Jesaja 21 O hoe is de getrouwe stad tot een prostitué geworden!

Ze was vol gerechtigheid; louter rechtvaardigheid overnachtte altijd in haar, maar nu moordenaars.
22 Ja, uw zilver is tot schuimslakken geworden. Uw tarwebier is versneden met water. 23 Uw vorsten zijn onhandelbaar en deelgenoten met dieven. Ieder van hen heeft steekpenningen lief en jaagt geschenken na. Een vaderloze jongen verschaffen zij geen recht, en zelfs het rechtsgeding van een weduwe vindt geen toegang bij hen.
24 Daarom is de uitspraak van de Heer, Jehovah der legerscharen, de Machtige van Israel: Aha! Ik zal mij ontlasten van mijn tegenstanders, en ik wil mij wreken op mijn vijanden. 25 En ik wil mijn hand doen terugkeren op u, en ik zal uw schuimslakken door smelting uitzuiveren als met loog, en ik wil al uw afvalprodukten verwijderen.
26 En ik wil weer rechters voor u terugbrengen zoals eerst, en raadslieden voor u zoals in het begin. Hierna zult gij worden genoemd: Stad der Rechtvaardigheid, Getrouwe Stad.

27 Sion zal door gerechtigheid verlost worden, en wie van haar terugkeren, door rechtvaardigheid. Jesaja 1: 21-27

Denken en Zijn

"Deze 'christenheid' is een samenzwering tegen het Nieuwe Testament. Ja, ik weet het wel: zij beelden zich in dat zij aardige christenen zijn en dat vrijdenkers daarentegen en sektari rs etc. het christendom ondermijnen. Maar dat is de oude truc van de dief die bij vervolging wegrent en dan zelf schreeuwt 'Houd de dief!', om de aandacht van zichzelf af te leiden.
Wat is er nu te doen tegen deze massale samenzwering? Ja, het pubhek zal kwaad worden als het het antwoord hoort: 'de enkeling' is nodig, Een enkeling maar. Want de samenzwering schuilt wezenlijk in het numerieke.
Onder de schijn van ijver voor het christendom drukt het numerieke het christendom plat, net als een slapende moeder met schijnbare zorg voor het kind het met heel haar gewicht verstikt. (Søren Kierkegaard, in: Denken en Zijn)

Voorwoord WD 2004: Na zijn bekering tot het Pim Fortuyn geloof is Theo van Gogh 'fatsoenlijk' geworden. Dat bewijst zijn entree binnen de wereld van de rechtse machthebbers: dikke vriendjes met de VVD (altijd fatsoenlijk) en het bedrijfsleven (nog fatsoenlijker dan de VVD), vijand van alles wat 'links' (dus onfatsoenlijk) is en op een patserig zelfvoldane wijze iedereen die 'recht' zoekt verwijzen naar de wereld van zielige, onnozele watjes die zich niet realiseren dat fatsoenlijke rechtse machthebbers het beste voor hebben met iedereen. Het volgende betoog van Theo van Gogh, waarin hij op onverbloemde wijze zijn overgang naar extreem rechts etaleert, is afkomstig uit een artikel dat (momenteel) in zijn geheel op internet te vinden is, op zijn eigen Theo van Gogh website:

Afgelopen Zaterdag stond er in NRC-Handelsblad een ingezonden brief van iemand die ondertekende met 'Prof. Dr. M. Dicke. Wageningen". Ik haal de woorden van de professor hier aan omdat ze een aardig licht werpen over hoe er in de progressieve gemeente werkelijk gedacht wordt over moslimterrorisme.
Professor M. Dicke: "Vanuit de westerse zienswijze is elke aanslag van moslimterroristen onvergelijkbaar met een aanslag van het westerse staatsterrorisme. Echter, hoe moet je het vanuit een helikopter doden van sjeik Ahmad Yassin met raketten anders beschouwen? Geen proces, geen gevangenschap, maar het met een overdosis geweld doden van een weerloze invalide man met wiens ideeën je het niet eens bent. Is dat de democratische werkwijze die ook Bush in het Midden-Oosten wil introduceren?" (Einde citaat)

"... het met een overdosis geweld doden van een weerloze invalide man met wiens idee n je het niet eens bent.' Ik zucht diep en vraag me af wie het salaris van professor betaalt. Enfin: sjeik Yassin was natuurlijk geen weerloze invalide maar een moordenaar die volkomen terecht als terrorist opgejaagd en afgemaakt is. Yassin hitste namens Hammas jarenlang de harten en de hoofden op om 'de joden" de zee in te drijven.
Ik maak me geen enkele illusie over de toekomst van Israël, dat inderdaad de zee in zal worden gedreven. Maar wij mogen de Voorzienigheid danken dat onderweg tenminste een paar van de meest abjecte terroristen standrechtelijk afgemaakt worden. Het zal niet helpen, maar toch verdient de Israëlische regering lof om z'n belofte iedere toekomstige leider van Hammas te zullen achtervolgen.
B>Geen proces, geen gevangenschap, inderdaad: zoals sommige nazi's tijdens "40-'45 ook in een hinderlaag werden opgewacht en neergemaaid.

Nog een citaat: "In het Amerikaans-Iraakse conflict vallen aan Irakese zijde ook circa tien keer zoveel doden aan Irakese kant als aan Amerikaanse kant, bijvoorbeeld in de aanval op Falluja."
Het betreurenswaardige is dat je moreel verontrusten als Professor nooit hoort over de vergaste Koerdische kinderen onder Saddam, of over de massagraven onder Saddam voor honderdduizenden die gevonden zijn sinds de Amerikanen ingrepen.
En hoewel ik zwak sta inzake de massavernietigingswapens waarvoor de Amerikanen het bewijs niet hebben kunnen leveren, blijft 't evident dat de gemiddelde Irakese staatsburger minder te vrezen heeft sinds de Amerikaanse 'onderdrukkers' hun zegenrijke arbeid verrichten. Ik mag wel zeggen: een wereld van verschil.

