Marcel van Dam & De Nieuw-Linkse Macht
Je hebt machtige mensen - die liegen - en je hebt eerlijke mensen - maar die hebben geen macht.
En juist omdat de liegende machtaanbidders alles te vertellen hebben zal er nooit een eerlijk geluid waarneembaar zijn in het leugenachtige universum dat het aan macht verslaafde deel van onze natie heeft opgebouwd.
Met name De Volkskrant, een blad waarvan het beleid nog altijd grotendeels wordt bepaald door rechtse ideologen, lijdt aan dat 'weg met de eerlijke mens'-syndroom.
Daarbij moeten we ons realiseren dat een rechtse ideoloog een persoon is die de macht (=leugen) boven het recht (=eerlijkheid) plaatst, op zo'n manier dat hij absoluut niet in staat is zichzelf, zijn opvattingen en zijn morele verleden op een zodanige wijze te bekijken dat er sprake kan zijn van relativering of - en dat is de meest eerlijke vorm van relativering - humor.
Juist de starre, chagrijnige humorloosheid van linkse machtaanbidders heeft mij altijd afgestoten. Nooit eens zeggen 'ik met mijn eeuwige Cuba-bulletin op tafel ben eigenlijk een beetje maf', maar onmiddellijk een relativerende ander met gif bekogelen, wanneer die opmerkt dat een potje scrabbelen of klaverjassen toch eigenlijk veel gezelliger is dan dat eeuwige fanatieke geneuzel over nieuwe ideale mensen in een ideologenblad...
Mensen die aan macht verslaafd zijn weten niet wat doodgewone gezelligheid is. Dat is de wijsheid die ik heb opgedaan tijdens de Marxistische Revolutie in ons land..
En juist omdat ze zulke ongezellige chagrijnige potentaten zijn zullen ze altijd een nepwerkelijkheid bij elkaar liegen, een soort schijnwereld die het gemis dat het ziekelijke liegen nu eenmaal schept op dient te vullen.
Ze kunnen niet anders. Verslaafd zijn aan Macht is een tegennatuurlijke ziekte en alleen diegene die geen macht zoekt, maar gezag, zal in staat zijn die verschrikkelijke levensbedreigende ziekte te overwinnen. Hetgeen voor mij de reden is op deze anarchistisch-astrologische website (anarchisme valt altijd vals, pretentieus schijngezag en machtsmisbruik aan) terug te grijpen op oude morele, astrologische werkelijkheidswaarden, die worden gesymboliseerd door de drie Goddelijke Planeten: Maan (moeder-vrouwelijk), Saturnus (vader-serieus) en Jupiter (kind of geest-eerlijk), waarden die door de Roomse kerk zijn omgezet in wat men noemt de triniteitgedachte, die - juist omdat Rooms-katholicisme machtsdenken is - ontdaan is van de vrouwelijke Maan-component.
Wanneer katholieken een kruisteken slaan zeggen ze niet: In naam van de Vader, de Moeder en de heilige Geest , maar 'In naam van de Vader, de Zoon en de heilige Geest', een duidelijke aanwijzing dat er iets niet klopt met het Roomse denken, maar desondanks geen reden voor al die gelovigen, die op een volmaakt kritiekloze wijze de vergoddelijking van het patriarchale machtsdenken als een daad van intellectuele eerlijkheid beschouwen, het eigen gedrag op een kritische wijze te bekijken.
Marcel van Dam - een van de oprichters van Nieuw Links, een beweging die de Macht boven de personalistische sociaal-democratie plaatste (denk aan de erkenning van de marxistische Oost-Duitse partijstaat: partijdenken = machtsdenken) - is een van die aan macht verslaafde vertegenwoordigers van een generatie die via de aanbidding van een materialistische nepmoraal het grote niks op de troon heeft gezet.
