Geld & Eenzaamheid
21 O hoe is de getrouwe stad tot een prostitu e geworden! Ze was vol gerechtigheid; louter rechtvaardigheid overnachtte altijd in haar, maar nu moordenaars. 22 Ja, uw zilver is tot schuimslakken geworden. Uw tarwebier is versneden met water. 23 Uw vorsten zijn onhandelbaar en deelgenoten met dieven. Ieder van hen heeft steekpenningen lief en jaagt geschenken na. Een vaderloze jongen verschaffen zij geen recht, en zelfs het rechtsgeding van een weduwe vindt geen toegang bij hen.
24 Daarom is de uitspraak van de [ware] Heer, Jehovah der legerscharen, de Machtige van Isra l: Aha! Ik zal mij ontlasten van mijn tegenstanders, en ik wil mij wreken op mijn vijanden. 25 En ik wil mijn hand doen terugkeren op u, en ik zal uw schuimslakken door smelting uitzuiveren als met loog, en ik wil al uw afvalprodukten verwijderen. 26 En ik wil weer rechters voor u terugbrengen zoals eerst, en raadslieden voor u zoals in het begin. Hierna zult gij worden genoemd: Stad der Rechtvaardigheid, Getrouwe Stad. 27 Sion zal door gerechtigheid verlost worden, en wie van haar terugkeren, door rechtvaardigheid. Jesaja
|
|
Deze 'christenheid' is een samenzwering tegen het Nieuwe Testament. Ja, ik weet het wel: zij beelden zich in dat zij aardige christenen zijn en dat vrijdenkers daarentegen en sektari rs etc. het christendom ondermijnen. Maar dat is de oude truc van de dief die bij vervolging wegrent en dan zelf schreeuwt 'Houd de dief!', om de aandacht van zichzelf af te leiden. Wat is er nu te doen tegen deze massale samenzwering? Ja, het pubhek zal kwaad worden als het het antwoord hoort: 'de enkeling' is nodig, Een enkeling maar. Want de samenzwering schuilt wezenlijk in het numerieke. Onder de schijn van ijver voor het christendom drukt het numerieke het christendom plat, net als een slapende moeder met schijnbare zorg voor het kind het met heel haar gewicht verstikt. (S ren Kierkegaard, in: Denken en Zijn)
|
alledaagse spiritualiteit in zwolle
het christelijke recht uniek te mogen zijn
|
  
mijn geboortehuis - midden: OLV-kerk - gebouw 'de Atlas'
|
UIt: Ik en Zwolle:
Op de foto linksboven zie je het huis waarin ik geboren ben op Eerste Kerstdag van het jaar 1945. De straat waarin ik heb gewoond heet 'Ossenmarkt'. Ik ben niet geboren in een groot paleis, maar in een klein, bescheiden huisje, op nummer 11.
In een van de grote huizen op de rechtse foto, ook op de Ossenmarkt, nummer 9, in een gebouw dat 'De Atlas' werd genoemd, werd in het jaar 1894 de Sociaal Democratische Arbeiders Partij opgericht, door een aantal mensen die zich de 'Twaalf Apostelen' noemden. Deze apostelen zetten zich af tegen het anarchisme van hun grote leermeester, Domela Nieuwenhuis, en ze werden daarom dan ook beschuldigd van verraad. Anarchisten hechten grote waarde aan individuele vrijheid. De twaalf apostelen vonden kliekvorming belangrijker!
|
Waarom Aanbidden Wij De Eeuwige Oorlog?
Geld en Eenzaamheid, dat zijn de culturele producten van onze Westerse beschaving.
Alles wat zich hier cultureel noemt legt zich bij die duistere verworvenheden van onze beschaving neer.
Wij zijn groot geworden dankzij onze strijd tegen de pogingen van collectivisten ons onze eigen persoonlijkheid af te pakken. Maar we weten niet wat we met onze grootheid moeten doen, omdat we onszelf hebben uitgeleverd aan minimensen, die zichzelf via de meest grove vormen van intimidatie en terreur 'groot' maken, ten koste van het geluk en het welzijn van miljarden mensen.
We gaan daar mee akkoord omdat we de mensen laten geloven dat er geen groter geluk denkbaar is dan veel geld en meedogenloze eenzaamheid.
Eenzaamheid noemen we liefde. Veel geld noemen we cultuur en vrijheid.
Wie liefde zoekt is gek. Wie geen geld heeft is cultuurloos en zal als een zielige gevangene door de dreven van onze hoogstaande geldcultuur moeten wandelen - tot hij er tenslotte dood bij neervalt.
In een artikel dat gericht is tegen de pogingen van Isra l de Westerse cultuur cultuurloos te maken wijst Mohamed Khodr op de merkwaardige situatie dat na de tweede wereldoorlog een situatie is ontstaan waarin een zich Christelijk noemende grootmacht zichzelf in geestelijk opzicht volledig heeft uitgeleverd aan zionistische ideologen, die van het grote christelijke Amerika eisen dat het zich onderwerpt aan het antichristelijke zionistische Isra l.
De vraagstelling is een beetje hypocriet - omdat Mohamed Khodr er van uitgaat dat binnen de Islam de Mens Jezus een belangrijke plaats wordt toegekend, hetgeen (nog) niet het geval is - maar het antwoord kan heel duidelijk en waarachtig zijn: De Westerse beschaving eert de Mens Jezus niet. De Westerse beschaving eert alleen maar het Grote Geld en de Meedogenloze Eenzaamheid. Alle intelligente Westerse schrijvers wijzen daar op.
Serieuze schrijvers worden in het Westen echter niet als schrijver erkend. Ze zijn er wel, maar ze worden alleen door zielige eenzame figuren bestudeerd, die, dat is de wrede waarheid die verborgen dient te blijven - altijd eenzaam en zielig dienen te blijven.
Het Westen wijst de ernst af en aanbidt het Kruis. Niet omdat we de Liefde van God zoeken, maar omdat we eisen dat een Liefdeloze God alles wat zacht, liefdevol, warm en teder is kapot slaat.
Wij kennen geen tederheid, wij kennen geen warmte. Wij kennen alleen maar kilheid, een kilheid die we verbergen achter een schijnvrijheid die wordt gekocht met geld.
Dat is de waarheid van het Kruis. Je biedt verraders geld aan. Die verraders leveren de liefde uit aan kille ideologen. Die kille ideologen nagelen de Liefde aan het kruis en geven je geld.
De Westerse cultuur noemt zich christelijk, maar durft niet christelijk meer te zijn.
In de jaren zestig en zeventig ontstond er een protestbeweging die een tegencultuur wilde zijn. Men verwierp de schijnheiligheid van een kille, liefdeloze regentenklasse die alle 'hogere' idealen overboord had gezet en alleen nog maar geloofde in een hypocriete moraal die werd gekoppeld aan geestdodende economische idealen en men ging op zoek naar vernieuwing. "De tijden", zo zong Bob Dylan, "zijn aan het veranderen. Wij hebben genoeg van een oude, verkalkte moraal".
De tegencultuur is dood, Bob Dylan ligt gehoorzaam op zijn knie n voor een schijnheilige moraal die hij ooit verafschuwde, en de situatie waar hij zich tegen af wilde zetten is niet dood, maar springlevend.