Volgens de Professor is de Amerikaanse bezetting onwettig: "Het wordt oorlog genoemd, maar het is een vorm van agressie zonder de steun van de VN. die wordt verkocht op basis van onwaarheden."
Als het aan de VN had gelegen was Saddam nog aan de macht. En Israël allang weggevaagd. Die Koerdische kinderen zijn natuurlijk maar een voetnoot in de geschiedenis, net als het martelen en executeren van honderdduizenden onder het Baath-regime.
Het geweten van Professor galmt, maar er kleeft bloed aan zijn handen, het bloed van de slachtoffers die niet de vrijheid van meningsuiting genoten die dankzij de Amerikaanse 'onderdrukkers" wel gegeven is aan Professor en de Irakese kranten die nu ageren tegen Bush en de aanwezigheid van Amerikanen. (Bron: Theo van Gogh website 2004)

De Wet Van De Borreltafel, of:
Met Fatsoen Kom Je Er Wel
Commentaar Wim Duzijn 2004

Dat Theo van Gogh het tegendeel van een objectieve denker is zal iedereen die de rechtse borreltafelpraat die hierboven staat afgedrukt inzien.
De man is fatsoenlijk geworden en hoort met zijn fatsoen thuis in de wereld van de fatsoenlijken: mensen die de wereld netjes opdelen in 'onze goede wereld' en 'hun slechte wereld', zodat ze dartel en vrolijk door het leven kunnen dansen, dankbaar al het vele geld incasserend dat de 'goede machthebbers' met gulle hand verstrekken aan al diegenen die fatsoenlijk (lees: opportunistisch) geworden zijn.

Juist vanwege de hoerenmentaliteit van fatsoenlijke opportunisten, die astrologisch gezien thuishoort bij de principeloze tekens Leeuw & Waterman, hebben in de oudheid intelligente mensen de Drie Koningen leer in het leven geroepen, die stelt dat principes (respect-wet, rechtvaardigheid-wijsheid en compassie-zorgzaamheid) ver verheven moeten worden boven de principeloosheid van gemakzuchtige kletsers.
Want dat is Van Gogh in zijn nieuwe rechtse gedaante: een gemakzuchtige inhalige kletser, die weigert de principes die hij ooit had te verdedigen en die juist vanwege die principeloosheid beloond wordt door machthebbers die de wet van de borreltafel prefereren boven de wet van de denkende, principiële mens.

Wie principieel is weet dat het begrip 'vrijheid van meningsuiting' in een neoliberale macht is recht wereld een holle, lege frase is.
Mensen die principes bezitten (en een mening is alleen maar een mening wanneer ze meer is dan een holle frase) zijn in een vals-moralistische wereld nooit vrij. Dat is precies de reden waarom ik deze website heb opgesteld, omdat ik heb ontdekt dat een mens, hoe intelligent, eerlijk, waarheidlievend, en liefdevol hij ook is, domweg niet mag bestaan wanneer hij door het burgermansfatsoen 'onfatsoenlijk' is gemaakt.
Waar Theo van Gogh de fatsoenlijke, aangepaste opportunist is (de man die geklets boven principes plaatst), daar verdedig ik de onfatsoenlijke man met principes en dat is de reden waarom 'nihilistische Theo' de vriend is van 'de liberalen', terwijl anarcho-liberale schrijver door alles wat zich liberaal noemt gemeden worden, als waren ze besmet met de tering, de zwarte builenpest en wat er al niet meer aan enge, besmettelijke ziekten bestaan...

Dat is de reden waarom ik bij tijden dit schijnheilige landje haat. Omdat ik heb ontdekt dat opportunisten, die er zomaar wat op los schreeuwen, tot God worden geheven, terwijl een eerlijke, gevoelige, naar redelijkheid verlangende enkeling hier mag creperen en voor de wolven wordt gesmeten: al die fatsoenlijke Van Gogh burgers, die hun sadistische, op vernedering van de ander gerichte instincten mogen botvieren op rechteloos gemaakte anderen, vanuit het principe dat MACHT 'recht' is.
Theo van Gogh denkt niet, hoeft ook niet te denken, omdat hij 'machtige vriendjes' bezit. Die machtspositie schijnt hem een gevoel van genot te geven, de enige zinvolle reden die ik kan bedenken om het stuitende ontindividualiseringsproces waaraan hij ten prooi gevallen is te kunnen verklaren.

Zie ook: De Vrouwenmoordenaar
schokkend verhaal van Wim Duzijn
over een man die de vrouw in zichzelf wilde vermoorden

Fragment: "Macht is een onderwerp dat zelden op een directe wijze aan de orde wordt gesteld in literaire romans, hetgeen bijzonder vreemd genoemd mag worden, omdat heel ons bestaan is opgebouwd rondom die vreemde, geheimzinnige werkelijkheid.
Omdat over macht alleen maar op afstandelijke, de realiteit ontwijkende wijze gepraat en geschreven mag worden, is dit boek - een lange monoloog, waarin een man die buiten de alledaagse realiteit is geplaatst, omdat hij twintig vrouwen heeft vermoord - een indringend getuigenis dat laat zien hoe groot de invloed van het machtsdenken op de menselijke geest is.
Het begrip 'mannelijke macht' en de daarmee samenhangende wrede behandeling van alles wat vrouwelijk is in de mens staan in dit boek centraal.
Het taalgebruik in dit boek is bij tijden hard, wreed en soms extreem-rechts, hetgeen voortvloeit uit de identiteit van de hoofdpersoon, die een moordenaar is. Het is daarom geen boek dat geschikt is voor reine, moralistische zielen, die de werkelijkheid willen ontkennen. Wel een boek voor realistische mensen die verder willen kijken dan hun neus lang is."

Als kind was ik ondeugend. Stiekem, in een zelfgebouwde schuilhut op zolder, speelde ik met mijn kinderballen en mijn kinderpenis. Ik was er op seksueel gebied vroeg bij.
Wanneer ik als ondeugend kind in die tijd een webcam had bezeten, dan zou ik mijn kleine penis recht voor de camera hebben gehangen om hem vol trots aan iedereen te laten laten zien. Dat noemen volwassen mensen 'exhibitionisme' en dat vinden ze 'vies', maar dat is toch echt weinig meer dan hun eigen beperkte fatsoensoordeel waar ik als kind maling aan had en waar ik als volwassene ook maling aan heb. Gewoon omdat ik een kick krijg van exhibitionisme, zodat ik het heerlijk vind om me voor een camera af te trekken, terwijl elke bezoeker van de netmeeting-site waaraan ik mezelf op een electronische wijze heb vastgekoppeld de vrijheid heeft om toe te kijken, wanneer hij of zij daar zin in heeft.