Het is dat grote niks - dat alleen maar de sterke man rijk en groot maakt - waartegen moreel-zorgzame mensen zich alle jaren door hebben verzet en juist daarom doet het een beetje vreemd aan dat de Niets-aanbidder Marcel van Dam in zijn meest recente Volkskrantcolumn op de leugenachtige manier - kenmerkend voor linkse jaren-zestigers - een vals-moreel betoog opbouwt waarin de zestiger Tony Blair beschuldigd wordt van leugen en bedrog, alleen maar omdat deze goede leugenaar de terechte mening verkondigt dat de jaren zestig generatie verantwoordelijk is voor 'de problemen van nu'.
Als buitenstaander begrijp ik de opwinding niet. Marcel van Dam zegt in zijn column zelf dat Tony Blair een leugenaar is die als verdediger van een chaos bevorderende oorlog liever als een malloot de geschiedenis in gaat dan als een slecht mens, maar tegelijkertijd weigert hij in te zien dat hijzelf, als liegende jaren vijftig bestrijder (denk aan het vertrek van de harmoniedenker Willem Drees sr uit de Partij van de Arbeid..), zich aan datzelfde morele zelfbedrog schuldig maakt: liever een malloot zijn dan een slecht mens
En dat is nu net het verschil tussen een eerlijke (of objectieve) moralist, die afstandelijk terzijde staande relativeert, en daarom zowel gek als slecht durft te zijn, en het opgewonden ideologische standje Van Dam, dat nooit het eigen ongelijk zal bekennen, omdat hij deel uitmaakt van een generatie die het eigen gelijk tot God verheven heeft.
Marcel van Dam symboliseert als irrationele gelijkhebber alles wat dierlijk is in de mens. En dan kan hij wel mopperend op zijn geheel eigen tirannieke wijze opmerken dat er nooit zoiets heeft bestaan als een jaren zestig generatie , maar dan bewijs ik met een simpele duik in de fotoboeken het tegendeel, want jong en oud, arm en rijk, links en zelfs rechts, liep voor gek in de jaren zeventig met grote pruiken (te vergelijken met de dikke machobaarden waarmee de rechtse Ayatollahs hun goddelijkheid proberen te bewijzen) die aan dienden te tonen dat de tijd van de intellectuele zwakkeling (term die gehanteerd wordt door Adolf Hitler: zie citaat hieronder) voorbij was.
Er moest actie gevoerd worden in dienst van 'de' democratie (een begrip dat in die jaren voor mij volstrekt betekenisloos is geworden..)
Eind 1969 arriveerde ik vanuit het relatief rustige Utrecht in Amsterdam en werd daar vrijwel onmiddellijk verwelkomd door rode vlaggen, verschoten broeken en gescheurde hemdjes en al die andere macht-attributen, die binnen de linkse gemeenschap nog altijd als een soort goddelijke werkelijkheid worden aanbeden.
Wie de foto van mij (hiernaast afgedrukt) bekijkt, die ziet geen verflodderde machtsdenker met lang haar, maar een keurige, nette intelligente jongeman, die op een doodgewone intellectuele wijze wetenschap wil bedrijven in een stad die de verfloddering van de mens tot ideaal verheven heeft.
Flodderaar Van Dam, die de jaren-zestig-flodderaar Pim Fortuyn (ook marxist in die jaren) in het verleden een minderwaardig mens noemde, zal hoogstwaarschijnlijk - overvloeiend van links-morele verontwaardiging - het hoofd schudden.
"Hoe kun je beweren dat jij anders was dan de rest", roept hij, "er was helemaal geen jaren 60 generatie "; maar dat is natuurlijk een flagrante leugen, want mijn grote objectieve fotoboek toont overtuigend aan dat het tegendeel de waarheid is
Marcel van Dam maakte domweg deel uit van de linkse jarenzestigerclub, hetgeen betekent dat hij nog altijd verslaafd is aan de leugen, wanneer hij stelt dat er geen jaren zestig generatie bestond.