Dat moeten we goed inzien: Er is niets veranderd! De wereld waarin de jaren-zestig-generatie besloot in opstand te komen bestaat nog steeds. Alleen is er nu een groot verschil: De opstandige jaren-zestig-generatie wijst rebellie af en kiest voor het geld, de eenzaamheid en de geestelijke dood.
Herman Heinsbroek, of:
De autoritaire chaos van een morele geldwolf
Herman Heinsbroek maakte enige jaren geleden deel uit van een groep rechts-moralistische politici die onder het mom van 'vernieuwing' zichzelf belangrijk wilden maken.
Je hebt van die mensen. Ze zijn niet in staat zichzelf 'gewoon' te maken en kiezen daarom voor grootheidswaan. Bijzonder aan Heinsbroek en Fortuyn (die de geestelijke inspirator van deze nieuw rechtse beweging was) kan het feit genoemd worden dat ze allebei deel heben uitgemaakt van een zich links noemende, zogenaamd anti-autoritaire jaren zestig beweging, waarvan het kenmerk was dat zij op een zeer autoritaire wijze diegenen die hun vrijheid wilden beperken ('de regenten') duidelijk probeerden te maken dat de nieuwe linkse mens die zij wilden maken totaal, volkomen en absoluut vrij diende te zijn, een opvatting die ertoe heeft geleid dat heel hun leven in het teken van geld & macht kwam te staan.
Zonder geld & macht, zo luidt hun filosofie, is vrijheid niet mogelijk. Alleen geld schept vrije, machtige leiders en die vrije leiders moeten steeds meer geld en steeds meer macht krijgen, zodat zij in staat zijn het domme, normloze volk dat de autoriteit van de vrije leiders afwijst aan normatieve banden te leggen... Al met al een opvatting die de kritiekloze keuze voor het autoritaire marxisme in de jaren zeventig begrijpelijk maakt, omdat het Stalinistische communisme vrijheid gelijkstelt aan 'de absolute macht van de partij' (lees: de heersende elite).
Stalinistisch communisme is het evenbeeld van het kapitalisme. Beide ideologie n ontkennen de vrijheid van de enkeling en eisen dat de massa zich neerlegt bij de dictatuur van een kleine elite, die alle macht in handen heeft. Overstappen van de ene ideologie naar de andere kan daarom probleemloos plaatsvinden. Waar het om gaat is dat je jezelf in een groepering plaatst die niet gecontroleerd kan en mag worden door anderen, zodat je in staat bent op een dictatoriale wijze 'moralist' (lees: 'goed') te zijn.
Uitspraken van Heinsbroek (aangetroffen op het net) laten zien dat 'de nieuwe jaren zeventig mens' - ondanks zijn moralisme - een uiterst opgeblazen, zelfingenomen egoist was - en is...
Heinsbroek toen: "Ik studeerde van 1971 tot 75. Een beetje in de nasleep van de jaren 60, maar daar pikte ik nog wel iets van mee. Ik had lang haar en stond op de barricades. Waarvoor? Voor alles. Alles moest anders. Ik zou niet weten wat dan precies, maar anders was sowieso beter.
Hoewel ik in drie en een half jaar twee studies heb afgerond, was mijn studententijd absoluut sex drugs & rock- n-roll. Maar na twee jaar werd de sfeer op de universiteit me gewoon te beklemmend. Een universiteit is toch een soort ommuurde tuin, ik moest eruit." (Herman Heinsbroek in Studentenblad SUM febr. 2003)
Heinsbroek nu: 'Ons belangrijkste punt is dat het normen-en-waardenbesef dominant wordt in het bewustzijn van de Nederlander.'
'Het verval moet je daar aanpakken waar het begint. De programmering op televisie is afgesteld op sociaal minder begaafden. Die krijgen dag-in-dag-uit een ethiek voorgeschoteld van alles moet maar kunnen.'
'E n ding staat heel duidelijk vast in mijn partij: Ik ben de politiek leider en ik wil de koers bepalen. Wie dat niet bevalt, moet maar een andere club kiezen.' (www.nieuwrechts.nl)
Wat het verhaal van Heinsbroek duidelijk maakt is dat de wereld wordt opgedeeld in vrije, rijke leiders en domme, achterlijke slaven. De leider wil totaal vrij zijn en moet heel veel geld krijgen om die totale vrijheid in stand te kunnen houden. Armoede schept domheid, omdat armoede een mens beperkingen oplegt, die het hem onmogelijk maken de sociaal minder begaafden (de lui die moeten werken voor de rijken) normen en waarden bij te brengen: ze duidelijk maken dus dat armoede vrijheidsbeperking is...
Het is een vorm van moralisme die mij, als anarchistisch buitenbeentje, op de meest letterlijke wijze het gesticht in heeft gewerkt, omdat ik tot de dommen behoorde, de 'sociaal minder begaafden', die alle mogelijke kwaliteiten bezitten, behalve de gave veel geld te verdienen, want wat ik ook doe, welke onderneming ik ook op touw zet - ik verdien er op een welhaast wonderbaarlijke wijze nooit iets mee... Ik ben - zo zou je het kunnen stellen - geboren om maatschappelijk failliet te gaan...
Nou is dat geen ramp natuurlijk wanneer je geestelijke waarden wilt verdedigen, want de geest is overal vrij, zelfs op de mesthoop (denk aan Job uit het Oude Testament), maar die armoede en die pech worden wel een probleem wanneer een groep aan geld verslaafde dictators aan het feit dat jij arm en machteloos bent de conclusie gaat verbinden dat jouw 'normen en waarden' niet deugen.
Dat is de consequentie van het MACHT=RECHT denken waar we met z'n allen voor kiezen. Binnen die fascisto de filosofie ligt het gelijk en de morele goedheid altijd bij de rijke machthebber, zodat de machteloze arme - hoe intelligent hij ook is - altijd ongelijk heeft en derhalve 'slecht' moet worden genoemd.
Elk contact tussen arme, rebelse machtelozen en rijke machtige regenten is onmogelijk, omdat de machtige zijn recht machtig te zijn ontleent aan de pretentie dat hij absoluut goed en superintelligent is. Er wordt dus een wereld geschapen voor het intelligente, rebelse buitenbeentje dat de pech heeft arm te zijn, die gekenmerkt wordt door eenzaamheid (een machtig mens kan geen liefde schenken aan een arme, rebelse mislukkeling) en sadisme (een machteloze rebel moet de machtige regent dienen en gehoorzamen).
Wie protesteert, wie de liefdeloosheid en het sadisme van huichelaars afwijst, die wordt 'sociaal minder begaafd' genoemd en die moet derhalve 'getuchtigd' worden - hetgeen nu juist de vorm van autoritair, regentesk denken is waartegen de rebellen van de jaren zestig wilden ageren...
Waaruit we de conclusie kunnen trekken dat de jaren zestig opstand geen rebellie was, maar een machtsstrijd tussen zwakke regenten (de heersende klasse) en supersterke regenten (de ego sten die de nieuwe heersende klasse wilden zijn). Zodat diegenen die werkelijk op een eerlijke manier het regenteske, rechtse denken willen bestrijden daar gezocht moeten worden waar ze volgens Heinsbroek niet te vinden zijn: in de marge van de maatschappij, waar niet het geld en de macht je belangrijkheid bepalen, maar je intelligentie en de wil principieel te zijn - ook wanneer je principes je alleen maar armoede en eenzaamheid bezorgen...