Als anarcho-liberaal schrijver, die elke vorm van onnodige dwingelandij afwijst, noem ik dat 'gebruik maken van je grondrechten als vrij staatsburger', en daarom kijk ik met bijzonder veel wantrouwen naar het repressief-moralistische gedrag van politieagenten die op gaan treden als morele zedenbewakers.
In Iran en Saoedi-Arabi hebben ze ook een politieleger dat de goede zeden dient te bewaken. En zulke landen noemen wij daarom achterlijk.
Ik bedoel maar... Waarom zou een kind niet een beetje ondeugend en onfatsoenlijk mogen zijn in de veilige beslotenheid van zijn eigen kamer? Ik voelde me als kind gefrustreerd omdat ik gedwongen was op een stiekeme wijze ondeugend te zijn, terwijl het veel prettiger is wanneer je niet steeds bang hoeft te zijn om te worden lastig gevallen door opvoeders die denken dat het onderdrukken van ondeugende verlangens in een kind 'vrijheid is.
Het tegendeel is het geval. Onderdrukken van kinderlijke seksualiteit leidt vaak tot sadistisch, geperverteerd gedrag op latere leeftijd, heeft tot gevolg dat de kinderen niet meer in staat zijn anderen op een kinderlijk-vrije wijze te benaderen, zodat seksualiteit wordt ontkinderlijkt en ontromantiseerd en in feite wordt gedomineerd door diegenen die zichzelf 'fatsoenlijk noemen: Sadisten dus, benepen opvoeders die van seksualiteit een vieze, onderdrukkende dierlijke bezigheid maken, die de ontkenning is van alles wat soft en romantisch wil zijn.
Als liberale, romantisch ingestelde schrijver ben ik daar de dupe van, omdat geen enkel dierlijk mens die door onze keurige politie fatsoenlijk is gemaakt mijn kinderlijk-romantische vieze-verhalen-boekje 'De Gouden Fallus' wil kopen.
Fatsoenlijke mensen doen namelijk niet aan romantiek, haten schaamteloze kinderlijkheid en kiezen massaal voor dierlijke en/of sadistische seks .
Dank zij de inspanningen van onze keurige en uiterst fatsoenlijk politie!

Zie ook: De Gouden Fallus
erotische sprookjes voor jong en oud

In Jewish legend, the Golem was a man-made creature endowed with enormous strength.
Rabbi Judah Loew of Prague, also know as the Maharal, created him of clay and gave him life by putting a piece of paper with the secret name of God under his tongue.
The Golem helped the Jews defend themselves against anti-Semitic rioters, but one day he turned against his creator.
He sowed ruin and destruction, until, at the last moment, the rabbi succeeded in extracting the piece of paper from his mouth. The Golem turned back into a heap of clay.

Ariel Sharon is not a rabbi and the Kabbalah is a closed book to him. But he has created a Golem: the settlement movement in the occupied territories.
He was sure that the Golem would serve him. After all, the settlers owe him everything. It was he who nursed them for decades, diverted funding to them on a massive scale, put at their service all the political positions he occupied one after the other: the ministries of agriculture, defense, foreign affairs, housing, industry and trade, infrastructure, and, finally, the Prime Minister's office.

Like the Maharal, Sharon underrated his Golem. He treated him as a servant. How could he respect a creature that he had created with his own hands? Now he is learning that it is much easier to create a Golem than to reverse the process.
In the surfeit of interviews that Sharon gave last weekend, he declared that the settlers are only a small minority of the people. And indeed, even according to the settlers themselves, they constitute less than 4% of the citizens of Israel.
But the numbers do not reflect their actual power. In a democratic society, a small, fanatical and highly motivated minority can influence matters more than a big but apathetic and flabby majority.
Sharon speculated on the unpopularity of the settlers in Israel. They are violent and unruly; they speak, dress and behave differently, even their body-language is different. The ordinary Israeli sees them as a bizarre sect. Also, at long last it has dawned on the Israelis that the settlements are devouring the billions that are needed for Israel's economic and social recovery.
But in the course of the decades, the settlers have set up an extensive apparatus of control and propaganda.
Patiently, they have infiltrated the army, where they now occupy the key positions once held by Kibbutzniks. Their independent media are expanding, while the Left has in the course of the years given up literally all their independent media.
The settlers are in possession of huge funds, not only the money that flows to them through hundreds of channels from the state coffers, and not only the lavish donations from American Jewish multi-millionaires, but also from the plentiful resources of the American Christian evangelists...

It is not too late to remove the piece of paper from beneath the Golem's tongue.
Not yet! (Uri Avnery, Gush Shalom, 04.05.04)

Wie ergens voor staat ergert zich aan mensen die nergens voor willen staan, vooral wanneer die principeloze weigeraars net doen alsof ze wel ergens voor staan.
Opportunisme, hypocrisie en intellectuelenhaat zijn het gevolg van de weigering van mensen principes te verdedigen.
Een mens met principes zal elke politieke en religieuze beweging die mensen hun principes af wil nemen bestrijden.
Het kan hem daarbij niet schelen uit welk soort mensen die bewegingen bestaan. Wanneer moslims weigeren universele waarden te verdedigen, dan valt hij de moslims aan, zijn het de homoseksuelen, die alles en iedereen ondergeschikt willen maken aan een kille, egoïstische jacht naar lustbevrediging, dan valt hij homoseksuelen aan, en zijn het de joden, die het idool (afgoderij) boven Mozes (gezien als symbool voor de strijd tegen wetteloosheid) plaatsen, dan valt hij joden aan.