Hij heeft alleen dan een beetje gelijk wanneer hij stelt dat die jaren zestig generatie niet hip was. Want dat is het grote misverstand dat wordt uitgedragen door rechtse ideologen. Die proberen namelijk het anarchistische vrijheidsverlangen van de hippies en de provo's belachelijk te maken door die kleine beweging gelijk te stellen aan de grote vals-moralistische macht- en machobeweging die het intellectuele denkleven aan de universiteiten (met name Nijmegen en Amsterdam waren rode bolwerken) verlamde.
Ik stond erbij en keek ernaar.
Ik arriveerde in 1969 in Amsterdam, liep er wat stilletjes doorheen , ergerde me aan al het zinloze rumoer van vergaderingen en gelul over zelfbestuur (volmaakt onzinnig in een collectivistenwereld die het individuele zelf ontkent) en beleefde zelfs het absolute hoogtepunt van waanzin, toen de rector-magnificus van de Gemeentelijke Universiteit (Belinfante) zendbrieven begon rond te sturen waarin hij zich beklaagde over de moralistische dwingelandij van de linkse studenten:
"Ze willen mensen veranderen", schreef hij, "ze willen een nieuwe, ideale mens in het leven roepen en ze vergeten dat het de eerste taak van de universiteit is kennis over te dragen..."
Kennis verzamelen en kennis overdragen zijn bezigheden die worden verricht door mensen die het als hun eerste taak zien zelfstandigheid en onafhankelijkheid in zichzelf (en anderen) te ontwikkelen.
Marcel van Dam - die nog altijd partijman is omdat een partijloze man in dit land geen droog brood kan verdienen - vindt de aanval van Blair op het colectieve verval van waarden en normen dat ingezet zou zijn door de jaren zestig generatie maar onzin. Ze grijpen terug op de jaren vijftig, stelt hij, hetgeen onzinnig is, "omdat concepten uit het verleden nooit oplossingen bieden voor problemen in het heden..."
Dapper gezegd, en o zo lekker progressief.., maar wel doodgewone lariekoek, omdat in een eerlijke conservatief-morele wereld tijd een onzinnig begrip is, zodat het heel goed mogelijk is dat duizenden jaren oude concepten van meer waarde zijn voor de mensheid van nu, dan de vals-progressieve veranderingszucht van moralisten die het grote niks aanbidden.
Marcel van Dam ziet zichzelf als veranderaar . De jaren vijftig waren (binnen zijn links-morele wereldbeeld) de jaren van de dode dienders, autoritaire regenten, die vanwege hun ouderwetse levenswaarden de komst noodzakelijk maakte van een nieuwe linkse beweging, die ons de vrijheid terug geeft.
Als dank voor die wonderbaarlijke bevrijdingsdaad mag Marcel van Dam nu in een grote villa mag wonen en mag hij heilzame lezingen houden, die weliswaar niet gratis zijn, maar wel heeeeel erg links ..
Als eerlijke buitenstaander vind ik dat alles maar niks. Marcel was voor eerlijk delen van kennis, inkomen en macht en voor een basisinkomen voor iedereen, zaken waar ik als anarchistische gelijkwaardigheidsdenker volledig achter sta, maar die desondanks door mij niet verdedigd mogen worden, omdat ik als buitenstaander deel uitmaak van een marginale pispaalwereld waarin elk moreel woord uit mijn mond zinloos wordt verklaard.
Wat ik in mijn pispaalwereld heb ontdekt is dat nieuw links de willekeur van het doemme toeval heeft ingevoerd. Wie vriendjes heeft komt vooruit, ook al is hij een nul, en wie geen vriendjes heeft bereikt nooit wat, ook al is hij enorm intelligent.
Op internet wemelt het van intelligente, eerlijke mensen die betogen bij elkaar schrijven, waarbij vergeleken het moralistische gezwam van Marcel van Dam onbeholpen, dom gestamel is, maar toch worden die intelligente buitenstaanders nooit aan het woord gelaten, omdat niet de intellectuele uitzonderingen de moraal bepalen, maar de aangepaste meerderheid, waarvan Marcel van Dam een exponent is.