Hermanus Philippus Johannes Bernardus (Herman) Heinsbroek werd op 12 januari 1951 geboren te Schiedam als zoon van een jeneverstoker. Hij studeerde rechten (bedrijfjuridisch en civielrechtelijk) aan de Erasmus Universiteit Rotterdam (doctoraal examen 1975). Hij kocht zich eind jaren zeventig in als directeur Benelux bij platenmaatschappij Arcade en richtte in 1994 TV 10 Gold op. Met een geschat vermogen van 140 miljoen euro kwam hij in 2001 in de top-500 van miljonairs van het blad Quote. (Wikipedia Encyclopedie)
|
In de Volkskrant van vandaag (19-4-04) deelt Remco Campert, ex-vijftiger, de lezers mede dat ons land po zie nodig heeft. En hoewel ik het hartgrondig met hem eens ben ben ik zo brutaal mijn twijfel uit te spreken over het nut van die oproep.
Het waarom daarvan valt hieronder te lezen in een wetenschappelijke verhandeling die zowel poetisch als nuchter-zakelijk is en daarom de ontkenning van de wartaal van de jaren vijftig beweging, die in de eerste plaats anti-intellektueel wilde zijn...
|
DE NEDERLANDSE DICHTER,
een streng-wetenschappelijke beschouwing
Brief aan Wiel Kusters: Ik ben geen raddraaier, maar soms loopt me de gal over, vooral wanneer ik bemerk dat Hollandse dichters de eenvoud (die ik als nuchter, anarchistisch mens heilig heb verklaard) beledigen.
In het door jou besproken bundeltje 'Beeldenstorm' van Mik de Zeeman (VK,10-5-91) schijnt de volgende zin voor te komen: 'Voor elk soort eenvoud is de tijd voorbij...'
Een idiote uitspraak uit de mond van een literair wezen dat het begrip 'beeldenstorm' wil hanteren. Een beeldenstorm is namelijk een calvinistische ('Saturnale') bezigheid en staat altijd in dienst van de eenvoud.
De dichter Mik de Zeeman heeft blijkbaar nog nooit een kerk bezocht die door het calvinisme werd ontdaan van het katholieke verleden.
En omdat ik me al jaren lang erger aan de onwetendheid van 'de' Hollandse dichter, daarom heb ik in een kwade bui een kritisch pamflet geschreven, waarin dit onzinnige creatuur belachelijk wordt gemaakt. Ik sluit het bij. (Zwolle 10-5-1991)
Nederland bezit veel dichters. Steunend op krukken of lui achteroverhangend in elektrisch aangedreven invalidenwagens (gratis ter beschikking gesteld door de Minister van Welzijn & Cultuur) bewegen deze kunstenaars zich voort door de groene Hollandse dreven, een koene, fris doorwaaide blik in de ogen, immer vrij en onverveerd, door en door Hollands, en ondanks al die gebreken rijmelaars eerste klas...
Hoe herkent men een Nederlandse dichter?
Aan zijn diepdoorvoelde zangen, die het menselijke hart ontroeren en vertederen?
Aan zijn ernstige, intelligente voorkomen, dat u met ontzag en stille eerbied vervult?
Aan zijn diepdoorleefde woede tegen alles wat vals, oneerlijk en verleugend is?
Neen, beste lezer! Niets van dat alles...
Een Nederlandse dichter ontsnapt aan alle gevestigde waardebepalingen. Op zijn eigen gebrekkige wijze is hij 'uniek' en weet hij zich te plaatsen aan het hoofd van een nieuwe, moderne, intellectuele elite: de top van de zangberg, het punt omega van de burgerlijk-literaire evolutielijn.
Geloof me, beste lezer, u zult versteld staan wanneer u een Nederlandse dichter in zijn ware hoedanigheid ontmoet.
Hol en leeggezogen staat zo'n armoedig scharminkel voor u en u zult zien dat hij, ondanks het feit dat hij niets anders kan dan het leegstelen en leegplunderen van vuilnisbakken, op alle mogelijke manieren zal proberen u te overbluffen en te intimideren met leugenpraat.
De een stelt zich als een trieste clown voor u op en verkoopt de meest flauwe en onbenullige geintjes, die alleen op prijs worden gesteld door het nog onbenulliger recensentendom. Een ander draagt een grote vrachtwagen met van een duur omslag voorziene literaire boeken met zich mee, waarmee hij de mensen wil bewijzen dat hij een intellectueel is, een man die weet waar hij over praat... En weer een ander komt handenwassend en gekke-bekken-trekkend uw woonkamer binnengerold, omdat hij het als zijn taak ziet u zijn neurotische waanvoorstellingen op te dringen, u kent die burgerlijke waanzin wel: angst voor vieze lepeltjes en vlekjes op je bord, en meer dan van dat soort burgermannetjesangst.
En achter die stoet van menselijk wrakhout staat, verdekt opgesteld, een keurige mevrouw, gekleed in een degelijke burgermansjurk, en dat is de Minister van Cultuur...
U weet toch wat dat is, een burgermansjurk? Dat is een jurk die, net als een goed gedicht, alles te raden overlaat: noch vlees, noch vis, noch worst, alleen maar wijd en zakkerig en vormeloos, een jurk die de absolute ontkenning is van het dierlijke principe in de mens, en die daarom beplakt wordt met het franse woordje 'Culture'.
Die mevrouw noemt zich dan ook 'cultuurmevrouw', dat is haar beroep, 'cultuur', daar verdient zij haar dikbelegde boterhammetje mee: met wijde hobbezakken dus, en een goedkoop baleinloos behaatje van het rooms-katholieke modebedrijf C & A.
En wanneer die mevrouw in haar roomse kleren cultuur gaat bedrijven, dan is het oppassen geblazen, dan moet je gauw je kleine betonnen schuilkeldertje opzoeken, want denk erom dat er dan wat gebeuren gaat. Op haar verzoek namelijk gaat de Nederlandse dichter ertoe over een aantal woorden voor te dragen uit een van zijn dichtbundeltjes, en wanneer hij dat doet, dan gebeurt dat:
Ofwel quasi-humoristisch, om iedereen te laten zien dat hij in feite niets ernstig meent.
Ofwel primitief-moralistisch, als een aan lager wal geraakte schoolmeester die het als zijn enige taak ziet de leerlingen te vertellen dat 'kut' met een 't' geschreven wordt en niet met een 'd' (dus niet 'kudden' maar 'kutten'!).
Ofwel gewoon bekakt en bescheten, omdat hij zo verkrampt, zo benepen en kleinburgerlijk is, dat hij eigenlijk geen woord van kritiek durft uit te spreken en daarom maar zijn toevlucht zoekt tot het masker van de gewichtig ogende melancholicus, want daar heb je binnen een vals-literaire schijnwereld altijd wel succes mee, omdat al die gewichtige geleerde heren academici het heerlijk vinden om hun nietszeggendheid te verbergen achter een ingewikkeld lijkende zwaarte, waar je bij tijden nog om kunt lachen ook, mits de werkelijke ellende wordt afgewenteld op de nuchtere enkeling, die geen enkele reden tot lachen heeft, omdat hij domweg omvergereden wordt door een schrijvende invalide in een elektrisch aangedreven kunstenaarskar.