Universele waarden mogen nooit ondergeschikt gemaakt worden aan egoïstische groepsverlangens.
Zodra een groep, uit naam van het egoïsme, de onverschilligheid, de liefdeloosheid, het onrecht en de principeloosheid gaat verheerlijken leven we niet meer in een beschaafde wereld, maar treden we het tijdperk van de dierlijke, onbeschaafde, cultuur hatende mens in, die omdat hij in wezen dodelijk eenzaam is alles wat waardevol en beschaafd is gaat vernietigen.
We realiseren het ons niet, maar we leven in een tijdperk waarin de eenzaamheid tot God is uitgeroepen.
We geven elkaar geen liefde, maar we zijn op zoek naar zondaars (zondebokken). We willen weten hoe slecht een ander is en als we dat weten gaan we op jacht.
Dat is een absurde toestand die alleen bestreden kan worden wanneer we het begrip 'Liefde' serieus gaan nemen. Dat is een doodnormale zaak, maar als anarchistisch buitenbeentje dat pleit voor tederheid, liefde en romantiek heb ik in de loop der jaren ontdekt dat het woordje 'liefde' vaak alleen maar haat, afschuw, weerzin en spotlust oproept in mensen (vooral in diegenen die zichzelf 'intellectueel' noemen).
Dat is een teken aan de wand. Wanneer we Liefde gaan ervaren als een zaak die alleen maar verdedigd wordt door kneusjes en halvegaren, dan is er iets mis met onze cultuur. Dan wordt onze cultuur bepaald door gemakzuchtige opportunisten die liefde gelijk stellen aan macht en geld.
De liefdeloosheid is sterk, rijk en machtig en is daarom in staat op kunstmatige wijze een 'mooi masker' in het leven te roepen, waarachter de liefdeloosheid verborgen kan worden.
De mens wordt op die manier een robot, een leeg, inhoudsloos monster dat alleen maar opdrachten uitvoert, niet om zichzelf te ontwikkelen, niet omdat hij moet leren een mens te zijn, maar omdat hij gemaakt is om een gehoorzame, mooi ogende pop te zijn.

Binnen het (religeus-mystieke) jodendom wordt een dergelijk robotachtig wezen aangeduid met de naam 'Golem'.
De Golem is een kunstmatig wezen dat via allerlei magische technieken vervaardigd wordt uit een hoopje klei. Hij krijgt zijn instructies en hij voert de gegeven opdrachten gehoorzaam uit.
Geleidelijk aan wordt hij iets intelligenter, vooral wanneer men hem in staat stelt zelfstandig informatie tot zich te nemen. Alles gaat goed tot hij ontdekt dat zijn leven vlak, saai en leeg is. Hij ziet kinderen spelen, lachen en lief zijn en hij vraagt zich af waarom hij die werkelijkheid nooit heeft gekend.
Hij is een bediende, hij werkt, hij voert opdrachten uit en hij kent de boeken die hij lezen moet, maar hij heeft nooit geleefd zoals de kinderen leven. Hij kan niet lachen, niet liefhebben en niet spelen, en hij mist het vermogen op een naïeve, onschuldige wijze lief te zijn.
Kinderen hebben vriendjes, maar hij heeft niets. Hij is volwassen geboren en hij moet volwassen sterven, en dat is zo'n verschrikkelijke waarheid dat hij er niet mee leven kan. Daarom vlucht hij weg, en gaat hij op zoek naar een andere wereld, waarin hij geen kil gehoorzamende robot hoeft te zijn.

Het joodse verhaal van de Golem is hoogst actueel in een tijd waarin zich intellectueel noemende mensen niet meer in staat zijn intelligent te zijn.
Wie bijvoorbeeld op een eerlijke, liefhebbende wijze het gedrag van de zionistische schrijver Leon de Winter bekijkt (een zionist is iemand die de joodse staat Israel belangrijker vindt dan zijn eigen land), die kan alleen maar in janken uitbarsten. Want het is werkelijk diep- en diep tragisch dat een ideologie mensen zo diep kan vernederen dat ze niet meer in staat zijn de leugen van de waarheid te onderscheiden.
Een schrijver moet een aan de ideologie gebonden robotmens worden..., een verlengstuk van een wereld die mechanisch geworden is.
En het meest tragische is dat hij niet meer de moed bezit weg te vluchten uit die liefdeloze, ontkinderlijkte ideologenwereld, waarin hij geen kinderlijk mens mag zijn.

Volkskrantcolumnist Jan Blokker heeft jarenlang geprobeerd literatuur en werkelijkheid van elkaar gescheiden te houden. Hij splitste de wereld op in twee delen: de echte wereld die je op vrijblijvende wijze een beetje belachelijk maakt en de literaire wereld, waarin je op een vrijblijvende wijze, via bluf en opschepperij de rol van intellectueel kunt spelen.
Het is die schizofrene wereld, die via het verhaal van de Golem in feite wordt aangeklaagd.
De Golem is geen echt mens, maar een kunstmatig mens. Hij doet iets, en zolang hij gedachteloos doet wat hij doet is er niets aan de hand.
Maar wanneer hij weg wil stappen uit die kunstmatige wereld en echt wil zijn, zoals de kinderen om hem heen, dan ontdekt hij dat hij in feite helemaal niets is. Hij ontdekt dat hij een gevangene is en daarom loopt hij razend van woede zijn liefdeloze leugenwereld uit.

Weinig mensen beseffen dat de tegenstelling 'echtheid-kunstmatigheid' niet zomaar een raar verzinsel is van een zonderlinge joodse rabbi. Het is een werkelijkheid waar over nagedacht moet worden. Juist om te voorkomen dat principeloze opportunisten een lege, kille, liefdeloze schijncultuur in het leven roepen, waaruit de eerlijke mens die leven en liefde zoekt verwijderd wordt.

Letter from diplomats tells Bush:
Middle East policy is 'dangerous'
Independent 5-5-2004

More than 60 former US diplomats yesterday lambasted George Bush for running a one-sided Middle East policy, claiming that the President's open-ended support for Israel was costing the US "credibility, prestige and friends".
In a public letter to the President, inspired by a similar protest delivered to Tony Blair last week by 52 former British ambassadors, the diplomats call on the administration to return to being a "truly honest broker" in negotiations between Israelis and Palestinians, and to "reassert American principles of justice and fairness".

Marcel van Dam is een van de geestelijke vaders van de beweging 'Nieuw Links'.
Nieuw Links is groot geworden dankzij de 'anti-fatsoens-beweging' van de jaren zestig. Dat simpele feit wordt zelden vermeld, maar is toch echt belangrijk, omdat als meest radicale zin in het nieuwe beginselprogramma van de Partij van de Arbeid de term "fatsoenlijk bestaan" wordt aangewezen, een uitdrukking, die (Marcel van Dam wijst daar in de Volkskrant van 6 mei op) polyinterpretabel is, en daardoor 'in de politiek onbruikbaar'.

Van Dam vraagt zich af waarom je als politiek leider begrippen gaat hanteren die onbruikbaar zijn, maar hij weet er geen antwoord op te geven.
Wat dat betreft ben ik wat eerlijker, omdat ik er op wijs dat het begrip afkomstig is uit het boek van een Israelisch-zionistische filosoof (Avishai Margalit), die deel uitmaakt van een samenleving die alleen maar de huizenhoge pretentie van 'lichtbrenger onder de naties' overeind kan houden wanneer niemand in staat wordt gesteld de werkelijkheid van die staat bloot te leggen met behulp van een begrippenapparaat dat niet nietszeggend is...: een realistisch beginselprogramma dus, dat is gebaseerd op principes die voor iedereen en voor alle tijden geldig zijn.