Marcel van Dam zou in mijn ogen alleen dan intelligent zijn of worden, wanneer hij eindelijk eens een poging zou wagen zijn aanval op de door hem gedemoniseerde jaren vijftig te relativeren.
In zijn recente column (Volkskrant 22-7-2004) valt hij Tony Blair aan, omdat de man zich volgens hem schuldig zou maken aan ongenuanceerde generalisatie.
Hij vergeet dat het Nieuwe Links waarvan hij de representant is, zich schuldig maakte aan hetzelfde anti-intellectuele vervalsingproces.
De jaren vijftig worden door hem op een zodanige wijze afgeschilderd dat hij als nieuw-links genie er als een soort stralende godheid boven uit kan torenen. Als linkse bevrijder heeft hij ons - als we hem mogen geloven - verlost van de conservatieve regenten en als hij er niet zou zijn geweest dan zou iedereen homoseksualiteit nog hebben gezien als 'een tegennatuurlijke ziekte'..
Het valt me op dat zowel links en rechts momenteel 'de homoseksuelen' aan het verdedigen zijn. Waarom weet ik niet, want als homoseksueel buitenbeentje merk ik weinig van die grote liefde (geen mens bestelt mijn liefdesgedichten) en daar komt bij dat ik als personalistisch denker weinig waardering op kan brengen voor wat 'de homoseksuele gemeenschap' wordt genoemd.
Negentig procent van 'de homoseksuelen' is op geestelijk en intellectueel gebied aartslui en aartsdom en doet weinig anders dan werken, shoppen, dansen en op een geile wijze zijn lul tonen op internet, zaken die op zijn tijd best wel zinvol en leuk zijn natuurlijk, maar waarmee je echt niet de menselijke zijnsproblematiek, die duizenden jaren lang de essentie heeft gevormd van het culturele beschavingsdenken, te lijf kunt gaan.
Activistisch links heeft nooit oog gehad voor het bestaan gezien als geestelijk personalistische activiteit.
Onder het totalitaire bewind van Nieuw Links werden literatuurvormen die als maatschappelijk irrelevant werden beschouwd afgeschaft. Harry Mulisch - de kameleon die precies aangeeft weet wat het volk wil horen - besloot met het produceren van sociaal irrelevante literatuur te stoppen (literaire fictie werd gezien als onverantwoord individualistisch hobbyisme) en over te stappen op een revolutie, die natuurlijk wel vrolijk moest zijn, want hoe links de wereld ook is, in het linkse universum van Harry Mulisch is de enige onderdrukte die geholpen moet worden altijd die ene belangrijke persoon die Harry Mulisch heet.
Dergelijke vormen van ronduit egoïstisch altruïsme stoten me af. Mensen die zichzelf tot grote redder uitroepen - en dan tegelijkertijd van zichzelf het grote slachtoffer maken, zodat de enige die gered wordt de redder zelf is
Moraal of gewetensvorming is echt wat anders dan liegen in dienst van de grote villa die je voor jezelf aan het bouwen bent...
De Machtige Man & De Gedegenereerde Pacifist
"De volksche staat moet zijn geheelen opvoedingsarbeid niet in de eerste plaats toeleggen op menschen die volgepropt zijn met abstracte kennis, maar integendeel op het vormen van menschen met kerngezonde lichamen.
De volksche staat moet daarbij uitgaan van het standpunt dat een mensch, die weliswaar wetenschappelijk weinig waarde heeft maar lichamelijk gezond is; die een goed, vast karakter heeft, die wilskrachtig is en een besluit weet te nemen, voor de volksgemeenschap meer waarde heeft dan een knappe zwakkeling. Een volk van geleerden zal, wanneer die geleerden tegelijkertijd lichamelijk gedegenereerde, weinig wilskrachtige, laffe pacifisten zijn, den hemel zeer bepaald niet veroveren."
Adolf Hitler (Mein Kampf, Ned.Ed., blz 477)