O, wie als een nieuwsgierige, serieuze buitenstaander zomaar wat onbekommerd rondslentert in het vrijgevochten wereldje van de Nederlandse dichter, die hoeft zich geen minuut te vervelen.
De sprankelende humor, ach, zo scherpzinnig en zo intelligent, bevrijdend ook, werkelijk..: ongehoord!
En dan het kritische, bevrijdende, antiburgerlijke bewustzijn dat men uitdraagt: werkelijk wonderbaarlijk!
Ja, geloof me, beste lezer, een mens steekt wat op in die wereld; voor je het weet ben je zelf ook zo een knappe bol!
Soms staat er iemand op, wanneer je voorbij wandelt, en dan neemt hij niet zijn hoed voor je af, zoals het een beschaafd mens betaamt, nee, dan braakt hij de een of andere leus uit ('Wein, Weib, und Gesang' hoorde ik laatst iemand roepen), en wanneer je dan eventjes bij het plaatselijke VVV-kantoor gaat informeren wie dat is (elke Hollandse dichter is namelijk door het Ministerie van Cultuur tot beschermd monument uitgeroepen...) dan blijkt het een dronken operettezanger te zijn, die ook een keertje cultureel wilde doen, en ach, wat maakt het uit, want is er enig verschil tussen een vent die je de oren van het hoofd schreeuwt en de rest van de knutselende club?
Nederlandse dichters zijn ook maar komedianten, schrijvende komedianten, zeurend en kletsend de dood tegemoet, net als die brutale operettezanger: voorzien van messen die van slap rubber zijn gemaakt, wijn verorberend die in feite limonade is, en dat alles begeleid met gekunstelde gebaartjes en maniertjes, die zo kitscherig zijn, zo volstrekt inhoudsloos en getuigend van een stumperige, aangepaste karakterstructuur, dat een werkelijk intelligent mens er een beetje misselijk van wordt.
Laat ik u vertellen over mijn belevenissen tijdens een po ziefestival dat ik enige tijd geleden bezocht. Wat ik daar toch allemaal aanschouwde, beste lezer, dat valt met geen pen te beschrijven en alleen vanwege het feit dat ik als moderne, wetenschappelijk ingestelde observator geen pen meer hanteer ben ik in staat de kleinburgerlijke orgie waarin ik terecht gekomen was hier weer te geven.
Krukken, dames en heren, rolstoelen, verpleegsters met witte kapjes op het hoofd, brancards op kleine smalle tafeltjes, die voorzien waren van kleine, metalen draaiwieltjes, en daar tussen in, of er op, of erin, ik weet niet hoe ik het omschrijven moet, een paar Hollandse dichters, met verwilderde haren natuurlijk, van die dikke slordige vormeloze pruiken, alsof het woordje 'kapper' een uitvinding van een cultuurloze plebejer is, en met grote, dikke wallen onder de ogen en ook zo af en toe een griezelig zenuwtrekje rond de mondhoeken, alsof dat het summum van artistieke ijdeltuiterij is.
O, gelooft u mij, het was net paviljoen 666 van de beruchte en beroemde Amsterdamse Valeriuskliniek, alwaar het meest geniale Hollandse intellect wordt bijgeschaafd, gepolijst en gladgeslepen door arbeidzame Hollandse zielzorgers en zenuwartsen...
Ik keek werkelijk als nuchtere observator mijn ogen uit!
Druk gebarend en pratend (de aanwezigen lieten de woorden 'discussie', 'dispuut' en 'debat' uit hun weke monden rollen, tesamen met lange slierten spuug en slijm en hier en daar wat draderige resten van het zojuist genuttigde avondmaal) zaten alle invaliden bij elkaar, en de ene invalide wilde nog gewichtiger en intellectueler zijn dan de andere, en hier zag je er een zwaaien met een kruk, en daar kneep iemand in de grote rubberen bal van de toeter, die tot de standaarduitrusting van een invalidenwagen schijnt te behoren, gezien het feit dat elke wagen zo een reusachtige scheepshoorn bezat, en terwijl de dames en heren elkaar te lijf gingen met hun witte gipsbenen en hun uit eng geel plastic vervaardigde kunstarmen werden er grote karaffen wijn rondgedragen, droge Sherry, naar ik vernam, en zure Liebfraumilch (zure lieve vrouwen melk!), en men smulde en men smakte, want er waren ook dames die dienbladen met etenswaren de zaal ronddroegen, en het was net een gigantisch galadiner, waarbij helaas geen leden van onze Geliefde Koninklijke Familie aanwezig waren, hetgeen eigenlijk niemand stoorde, omdat een paar van de aanwezige invaliden zichzelf 'markies' en 'keizer' noemden, om daarmee het gewone volk te tonen dat de echte pre-revolutionaire adel in ons land nog altijd de macht in handen heeft.
Boven hun geleerde dichtershoofden hing een reusachtig bord, waarop een bevriend kunstschilder de volgende tekst geschilderd had:
Met een kruk van de minister in de hand,
Terroriseren wij het ganse intellektuelenland.
En die tekst leidde, zodra iemand het oog er op liet vallen, tot immense uitbarstingen van hilariteit, waarbij de wijn rijkelijk uitstroomde in de bedden, de rolstoelen en de met literaire boeken gevulde aktetassen, hetgeen niemand van de aanwezigen scheen te interesseren.
Alleen toen ze bemerkten dat ik niet met hen mee lachte en dat ik heel streng en krukloos op hen neer blikte nam zo heel ineens de blijdschap af en richtte de plotseling opgewekte invalidenwoede zich in alle hevigheid tegen mij.
Jazeker, de Hollandse dichters verklaarden mij de oorlog en ze beschoten me met kleine, venijnige pijltjes, die ze gerold en geplakt hadden uit het papier van hun met wijn- en vetvlekken overdekte dichtbundeltjes.
En op zich is dat allemaal niet zo rampzalig natuurlijk, maar het beroerde was dat die pijltjes gedrenkt waren in een dodelijk gif. Jazeker, moordend gif, dat vervaardigd wordt in de donkere werkplaatsen van door het Ministerie van Cultuur betaalde aardkabouters en toverkollen, de geheime handlangers van de Nederlandse Bard.
U bent derhalve gewaarschuwd!
Slik, voordat u de confrontatie aangaat met een Nederlandse dichter, eerst een paar honderd liter tegengif. Alleen in dat geval is er een zeer minimale kans de culturele moordaanslag die de Nederlandse dichtkunst geworden is te overleven!
Tell them what they want to hear
"Ik begon met lezingen geven in 1958 in Amerika. De grote baas van mijn bureau, Bill Colston Leigh, 521 Fifth Avenue, drukte me op het hart, "Willem, if you want to become a succesfull speaker tell your audiences what they want to hear." Dat is weer zo n advies uit de door en door verrotte Amerikaanse samenleving, die om deze vormen van belazerarij draait. Zeg niet, dat ik het uit mijn duim zuig, ik heb er tientallen jaren gewoond. Het is alleen maar erger geworden, sinds ik in de jaren 50 en 60 begon..." - Willem Oltmans, in 'Betuwse Dames'
Amsterdam, 15 april 2004
Imam Theo van Gogh predikt
emancipatie Islamitische vrouw
Ter gelegenheid van het vijftienjarig bestaan van het Amsterdamse communicatiebureau Dexter Communicatie BV, trad columnist Theo van Gogh afgelopen woensdag in de voetsporen van een imam. Gehuld in lang gewaad gaf Van Gogh zijn kritische visie op de positie van de vrouw in de Islam. (TheovanGogh.nl)
Al-Sadr has asked for a
UN Muslim peacekeeping force
Al-Sadr indicated through his spokesman that he favoured the deployment of a UN peacekeeping force in Iraq "on condition that it be made up of Muslim countries or countries which did not join the occupation of Iraq such as Russia, France or Germany".