Waarom zou je als sociaaldemocratische partij in godsnaam een boek van een Israëlische filosoof als uitgangspunt nemen? Dat is toch absurd in een tijdsperiode waarin de staat Israel de felste vijand is van het enige algemeen-geldende zinvolle beginselprogramma dat we bezitten: Het Handvest van de Verenigde Naties...

Israelische filosofen die weigeren de zionistische staatsideologie te veroordelen zijn NIET objectief. Zelfs de tamelijk progressieve schrijver Amos Oz stelt rustig dat Israel een bijzonder land is met een bijzondere taak (heilig, uitverkoren dus) en dat daarom het 'joodse gehalte' van die staat verdedigd dient te worden.
Amos Oz behoort bij die linkse zionisten die de stelling "zij daar, wij hier" verdedigen, een pragmatisch standpunt, maar geen idealistisch (sociaaldemocratisch) standpunt. "Liefde", zo stelt Amos Oz, "is een woord dat wij, wanneer het om Palestijnen gaat, niet kennen..."

Sociaaldemocraten horen in feite iedereen die gettovorming nastreeft ( wij hier, jullie daar ) af te wijzen. Gewoon omdat een echte linkse en/of liberale democraat het Handvest van de Verenigde Naties als uitgangspunt neemt, een beginselprogramma waarin het sociale gelijkheidsidee als gelijkwaardige partner naast de liberale vrijheidsgedachte wordt geplaatst.
Het Handvest van de Verenigde naties spreekt niet over 'fatsoen', een begrip dat 'politiek onbruikbaar' is.
< Dat is de reden waarom religieuze en politieke ideologen, mensen die een groepsvisie verdedigen, dat handvest nooit zullen gebruiken (Islamisten wijzen het Handvest ook af).
Zij schrijven liever een boek dat de titel 'Fatsoenlijke Samenleving' draagt, een titel die elke rechtgeaarde Nieuw Linkser met haat en afschuw zou moeten vervullen - wanneer het zo was dat Nieuw Links echt ooit deel heeft uitgemaakt van de anti-fatsoens-beweging van de jaren zestig.
Het feit dat Marcel van Dam als 'geestelijke vader' van Nieuw Links zichzelf onderwerpt aan de begipsvervaging van wat je 'de vaders van Nieuw Rechts' zou kunnen noemen bewijst dat Nieuw Links een doodgewone, opportunistische modebeweging was - een soort leuk ogende jas die je weggooit wanneer de jas uit de mode is geraakt.

Commentaar WD: Dat het begrip 'fatsoen' een gevaarlijk begrip is kan duidelijk worden gemaakt wanneer we de geschiedenis van dictatoriale bewegingen als het Duitse nationaalsocialisme en het Russische Stalinisme bestuderen. Die bewegingen waren daarom zo verstikkend en benauwend (voor enkelingen - niet voor de grote massa) omdat ze streng-fatsoenlijk waren.
Geen wonder natuurlijk, omdat het begrip 'fatsoen' (Van Dam geeft het toe) een leeg, nietszeggend woord is, polyinterpretabel en daarom geschikt om alles wat objectief gezien 'slecht' is 'goed' te praten.

Iraq: UN envoy Brahimi arrives back
to seek agreement on interim government
UN News Centre, 6 may 2004

United Nations Special Adviser Lakhdar Brahimi arrived back in Baghdad today and immediately started work on seeking agreement for forming a caretaker Iraqi government by the end of May, ready to succeed the United States-led Coalition Provisional Authority (CPA) on 30 June.
Mr. Brahimi met with Iraqi Governing Council President Ezzedine Salim and Council member Adnan Pachachi, a former Foreign Minister, discussing the political transition with them and listening to their views on the new caretaker government.
Mr. Brahimi, who will consult with a broad spectrum of Iraqis on the composition of the new body, told the Security Council last week: "Though it will certainly not be easy, we do believe that it shall be possible to identify, by the end of May, a group of people respected and acceptable to Iraqis across the country, to form this caretaker government."
He said Iraqis were near unanimous that a Prime Minister should lead this government, and that a President should serve as Head of State, with two Vice-Presidents.
The members of the caretaker government must be careful not to use their positions to try and give advantage to any political party or group, and to prevent even the perception that they might do so, it would be best if they all chose not to stand in the elections, he added.

Vechten Voor Verlichting?
Gesprek met Adnan Pachachi, 2004

I think the real confrontation will be between people who want to establish a religious state in Iraq and those who want to have a secular state. This is the main sort of conflict or confrontation eventually.

Question: Interesting. What you're saying is that, right now, those that favor an Islamic state are more organized than those who favor a secular state?

Yes, because those who favor a secular state are fragmented into many, many groups, many particular parties, a lot of independents. So they are not organized. The others are well organized. They are much more disciplined, and they have financial resources. They have, among the Shiites especially, something called "the fifth." A lot of religious Shiites have to pay one-fifth of their income.

[Question: To whom?]

To a sort of a religious fund, which is administered by these clerics. Then, if you go to the holy shrines ... a lot of people put money in sort of like wells, money, jewelry, so millions, really. Millions are collected every year, and this is under the authority of the religious establishment.

So they have money. They have organization. They have motivation, and they have discipline. The other side doesn't have as much money. They're not so well organized. They're not organized at all, in fact. So we have to catch up.

Commentaar WD 2004

Dat het zogenaamde 'zegenrijke werk' van de Amerikanen weinig voorstelt bewijst de uitspraak van Adnan Pachachi, die heel duidelijk stelt dat de krachten van de verlichting na de val van Saddam Hussein weinig of niets voorstellen. Dat hij daar zelf schuld aan draagt via zijn steun aan de opportunistische zionistenvriend Chalabi die de Amerikanen voor de kar van extreem rechts heeft gespannen zegt hij niet...
Chalabi heeft samen met de conservatieve Iraanse Ayatollahs (die op een tamelijk valse manier dubbel spel spelen) de Amerikanen voor paal gezet en de macht van de conservatieve clerus versterkt, vooral ook door mee te werken aan de vernietiging van het seculiere Baathisme in Irak.
De conservatieven hebben het spel gewonnen. De Amerikanen zijn de verliezers. En de splijtzwam Ariel Sharon zit in zijn heilige land 'heilig' te wezen, aanbeden door al die schijnheilige wereldleiders die als zogenaamde 'liberale' vertegenwoordigers van de verlichting het waanidee van "het heilige land' in stand houden.

