Ernstige Dissidenten &
Oppervlakkige Kameradenmoraal
"Aleksandr Solzhenitsyn was expelled from the Writers' Union in 1969, but his unpublished manuscripts were smuggled in the West from 1971. These works secured Solzhenitsyn's international fame as one of the most prominent opponents of government policies.
Rejecting the ideology of his youth, Solzhenitsyn came to believe that the struggle between good and evil cannot be resolved among parties, classes or doctrines, but is waged within the individual human heart.
This Tolstoian view and search for Christian morality was considered radical in the ideological atmosphere of the Soviet Union in the 1960s and 1970s. (Webinfo)
Commentaar Wim Duzijn 2004
Moraal is een kwestie van karakter, weinig meer dan jezelf losmaken uit de wereld van de algemeenheid en kiezen voor de bevrijdende eenzaamheid van een vrij, moreel, op weten gericht bestaan.
Dat is de reden waarom het evangelieverhaal draait om een man die als eenling zo consequent zijn principes verdedigde, dat hij door de goede mensen van zijn tijd (de aanhangers van een collectivistisch-dualistische machtsmoraal) werd overgeleverd aan beulen die maar een enkel doel kenden: hem totaal te vernederen en te onderwerpen...
Die mentaliteit - de vernedering van de vrijheidslievende enkeling die de 'goedheid' van de groep in twijfel trekt, zodat zijn bestaan een permanente aanklacht vormt moet vormen zelfs - is met de dood van de eenzame held uit het evangelie natuurlijk niet verdwenen.
De strijd tussen Christus (de vergeestelijkte eenling, die met zijn boodschap over een spiritueel koninkrijk, waarin alleen God goed is, door de religieuze leiders van zijn tijd niet begrepen werd) en Barabbas (de verdierlijkte mens, die als religieuze nationalist voor een aards koninkrijk vecht) is een eeuwige strijd, die we ooit, in de jaren zestig en zeventig, als iets moois bewonderden in mensen die we dissidenten noemden.
'We', dat waren de sociale liberalen, dezelfde liberalen die nu alles waar de dissidenten van de jaren zestig en zeventig voor stonden belachelijk maken met hun onvoorwaardelijke steun aan een groep supermoralisten die (net als de marxisten van de jaren zeventig) de macht tot 'god' hebben uitgeroepen.
Sharon en Bush zijn aardige mensen - mits je hun dictatoriale burgermansmoraal niet aanvalt. En dat is nu precies de kern van het probleem in het Midden-Oosten.
Wat daar gebeurt is het heilig verklaren van de burgermansmoraal, een moraal die we een vaste vorm gegeven hebben, een ver-idoliseerd beeld dat 'de joodse staat' of 'het heilige land' wordt genoemd, een afgodsbeeld dat het symbool is geworden van een machtsmoraal waartegen ooit de dissidenten in het Oostblok - gedreven door christelijke persoonlijkheidsidealen - zich verzetten.
Wanneer we de term 'heilig land' gebruiken dan stellen we in feite dat de dissident een onzinnig, irrelevant wezen is. Een dissident is - het bovenstaande citaat geeft dat duidelijk aan - een enkeling die de wereld van de algemeenheid (Barabbas) verlaat en inkeert in zichzelf (Christus): good and evil cannot be resolved among parties, classes or doctrines, but is waged within the individual human heart
Likoedman Ariel Sharon is als vertegenwoordiger van het rechtse zionisme de man zonder eigen gezicht, de sovjetmens, een apparatsjik, die zich gedwongen voelt al zijn persoonlijke gevoelens en emoties ondergeschikt te maken aan het collectivistische (zionistische) partij-ideaal.
Dat is de reden waarom zionisten op zo'n stuitende wijze een anti-moreel wereldbeeld uitdragen, een wereldbeeld waarin de zionist als eeuwige bestraffer rond moet draven, omdat hij de vijand is van elke beweging, groep of enkeling die stelt dat kiezen voor het absolute en totale collectivisme ( vergoddelijking van de groep ) een daad van opperste gewetenloosheid is.
Het begrip enkeling is het fundament van de democratische rechtstaat.
Het principe van de scheiding der machten is er op gebaseerd. Want bij scheiding der machten horen de begrippen 'onafhankelijkheid' en 'onpartijdigheid', die altijd persoonlijkheid of individualiteit vooronderstellen.
Rechts zionisme is niet het simpele verlangen terug te keren naar wat wordt gezien als het moederland, maar het een worden van de groep met het vergoddelijkte land, de dood van de enkeling dus, en daarmee de dood van het persoonlijke geweten.
Dat is de reden voor de vreemde, dubbelzinnige wijze waarop het geweld en het extremistische nationalisme in het Midden-Oosten worden benaderd. Die zaken worden veroordeeld in mensen die antizionistisch zijn, maar worden als goed, noodzakelijk en bewonderenswaardig beschouwd wanneer ze in dienst staan van de zionistische staat Israel, een staat die de bertegenwoordiger is van een kleinburgerlijke (gewetenloze) machtsmoraal: een moraal die geen 'geestelijk koninkrijk' zoekt (evangelische democratie), maar op dictatoriale wijze een aards koninkrijk schept, dat er alleen maar is om het zoekende, twijfelende individu overbodig te maken...
Precies de anti-democratische mentaliteit die onafhankelijk denkers in de Sovjet-Unie (de staat, waarin de Partij totaal en absoluut goed was) verafschuwden.
Flashback: Rechts Israel roept Amerika
pressie en chantage te gebruiken
NRC, Joris Luyendijk, 24 november 2001
Sinds 11 september hebben Israel en het westen veel met elkaar gemeen, denkt Moshe Kuperberg.
Kuperberg werkte 20 jaar voor de Israelische binnenlandse veiligheidsdienst Shin Beth, en was onder andere verantwoordelijk voor infiltratie en eliminatie van Palestijnse extremistische cellen.
Na zijn vervroegd pensioen is Kuperberg nu bezig met oud-collega's een adviesbureau voor veiligheid- en anti-terreurvraagstukken op te zetten.
Israel heeft het Westen veel te leren, zegt Kuperberg... Israel gebruikt pressie en chantage...
"Om de democratie te beschermen, moet je soms je toevlucht nemen tot ondemocratische praktijken.
Elf september zal Europa uiteindelijk realistischer maken, gezonder."
Israel martelt verdachten
NRC, Salomon Bouman, 24 november 2001
Sedert het begin van de Al-Aqsa intifadah, eind september vorig jaar, heeft Israel het martelen van Palestijnse gevangenen hervat.
B'Tselem en PHRMG hebben getuigenissen vastgelegd van minderjarige Palestijnen die door Israel zijn gemarteld. Op 10 juli werd volgens Bassam Eid de tienjarige Sadam Ali Awad uit Bethlehem gearresteerd. "Ze sloegen me met een pijp van plastic waardoor mijn arm werd gewond. Eerst dwongen ze me al mijn kleren uit te trekken. De hele nacht stond ik aan handen en voeten gebonden en geblinddoekt buiten", aldus zijn getuigenis.
"In most countries people would be ashamed of using such methods. Here they are proud of it. There's huge support for these methods." - Yael Stein
Zie ook: Doomsday in New York