Khazali said the UN force must let the Iraqi people ensure their own protection by entrusting law and order duties to the Iraqi security forces, notably the police.
Until now, al-Sadr had rejected any role for the UN in Iraq, arguing that the world body was under the sway of occupation forces. (Al-Jazeera 20-4-2004)
Hoewel rechtse ideologen alles op alles zetten om het UN-principe van de rechtvaardigheid belachelijk te maken (recht kan en mag niet bestaan in een christelijk-zionistisch-neoliberale machtswereld) moet de keuze van Muqtada Al-Sadr (een fanatieke aanhanger van het Mahdi-denken) voor een UN-vredesmacht gezien worden als een keuze voor rechtvaardigheid: de afwijzing dus van het macht = recht principe en de veroordeling van het daarbij behorende verlangen andere mensen te onderwerpen.
Onze regering wijst het principe van de rechtvaardigheid af. Wij gaan er (met Isra l en Amerika) vanuit dat Irak ons eigendom is. We zijn Irak binnengevallen en daarom bezitten we het nu, een merkwaardig onlogische gedachtegang, die er toe leidt dat rechtse ideologen domweg verklaren dat een overdracht van de macht aan een volwaardige, zelfstandig opererende Irakese regering niet mogelijk is.
Wie eerlijk is (maar wie durft in een fascistische machtswereld eerlijk te zijn?, dat is de hamvraag...) zal de schertslogica van rechtse machtsdenkers schaterlachend terzijde schuiven.
We vergeten voor het gemak dat Irak onder Saddam Hussein (tot aan het rampjaar 1990, het jaar waarop hij het onzalige besluit nam Koeweit binnen te vallen) een van de meest ontwikkelde landen van het Midden-Oosten was. Met andere woorden: Irak beschikt over een intellectueel kader dat heel goed in staat is het land op een ordelijke wijze te besturen. Die waarheid wordt momenteel weggemoffeld en we doen net alsof Irak een primitief, door Papoea s bewoond ontwikkelingslandje is dat alleen maar door superieure koloniale heersers ontwikkeld kan worden. Belachelijke, racistische en ronduit fascisto de onzin, die aantoont dat wij vijanden van de moderne verlichtingsgedachte zijn.
Modern verlichtingsdenken (gericht tegen de superioriteitsgedachte van de clerus en de adel: 'alles wat niet bij ons behoort is plebs') staat of valt met de wil eerlijk en rechtvaardig te zijn. Duizenden jaren geleden al verkondigden wijze mannen in het Midden-Oosten die boodschap aan de mensen. Dat is de reden waarom het begrip 'verlosser' of 'Mahdi' (lees: moderne verlichter) binnen het wijsheidsdenken zo'n grote rol speelt. Wij echter wijzen het begrip 'verlichting' af. Wij kiezen niet voor het Mahdi-denken (lees: verlichtingsdenken) maar wij kiezen voor morele infantilisering. Wij schaffen de rechtvaardigheid af en wij kiezen voor de terreur van het geschiedenisloze machtsdenken.
Macht eist dat we in een geschiedenis- en toekomstloos heden leven, het vals-mystieke heden dat in de jaren zestig gepredikt werd door na eve geesten die zichzelf 'flower-power-people' noemden: lieve, maar volstrekt wereldvreemde mensen die met bosjes bloemen in de hand nuchtere mensen hun nuchterheid probeerden af te pakken.
Joodse en christelijke zionisten zou je een combinatie kunnen noemen van het na eve, wereldvreemde flower-power-denken (denk aan de uitspraak van Rumsfeld: "Ze zullen ons met bloemen begroeten") en het vals-moralistische machtsdenken van de marxisten, die alles wat moreel slecht was in de schoenen schoven van nuchtere, aan alles twijfelende autoritaire geesten die volgens hen via defaitistisch geneuzel het stellen van stoere, mannelijke daden onmogelijk wilden maken (George W. Bush spreekt over 'revisionisten': mensen die weigeren in het stilstaande water van een eeuwig goed neoliberaal 'heden' te leven).
Het enig logische antwoord op het irrationele verlangen de wereld te bekijken door een ideologische bril is het naar voren schuiven van nuchtere mensen die de diaprojector van de ideologen vervangen door de filmprojector van de realisten, omdat een realist nooit genoegen neemt met de projectie van een enkel stilstaand beeldje op een groot scherm...
Ikzelf heb als kind geleden onder de dia-projectie-terreur van een oudere broer die mij dwong plaats te nemen voor een scherm waarop om de minuut een plaatje werd geprojecteerd, zo'n levenloos, geluidloos onzinding dat volstrekt niet in staat was mijn realistische geest te betoveren.
Mensen die niet weten wat het is een realistische geest te bezitten begrijpen die instelling niet. Zij zien een plaatje en gaan dan in hun hoofd beelden ontwikkelen die hen er toe kan bewegen te zeggen dat een dia-avondje best wel leuk is. Ik bezit dat vermogen niet, dus ik vond het een strontvervelend gedoe en ik ging me pas wat meer op mijn gemak voelen toen er eindelijk een heuse filmcamera, met bijbehorende microfoon, werd aangeschaft.
Plaatjes kijken zonder geluid, dat is wat het christelijke zionisme mij te bieden heeft en het is dan ook geen wonder dat mijn realistische geest, die hongert naar beweging, geluid en verhalende po zie, zich dood verveelt in die saaie wereld, die weinig meer waarde voor mij bezit dan de eerste de beste modderpoel in een donker, duister tropisch regenwoud.
Sharon, Balkenende en Bush zijn in mijn ogen doodsaaie mensen en ik begrijp werkelijk niet dat er mensen zijn die in al die ideologische saaiheid iets moois kunnen ontdekken.
Saaie ideologen vinden de saaiheid van het geweld mooi, of de saaiheid van dierlijke sex, of de saaiheid van het grote geld, dat werkeloos ligt weg te rotten in de stalen kluizen van grote saaie bankgebouwen
Als nuchter mens ben ik niet in staat die saaiheid te bewonderen. Ik verveel me in de wereld van de rijken en verlang terug naar de rijkdom van de arme mensen die in de jaren veertig en vijftig de ongelooflijk kleurrijke wereld van de 'blues' cre erden.
Blues is rijke ernst, voedsel voor de serieuze, waarheidlievende geest, en juist omdat de bluesloze saaie rijken alles wat ernstig en realistisch is hebben afgeschaft verveel ik me in hun rijkeluiswereld dood.
Ernst gedijt niet in een vluchtig, geschiedenisloos, eendimensionaal plaatjeskijkersrijk. We hebben de geschiedenis stilgezet. We zeggen rustig dat we 'het einde van de geschiedenis' hebben bereikt, en binnen die stilstaande modderpoel plaatsen we krankzinnige ideologen op de troon, saaie gekken die maar een verlangen kennen: alles wat naar beweging verlangt demoniseren. Wie een verleden en een toekomst wil hebben (traditie gecombineerd met verlossingsdenken dus), slaan we dood.