The world policeman & the antisemitism act
Is Congress Aiding A Massive Israeli Deception?
Terrell E. Arnold, may 7, 2004

On April 28, 2004, with little or no fanfare, members of the House Committee on International Relations introduced a bill, H.R. 4230 to make the United States Department of State responsible to "Monitor and Combat Anti-Semitism" everywhere in the world.

The bill cites several examples:
(a) the speech of Prime Minister Mahathir Mohamad of Malaysia; (b) car bombings outside synagogues in Instanbul, Turkey; (c) anti-Semitic slogans (unspecified) burned into the lawn of Parliament House in Tasmania; (d) desecration by vandals of gravestones in a Jewish cemetery in Russia; (e) attack on a Jewish school by vandals in Toronto, Canada; and (f) a fire of unknown origin at a synagogue in Toulon, France.

UK forces taught torture methods
David Leigh, The Guardian 8-5-2004

The sexual humiliation of Iraqi prisoners at Abu Ghraib prison was not an invention of maverick guards, but part of a system of ill-treatment and degradation used by special forces soldiers that is now being disseminated among ordinary troops and contractors who do not know what they are doing, according to British military sources.
The techniques devised in the system, called R2I (resistance to interrogation) match the crude exploitation and abuse of prisoners at the Abu Ghraib jail in Baghdad.
One former British special forces officer who returned last week from Iraq, said: "It was clear from discussions with US private contractors in Iraq that the prison guards were using R2I techniques, but they didn't know what they were doing."
He said British and US military intelligence soldiers were trained in these techniques, which were taught at the joint services interrogation centre in Ashford, Kent, now transferred to the former US base at Chicksands.

The British former officer said the dissemination of R2I techniques inside Iraq was dangerous because of the general mood among American troops.
"The feeling among US soldiers I've spoken to in the last week is also that 'the gloves are off'. Many of them still think they are dealing with people responsible for 9/11".
When the interrogation techniques are used on British soldiers for training purposes, they are subject to a strict 48-hour time limit, and a supervisor and a psychologist are always present. It is recognised that in inexperienced hands, prisoners can be plunged into psychosis.
The spectrum of R2I techniques also includes keeping prisoners naked most of the time. This is what the Abu Ghraib photographs show, along with inmates being forced to crawl on a leash; forced to masturbate in front of a female soldier; mimic oral sex with other male prisoners; and form piles of naked, hooded men.
The full battery of methods includes hooding, sleep deprivation, time disorientation and depriving prisoners not only of dignity, but of fundamental human needs, such as warmth, water and food.

Wouter Bos Quote 2004: "Het is er toch gekomen. Een nieuw programma, van zes A4-tjes, een abstracte mix van socialisme en liberalisme. Maar het districtenstelsel, artikel 23 en de greencard staan er niet in. `We willen mensen kansen geven om het beste uit zichzelf naar boven te halen. Uiteraard, mensen zijn vooral zelf verantwoordelijk voor hun eigen toekomst.' `Mensen hebben recht op zekerheid. [...] De zekerheid dat je bij pech en tegenslag niet aan je lot wordt overgelaten.' (Wouter Bos is politiek leider van de PvdA)

Filosoferen is nooit een bezigheid geweest die in hoog aanzien stond in linkse kringen. Links is alle jaren door weinig meer geweest dan een sociaal getinte, best wel sympathieke, ideologie die werd uitgedragen door mensen die de grote bek boven het sociale gezicht plaatsten, hetgeen voor mij als filosofisch ingestelde enkeling de reden was op zoek te gaan naar mensen die het sociale gezicht boven de grote bek willen plaatsen.
Ik hou niet zo van grote bekken, was altijd een tamelijk verlegen en overgevoelig kind dat onmiddellijk allerlei psychosomatische klachten kreeg wanneer het werd lastig gevallen door agressieve, boosaaardige anderen.
Binnen een agressieve grote bekkenwereld word ik ziek - daar kan ik ook niks aan doen.

Wouter Bos is nooit een kwetsbaar persoontje geweest. Studeerde politicologie en economie aan de Vrije (lees: christelijke) Universiteit in Amsterdam en ging na zijn studie het bedrijfsleven in, een wereld waarin mensen van alles mogen zijn, behalve kwetsbaar en gevoelig.
Ik heb een zwager die net als Wouter Bos het bedrijfsleven in ging. Niet gevoelig en kwetsbaar, ook niet overdreven intelligent, geen hogere opleiding, nog nooit in zijn leven een literair of filosofisch boek gelezen (alleen zo af en toe de zaterdageditie van De Telegraaf), altijd zijn stem gegeven aan de VVD (de partij van ondernemend Nederland) en als zakenman rijk geworden geworden, geslaagd in het leven dus, waar ik als intelligent, overgevoelig buitenbeentje mijzelf 'een mislukkeling' dien te noemen.
Erg eerlijk is dat alles niet, vooral niet wanneer je Wouter Bos hoort beweren dat de sociaaldemocratie 'het beste in de mens naar boven probeert te halen...

Mijn zwager heeft gevoeligheid en kwetsbaarheid nooit beschouwd als zaken waarop je een positief etiket zou kunnen plakken. De man heeft een eigen bedrijf uit de grond gestampt en er moest dus worden aangepakt. Astrologisch gezien heel goed verklaarbaar, want waar ik een Steenbok, Maagd, Weegschaal persoontje ben (serieus, verlegen, gevoelig) daar wordt zijn horoscoop beheerst door het teken Ram (Zon en Maan in Ram), dat altijd staat voor actie, aanpakken, niet lui zijn, sport, snelle auto's enzovoort...
Uitgaande van de moraal dat een mens het beste uit zichzelf moet halen zou je mijn zwager een 'goed' mens kunnen noemen. De samenleving heeft hem in staat gesteld een Ram-persoonlijkheid te zijn, een ondernemer die op een actief-agressieve wijze een bedrijf heeft opgebouwd, dat ondanks de egoïstische drijfveren die aan dat gedrag ten grondslag liggen (de wil actief te zijn, de wil onafhankelijk te zijn, het onvermogen knecht te zijn) als positief gevolg heeft gehad dat nu zo'n vijftig mensen binnen dat bedrijf een economisch nuttig bestaan kunnen leiden.
Allochtonen worden in zijn bedrijf niet toegelaten. Die zijn volgens hem lui, willen zich niet invoegen in het aan strenge regels gebonden arbeidsproces en kunnen maar beter met een uitkering ergens worden neergezet op een plaats waar ze arbeidzame mensen niet lastig vallen.