Dat is in feiten ook de boodschap van Pieter Hilhorst in de Volkskrant van 20 april. Na dertig jaar, zo luidt de conclusie van een kort artikel over wat op een misleidende wijze 'idealisme' wordt genoemd (de juiste naam is ideologisch vorm- of wetsdenken), is er een nieuw bataljon 'fellow travellers' ontstaan. Ze kijken wel, maar zien niks. Ze lezen wel, maar wat ze lezen dringt niet tot hen door .
Hij vergeet er aan toe te voegen dat hij zelf deel uitmaakt van die wereld. Hij wordt alleen maar geduld omdat niemand hem ziet en omdat niermand hem begrijpt. Zodra er een mens opstaat die gezien kan worden en die iets zegt dat begrepen kan worden wordt alles op alles gezet om die mens tot duivel uit te roepen. Dat is de essentie van het christelijke evangelie en juist omdat die christelijke waarheid vervelend is (ons een geschiedenis en een toekomst wil geven), wordt hij door Pieter Hilhorst niet gezien...
What Is The Blues?
Blues is an
African-American music that transverses a wide range of emotions and
musical styles. Feeling blue is expressed in songs whose verses
lament injustice or express longing for a better life and lost loves,
jobs, and money. But blues is also a raucous dance music that celebrates
pleasure and success. Central to the idea of blues performance is the
concept that, by performing or listening to the blues, one is able to
overcome sadness and lose the blues. (www.blues101.org)
Het helende principe van de blues is gebaseerd op het mystieke principe dat je het gelijke met het gelijke moet bestrijden (o.a. toegepast in de homeopathie). Dat principe wordt door het macht = recht denken ontkend. Macht geeft mensen datgene wat ze NIET nodig hebben. Daarom is het blinde machtsdenken sadistisch en moet het bestreden worden.
|
De dood van een oude man
Rabbijn Ammi Hirsch
Een eeuw geleden kwamen zo'n 200 joodse gedelegeerden bijeen in Basel om het fundament te leggen voor een joodse staat. 'We zijn een volk - n volk!' donderde Theodor Herzl tegen het eerste Wereld Zionistencongres in augustus 1897. 'We zijn hier om het fundament te leggen van het huis dat het joodse volk ondrdak moet bieden.'
De Misjna zegt: Ben mea ke'iloe meet we'awar oebateel min ha'olam. 'Op de leeftijd van honderd jaar is het alsof men dood is en uit de wereld verdwenen.'
Laten we eerlijk zijn. Op de leeftijd van honderd jaar is de oude man Zionisme stervende. Hij wordt nu kunstmatig in leven gehouden. Onze partners in de wereld van de politieke en het zionisme mogen dan nog wel steeds de oude retoriek gebruiken, maar dat is ontkenning van de realiteit. Die ontkenning mag worden verwacht wanneer een geliefd persoon ongeneeslijk ziek is. De waarheid is dat de ademhaling van de oude man hapert en dat zijn pols onregelmatig is. Het is alsof hij al uit de wereld verdwenen is...
In de komende eeuw zal het probleem niet langer antisemitisme zijn, maar filosemitisme. Ze willen bij ons horen. Ze willen met ons trouwen. We verliezen miljoenen leden van ons volk.
Wanneer het tijdperk van vrede aanbreekt, zal de assimilatie zijn lelijke kop opsteken in Isra l. (Levend Joods Geloof nr.7/8 1997)
Omdat Bush & Blair namens een stervend ideologisch systeem, 'het zionisme', de vijanden van het zionisme tot wereldprobleem hebben uitgeroepen, blijft het echte probleem, het stervende zionisme, buiten zicht, zodat het mogelijk blijft dat rechtse fanatici vrijheidslievende mensen laten sterven voor een ideaal dat in feite een holle illusie is.
Het volgende fragment, dat is gelicht uit een artikel dat ik aantrof op de website van de Nederlandse Likoedafdeling, laat duidelijk zien wat de idealen van dat overleefde ideologische denken zijn: Mensen op grond van valse vijandbeelden geestelijk binden aan heuvel, die 'Zion' wordt genoemd - een ideaal dat haaks staat op de wat verdrietig uitgesproken stelling van rabbijn Ami Hirsch (let op de uitdrukking 'lelijke kop') dat antisemitisme niet meer bestaat...
Zionisme: een vitale politieke beweging
door Salomon Louis Vaz Dias
Met Zionisme wordt de joods-nationale beweging bedoeld die als doel heeft de terugkeer van het joodse volk naar Zion, een heuvel met daarop gebouwd het Armeense en joodse kwartier van de stad Jeruzalem en pars pro toto het Heilige Land.
Het centraal stellen van de staat Isra l in het joodse leven is een vanzelfsprekende aangelegenheid.
Er is veel werk te doen voor de zionistische beweging in het derde millennium. Er zijn professionele mensen nodig die weten:
hoe de assimilatie op gepaste wijze te bestrijden,
hoe de medemens en geloofsgenoot die het behoeft - zodra hij het behoeft - een nieuw tehuis in Isra l te geven,
hoe de juiste investeerders naar Isra l, en zelfs de autonome Palestijnse gebieden, te brengen.
Honderdduizenden bereikten middels de zionistische beweging reeds de oevers van het Heilige Land. (www.likud.nl)
Hoe 'modern verlichtingsdenken' in overeenstemming kan worden gebracht met het losweken van intelligente mensen uit democratische systemen terwille van de aanbidding van 'een heiligverklaarde heuvel' in een overwegend Arabische wereld is mij een raadsel. Alleen de leiders van de Volkspartij voor Vrijheid en Democratie, Jozias van Aartsen en Gerrit Zalm, weten het het antwoord op deze prangende vraag. Zij pleiten namelijk voor integratie van minderheden in onze samenleving en weten dus precies wat 'bestrijden van assimilatie' is...
Mubarak: Arabs hate Americans now
Arabs in the Middle East hate the United States more than ever following the invasion of Iraq and Israel's assassination of two Hamas leaders, Egyptian President Husni Mubarak has said.
Mubarak, who visited the United States last week, told Tuesday's issue of French newspaper Le Monde that Washington's actions had caused despair, frustration and a sense of injustice in the Arab world.
"At the start some considered the Americans were helping them. There was no hatred of the Americans. After what has happened in Iraq, there is unprecedented hatred and the Americans know it," Mubarak said.
"People have a feeling of injustice. What's more, they see Sharon acting as he pleases, without the Americans saying anything."
Asked about Sharon's plan to pull out of Gaza, Mubarak welcomed any withdrawal that was agreed with the Palestinians and in line with a peace "road map" drawn up by the United States, the European Union, the United Nations and Russia. (Al-Jazeera 20-4-2004)
Bahrain's first woman minister named
By SOMAN BABY - 21 april 2004
Omdat Theo van Gogh een 'Imam' is die op een welhaast fundamentalistische wijze alleen maar oog heeft voor de negatieve kanten van zijn vijanden, hier een klein berichtje uit de Golfstaat Bahrein.
Shura Council member Dr. Nada Abbas Haffadh is expected to be named today as Bahrain's first woman minister. The consultant family doctor will take over as Health Minister from Dr Khalil Hassan, sources told the GDN.
Dr Haffadh is a Supreme Council for Women member and chairwoman of its health, population and environment sub-committee. She holds several posts within the Health Ministry.
Dr Haffadh, born in 1957, spearheads the taskforce for improving and strengthening primary healthcare services. She is also a clinical lecturer at Arabian Gulf University and a member of the National Action Charter Committee and National Committee for Childhood. (Daily News)
|
Hitler & die Volksgemeinschaft
Ankn pfend an v lkische Gemeinschaftsvorstellungen und eine in den Sch tzengr ben des Ersten Weltkriegs erfahrene Frontgemeinschaft, propagierten die Nationalsozialisten die Volksgemeinschaft als L sung aller politischen und sozialen Gegens tze der Weimarer Republik. Der rassisch begr ndete, an die idealisierte Lebenswelt der "alten Germanen" angelehnte Geist einer solidarischen Gemeinschaft sollte alle Unterschiede in Herkunft, Beruf, Verm gen und Bildung negieren und eine egalit re Einheit deutscher "Volksgenossen" begr nden.
Der weitverbreiteten und schon im Ersten Weltkrieg deutlich sp rbaren ideologischen Str mung einer Volksgemeinschaft fiel mit Beginn der nationalsozialistischen Macht bernahme eine zentrale Funktion bei der Etablierung ihres totalit ren Herrschaftssystems zu.
"Gemeinnutz geht vor Eigennutz" - mit derartigen Parolen stie die Volksgemeinschaft als Ausdruck von Einigkeit und Einheitlichkeit auf eine breite Identifikationsbereitschaft in der Bev lkerung. Propagandistisch inszeniert wurde sie in Massenveranstaltungen an Gedenk- oder Feiertagen, an denen die Menschenmengen in Fackelz gen und Aufm rschen in einen "festen Block" zusammenzuschmelzen schienen. Sammelaktionen f r das Winterhilfswerk (WHW) oder die Eintopfsonntage vermittelten eine identit tsstiftende Solidarit t.
Im Namen der mythisch berh hten Einheit der Deutschen erfolgten ab 1933 die Gleichschaltung aller gesellschaftspolitischen Bereiche, die Errichtung des Einparteienstaats und die Verfolgung von Gegnern des NS-Regimes. Davon betroffen waren vor allem die als minderwertig diffamierten Juden, die nach rassebiologischen Kriterien der Nationalsozialisten nicht der Volksgemeinschaft angeh ren konnten. Aus der Gemeinschaft ausgeschlossen waren zudem sogenannte Volkssch dlinge, die nicht bereit waren, blinden Gehorsam gegen ber dem "F hrer" Adolf Hitler zu akzeptieren oder f r seine Politik Opfer zu erbringen. Die NS-Propaganda unter Joseph Goebbels wurde nicht m de, mit Schlagworten wie "Du bist nichts, dein Volk ist alles!" die Eingliederung in eine opferbereite Volks- und Leistungsgemeinschaft zu beschw ren. (www.dhm.de)
De Palestijnse 'Volkssch dlinge'
In Nederland val je als gemarginaliseerde enkeling voortdurend van de ene verbazing in de andere verbazing. Dat we hier niet dol zijn op buitenbeentjes is een feit. Maar dat in dit land mensen met fascisto de opvattingen (fascisme = enkelingenhaat) tot 'hoogleraar' kunnen worden benoemd, dat is een werkelijkheid die je in je meest gruwelijke nachtmerries niet voor mogelijk had gehouden.
Dat het toch mogelijk is bewijst een ingezonden brief van een zekere Alexander von Schmidt, een anti-intellectueel die in zijn artikel de spot drijft met iedereen die serieus en eerlijk wil zijn, en die desondanks van de redactie van de Volkskrant alle ruimte krijgt toegewezen om zijn valse, hypocriete en ronduit giftige opvattingen kenbaar te maken, waarschijnlijk vanwege het feit dat hij zich 'filosoof en docent ethiek aan de Hogeschool Rotterdam' noemt...
Von Schmidt verdedigt het extreem-rechtse beleid van de Isra lische Likoedpartij. Dat beleid is gebouwd op de axiomatische stelling dat heel het oude 'bijbelse land Isra l' het eigendom is van 'het joodse volk'.
Omdat het hier een axioma betreft mag het waarom en hoe van die gedachte niet ter discussie worden gesteld. Elke plek waar tweeduizend jaar geleden 'een jood' woonde is bezit van 'het joodse volk'. Ben je het niet eens met die stelling, dan ben je een vijand van 'het joodse volk', een 'Volkssch dling", ofwel: een antisemiet.
Dat is natuurlijk een merkwaardige zaak, omdat je zou verwachten dat mensen die antisemitisme afwijzen ook de racistische nationaal-socialistische volksgedachte zouden afwijzen, een reactionair begrip dat van elke enkeling die het collectivisme en de daarbij behorende geestelijke terreur afwijst een schadelijk wezen (Volkssch dling) maakt.
Wie het bovenstaande fragment leest ontdekt dat de nationaal-socialistische filosofie was opgebouwd rondom het begrip 'volk', een simpel begrip dat ontdaan werd van zijn nuchtere, democratische eenvoud (een abstracte verwijzing naar alle inwoners van een bepaalde staat) en op een volstrekt irrationele wijze werd uitvergroot, tot het welhaast mythische dimensies kreeg ('mythisch berh hten Einheit').
De bedoeling van die mythische werkelijkheidsvervreemding (elke vorm van heiligverklaring is ontkenning van de realiteit) is het onderwerpen van de enkeling, die via een proces van identificatie met het geheel ontdaan wordt van zijn uniekheid en juist daardoor een geschikt instrument wordt in handen van een elite die bepaalt wat goed en wat slecht is.
Veel historici vergeten dat laatste feit te vermelden: het onderscheid dat Hitler maakte tussen 'het volk' en 'de leiders'. De leiders gebruikten in feite het volk om zichzelf te kunnen vergoddelijken en dat is precies wat het rechtse zionisme ook doet. Wanneer Von Schmidt het begrip 'volk' gebruikt, dan verwijst hij in feite niet naar zichzelf (hij is docent aan een Hogeschool), maar naar een groep mensen die ergens ver weg door een aantal zionistische leiders op een kleine heuvel ('ZION') is neergezet, een plek waar ze de grootheid en de almacht van de Nederlandse filosoof Von Schmidt moeten dienen.
Met die mensen wordt dus gedaan - wat ermee gebeurt kan Von Schmidt niets schelen. Ze zijn er om de mythe in stand te houden, zijn persoonlijke mythe: de mythe van het heilige volk, en daarmee uit!
Von Schmidt is intelligent, hij is filosoof en hij zou dus beter moeten weten. Maar wat deze rechtse filosoof ons laat zien is dat de irrationele, aan het collectief gebonden ideoloog sterker is dan de intelligente enkeling (die een filosoof met name een over ethiek nadenkende filosoof - behoort te zijn), zodat hij een artikel vervaardigt waarin niet de intelligentie wordt verdedigd, maar de irrationele wil van een kleine groep mensen zichzelf als machtige collectieve eenheid boven het beschavingsverlangen van een zwak gemaakte meerderheid te plaatsen.
Je moet de brief lezen om te beseffen dat het echt waar is.., dat je niet droomt, maar dat je werkelijk in een wereld leeft waarin een vertegenwoordiger van een kleine groep rechtse extremisten de hele wereld op een triomfalistische wijze (wij hebben de macht...) de les probeert te lezen.