Waarmee we aanbelanden bij mijn persoonlijke problematiek: de rare eigenschap van mij dat ik geen sterke, actieve man ben, die als 'entrepreneur' zichzelf waar wil maken in een wereld waaruit de luie mens verdreven is.
Astrologisch gezien wordt het begrip 'het beste in mij' niet bepaald door het mannelijke teken Ram. Wie dus van mij verlangt dat ik een knecht moet zijn van mensen die een bepaalde menselijke eigenschap, 'vechten om aan de top te komen' (een Ram-eigenschap), tot ideaal van de Nieuwe Economische Orde hebben uitgeroepen die zal door mij ervaren worden als een doodgewone dictator die in feite 'het beste in mij' wil vernietigen.
En wat voor mij geldt is natuurlijk ook van toepassing op anderen, wanneer je de filosofie achter het astrologische denken serieus wil nemen, een filosofie die de enkeling centraal stelt, het unieke individu dat een geheel eigen karakterstructuur bezit die serieus genomen moet worden wanneer je werkelijk streeft naar een sociale wereld, waarin de een niet het recht bezit de ander geestelijk kapot te maken.
Want dat is wat we doen in een wereld waarin de ene mens zijn eigen karakter kan en mag vergoddelijken ten koste van de ander.

Socialisme heeft voor de problematiek van de enkeling nooit bijzonder veel belangstelling getoond Een enkeling is vervelend, daar kun je bij het ordenen van de maatschappij geen rekening mee houden En toch is het alleen die enkeling die in staat is 'het beste' uit zichzelf te halen, een opvatting die we de kern van het verlichtingsdenken kunnen noemen.
Het verlichtingsdenken grijpt terug op de oeroude astrologische stelling dat de mens (elk mens) het centrum is van de kosmos. Juist dat antroposofische idee, de mens als individu bezit goddelijke kwaliteiten en is daarom in staat een persoonlijke band aan te gaan met God (zoiets als 'het beste in jezelf naar boven halen'), wordt in het huidige vereconomiseerde tijdgewricht op de helling gezet.
Binnen de wereld van de ondernemer is niet de mens het centrum van de kosmos, maar de ondernemer die alles wat goddelijk is projecteert in een persoon geworden God, die de begrippen economie en theocratie dient om te smeden tot een alles en iedereen nivellerende eenheid waaruit de mens als centrum van de kosmos verdreven is.

De joods-christelijke (calvinistische) moraal die we als rijke ondernemende moralisten op willen dringen aan de Arabische wereld is weinig meer dan de ontkenning van het verlichtingsdenken waarop de Koran is gebouwd. Want de Koran staat niet voor onderdrukking van de enkeling maar voor de overgave van de enkeling aan God, een esoterisch begrip dat noch door de moslims zelf, noch door de vijanden van de Islam wordt begrepen, hetgeen ook geen wonder is, omdat de wereld gedomineerd wordt door mensen die van ons eisen dat we ons onderwerpen aan de dictatuur van 'de sterke man'.
Overgave aan God betekent dat je NIET de sterke man behoort te dienen. Overgave aan God betekent dat je het recht bezit een persoonlijke band aan te gaan met God, een ontpersoonlijkte God die juist omdat hij boven alles verheven is in staat is jouw persoonlijke kwaliteiten te herkennen en te erkennen (een anarchistische opvatting dus).

Mijn zwager wil als RAM-persoonlijkheid in anderen alleen zichzelf bewonderen en eigenlijk kan hij ook niet anders, omdat hij in een wereld leeft waarin een ondernemer die niet actief genoeg is failliet gaat. Met andere woorden: onze cultuur leert de ondernemer dat hij luie mensen moet haten, omdat een lui mens hem naar de (economische) ondergang voert.
De enige manier om hem op andere gedachten te brengen is een overheidsingrijpen dat er zorg voor draagt dat luie mensen geen economische verliespost kunnen worden, hetgeen in feite alleen maar mogelijk is binnen een wereld waarin de overheid bereid is de luie mens te subsidiëren, uitgaande van de gedachte dat een lui mens ook zo zijn eigen kwaliteiten bezit.
Toch zal de Partij van de Arbeid er in de neoliberale wereld waarin we leven niet snel toe overgaan in luiheid een kwaliteit te zien. Alleen al het tegen de luiheid gerichte woordje 'arbeid' wijst er op dat hier mensen aan het woord zijn die in al diegenen die te lui zijn om te werken iets 'slechts' zien, een eigenschap die bestreden dient te worden.

Wouter Bos is econoom. Ik heb zo'n econoom aan het werk gezien tijdens vakantiearbeid in een fabriek waarin ik op de meest letterlijke wijze 'een verlengstuk van de machine' was.
Zitten op een krukje naast een band waarop in gestage stroom zich flessen voortbewegen is geen lolletje, helemaal al niet wanneer een econoom met de stopwatch in de hand gaat uitproberen in hoeverre jij als menselijke machine 'het beste in jezelf' naar boven kunt halen: heel veel snelle bewegingen maken dus, de ogen star op de band gericht, het verstand op nul gezet en een worden met een tot God uitgeroepen apparaat dat steeds sneller gaat draaien dankzij de wilde, op snelheid gerichte hersenactiviteiten van een gek die denkt dat ik een machine ben.
Sinds die beroerde ervaring kan ik weinig waardering meer opbrengen voor mensen die zichzelf 'econoom' noemen, helemaal al niet wanneer die kille wezens ook nog eens de vals-morele term 'het beste in de mens' op onschuldige, intelligente mensen los willen laten.
Gevoel en intelligentie kun je niet koppelen aan het economische sterke mannenbegrip 'snelheid'.
Snelheid is een Ram-begrip. Een Ram houdt van snelle wagens en sportfietsen en al die andere zaken waar een lui mens doodziek van wordt.
Ik heb sport altijd gehaat. Voetballen op straat? Een helse pijniging, een duivelse straf, die alleen maar gevoelens van diepe ellende en woede in mij opriep, gericht tegen al die dictators die mij wilden dwingen iemand te zijn die ik niet was en niet wilde zijn.
Ik wil geen voetballer zijn! Mag ik dat zeggen? Mag ik ook schijt hebben aan dure snelle wagens en mag ik lui wat rond peddelen op een ouwe fiets, om zodoende het beste in mijzelf, gevoel en intelligentie, naar boven te halen?
Wouter Bos als christelijk gevormde econoom zal niet snel een positief antwoord geven op die vraag.
Ja, zal hij op deftige toon oreren, net als neoliberale Wim Kok, we leven in een 'geglobbeleseerde waereld' waarin Amerika de toon aangeeft en als de entrepreneur in 'De Steets' zegt dat we hard moeten werken dan moet er gewerkt worden. Dus zet die ouwe fiets maar aan de kant.
Ik ben zo eigenwijs om een tegenvraag te stellen. Ik zeg dus: Waarom zetten we de dwingeland Amerika niet aan de kant. Want we kunnen niet op een krankzinnige wijze de levenswijze van een tot God uitgeroepen snelheidsmaniak opdringen aan andere mensen die geestelijk kapot gaan in zo'n snelheidwereld.
We leven nu in een wereld waarin we consumeren omdat er geproduceerd wordt. Zodra we weigeren te consumeren ligt de productie stil en gaan we failliet. Met andere woorden: we zijn de slaaf geworden van een zinloos productieproces dat alleen maar zichzelf dient.

Het leven is een tredmolen geworden waarin stilstand onmogelijk is geworden. Niet de gedachte telt, maar het nut van die gedachte voor het productieproces. Wie denkt wordt alleen maar serieus genomen wanneer die gedachte ingepast kan worden in een economische orde waarin de gedachte de motor is van het gecollectiviseerde materialisme. Elke gedachte die de enkeling uit het collectief (de tredmolen) licht wordt gehaat en zal worden ontkend of bestreden.
Dat is ook de reden waarom mensen de Koran niet serieus willen nemen. De Koran is namelijk geen actiepamflet. Wie de overgave aan God predikt erkent het recht van de enkeling op stilstand.
Juist dat verlangen stil te staan brengt mijn zwager ertoe te weigeren allochtonen in dienst te nemen. Die mensen willen steeds stil blijven staan waar hij actie verlangt: "Dan willen ze weer bidden. En dan weer vasten. En dan mogen ze weer geen kroket eten en wijzen ze een glaasje wijn af. En altijd hebben ze wat, waardoor we niet op een snelle wijze het werk, de drankjes en de hapjes en alle andere zaken die snelheid en vaart vereisen uit kunnen delen..."
Wat dat betreft ben ik blij dat ik binnen die op actie gerichte snelheidswereld ziek ben geworden. De ziekte heeft me de stilstand gebracht die ik in feite nodig heb en als zieke buitenstaander voel ik me dan ook beter dan als gezonde deelnemer aan een wezensvreemd sterkemannenproces.
Een dwaze snelheidswereld is mijn wereld niet. Ik voel me een vreemde in een rijk dat wordt beheerst door aan snelheid verslaafde egoïsten. Daarom kan ik alleen maar een beetje bitter glimlachen wanneer ik een christelijk gevormde econoom hoor zeggen dat we 'het beste' in de mens naar boven moeten halen.
Het beste wat een sterke man bezit is dierlijke kracht en die dierlijke kracht kan fabrieken bouwen, heel positief dus, maar leidt aan de andere kant ook tot dierlijke excessen, zoals de Amerikaanse militairen in Irak hebben aangetoond.
De werkelijkheid (en hier spreekt de antroposofisch gevormde filosoof in mij) heeft namelijk altijd twee kanten. Waar luiheid als positieve kant gevoeligheid en compassie heeft, daar heeft ondernemerschap als negatieve kant dierlijke meedogenloosheid en onvermogen begrip op te brengen voor mensen die anders zijn.
Zodat je altijd zult moeten streven naar differentiatie, erkenning van de uniciteit van de enkeling, hetgeen heel concreet de verwerping van een eenzijdig kapitalistisch ingerichte economische orde betekent. (Zwolle, 9-5-2004)

U.N. Renews Palestinians' Right To 1967 Borders
Palestine Chronicle 7-5-2004

UNITED NATIONS - The U.N. General Assembly overwhelmingly affirmed the right of Palestinian sovereignty over their lands occupied by Israel in 1967, in what could be seen as a direct rebuke to U.S. President George W. Bush.
The 191-nation body voted 140-6 Thursday, May 6, with 11 abstentions, to adopt a resolution affirming "that the status of the Palestinian territory occupied since 1967, including East Jerusalem, remains one of military occupation".

In accordance with U.N. resolutions and principles of international law "the Palestinian people have the right to self-determination and to sovereignty over their territory", read the text of the resolution.
Only four small Pacific islands - the Marshall Islands, Micronesia, Nauru and Palau - joined Israel and the United States in voting "no".

Commentaar WD 2004:
Hoewel rechtse zionisten op een slimme, uitgekookte wijze alle problemen die zij in het leven hebben geroepen afgewenteld hebben op Amerika en Irak blijft het echte probleem in het Midden-Oosten natuurlijk de strijd van de Palestijnen voor het Internationale recht , dus niet 'de strijd voor een tribalistische mini-staat', want vechten voor tribalisme is in feite primitieve flauwekul, zoals de ronduit beschamende kolonisatiepolitiek van het zionisme heeft laten zien.
Zoals Israel zichzelf ziet als deel van 'het Westen', zo zou Palestina deel uit moeten maken van een groter Arabisch samenwerkingsverband, en wat dat betreft kan het ronduit absurd worden genoemd dat een zich 'modern' noemend Amerika niet pleit voor de vorming van een federatieve Jordaans-Palestijnse staat, die naast en mogelijk in samenwerking met Israel een levensvatbare economisch-staatkundige eenheid kan vormen, waar nu de Palestijnen weinig meer wordt gegund dan wat vage illusies en een heel concreet, keihard slavenbestaan binnen een dictatoriale 'joodse staat', die elk verlangen van Palestijnen om deel uit te maken van een Arabisch samenwerkingsverband onmogelijk wil maken.