"De grootste fout van het Palestijnse volk is niet zozeer dat het in 1948 de joden heeft onderschat en de Arabische vrienden heeft overschat, maar dat het halsstarrig weigert de gevolgen van die historische misrekening te accepteren en de koers af te stemmen op de politieke realiteit. De internationale gemeenschap en met name de VN, de Europese Unie en de Arabische wereld zijn hieraan medeschuldig. Al die jaren hebben ze de Palestijnen de illusie voorgehouden dat er nog eens een Palestijnse staat zou komen..." (VK 21-4-04)
We waren al het een en ander gewend via de rechtse zendbrieven van Leon de Winter, maar Alexander von Schmidt overtreft werkelijk alles, in zo'n mate dat je jezelf verbaast afvraagt hoe het mogelijk is dat zo'n fanatieke gelovige zichzelf 'docent ethiek mag noemen in dit land.
Ethiek wil (simpel gesteld) mensen normen en waarden bijbrengen op zo n wijze dat niet het dier in de mens, maar het kritisch nadenkende individu de overhand krijgt. Een mens die alle regels afwijst (een verwijt dat anarchisten vaak op een volstrekt onterechte wijze naar het hoofd gesmeten wordt - anarchisten wijzen valse autoriteit af), wordt niet ethisch genoemd. Dat is de reden waarom in het verleden streng-moralistische protestanten het werk van Friedrich Nietzsche afwezen. Met name Abraham Kuyper (geestverwant van onze minister-president Jan-Peter Balkenende) wierp zich op als een felle, onverzoenlijke tegenstander. Wat Nietzsche zo gevaarlijk maakt, stelde hij, is dat de filosofie van deze man het onderscheid tussen recht en macht dreigt te vervagen. Wanneer mensen dat onderscheid niet meer kennen, dan leven we in een jungle, waarin alleen het recht van de sterkste geldt. Een zinnig argument natuurlijk en ook wel terecht, omdat Nietzsche een chaotische denker was en nergens duidelijk aangeeft in zijn werk dat het christelijke verlangen de machtige, dierlijke (Dionysische) mens aan banden te leggen ter wille van de lijdenden en de zwakken ook zinvolle en ronduit nuttige kanten heeft.
Alexander von Schmidt echter treedt niet in de voetsporen van de rechtlijnige christelijke ethicus Abraham Kuyper, maar verdedigt in feite het primitieve machtsdenken dat in het werk van Nietzsche gekoppeld wordt aan het Blonde Beest - dat al die dierlijke verlangens en hartstochten vertegenwoordigt, die volgens hem door het christendom zouden worden onderdrukt.
Waar Nietzsche echter het dier wil bevrijden om de door het christendom verzwakte ernstige en wijze enkeling sterker en machtiger te kunnen maken (het beest dus gezien als wetenschappelijke vijand van het geloof), daar wil Alexander von Schmidt het beest (de dierlijke macht = recht denker) in dienst stellen van het blind gelovende collectief ( de joodse staat ), en daarmee schaart hij zich aan de zijde van die Nietzsche-interpretators die niet begrepen hebben dat Nietzsche de vijand is van elke vorm van collectivistisch denken.
Adolf Hitler bewonderde Nietzsche, maar stelde tegelijkertijd het individu-bevestigende denken van Nietzsche in dienst van het verlangen een centraal geleide, collectivistische staat op te bouwen, waarin het individu weinig meer mag zijn dan deel van de groep.
Wanneer Hitler het begrip 'volk' niet vergoddelijkt had, het had voorzien van een mythische lading - zoals de rechtse neozionisten dat ook doen - dan zou er nooit sprake zijn geweest van jodenmoord.
Binnen een democratische volksgemeenschap wordt namelijk niemand op grond van ras, geloof of sekse boven of onder de ander geplaatst.
Het begrip 'jood' is binnen een democratische gemeenschap geen 'goddelijk' woord, maar gewoon een verwijzing naar bepaalde geloofsopvattingen die een staatsburger bezit.
Zodra die staatsburger de rechten van andere mensen probeert te beknotten op grond van irrationele argumenten zal hij op tegenstand kunnen rekenen van een centrale overheid die zichzelf in een democratie altijd tot taak stelt de gelijke rechten van elke staatsburger te garanderen dus ook de rechten van die staatsburger die fascistische joodse uitingsvormen veroordeelt..
Omdat Hitler het democratische gelijkheidsdenken verwierp en de heilig verklaarde Duitse Germaan boven de decadente blasfemische vijanden van de Germaanse zuiverheidgedachte plaatste wordt hij door ons 'een fascist' genoemd: een vijand van de democratie.
Democratie wordt - zo kan geconcludeerd worden - daar aangetast waar het verenkelende begrip volk (elk individu is belangrijk) wordt omgezet in het op ontpersoonlijking gerichte collectivistenbegrip 'volk' (de enkeling is God dankzij het groepslidmaatschap).
Wat het fascisme zo griezelig maakte is dus niet het verlangen van Nietzsche de naar dierlijk genot verlangende enkeling sterker en gezonder te maken, maar het collectivistische verlangen miljoenen mensen om te smeden tot een sterk, gezond wild beest in handen van vergoddelijkte leiders.
Von Schmidt weet wat collectivisme is. Hij gebruikt dat begrip om Palestijnen te wijzen op de onzinnigheid van hun protest.
Palestijnen moeten volgens hem afstand doen van het idee 'Palestijnse staat', dat hen dwingt zichzelf te beroepen op rechtsprincipes die volgens hem onzinnig zijn, omdat ze in strijd zijn met het axioma dat het joodse volk in het Midden-Oosten de baas is (Amerikanen zijn de bedienden van dat joodse volk).
De Palestijnse staat bestaat niet meer, dus waarom zou je er druk over maken? "Wat", zo vraagt hij zich op een werkelijk walgelijk-hypocriete wijze af, "is belangrijker? De Palestijnse mens of de Palestijnse staat...?"
Terwijl hij de lezers bekogelt met zijn giftige slijm worden in het Midden-Oosten alle vijanden van 'de joodse staat' op een meedogenloze wijze neergeknald.
Inwoners van de staat Isra l hoeven zich namelijk niet af te vragen wat belangrijker is: de individuele joodse mens of de collectivistische joodse staat. De joodse staat als ontkenning van het vrije individu is namelijk een heilige gegevenheid die niet ter discussie mag worden gesteld, terwijl volgens de logica die Von Schmidt de Palestijnen aanbiedt de staat altijd de mindere moet zijn van de enkeling en zijn verlangen naar individueel levensgeluk.
Waarmee is aangetoond dat de ethiek van de ethicus Von Schmidt niet deugt alleen van toepassing wordt verklaard op niet-joodse anderen - en daarom in een democratische staat niet zou mogen worden overgebracht aan onwetende studenten, die juist zouden moeten leren dat democratie en primitief, op uitsluiting van kritische anderen gericht groepsego sme vijanden van elkaar behoren te zijn. (Zwolle 21-4-2004)
Terugblik: De strijd tegen het collectivisme
Amsterdam, donderdag 3-9-1970
Geestelijke afbraak. Verval. Pijn. Angst.
Dat geestelijke ontwikkeling een pijnlijk proces kan zijn wordt door maar weinig mensen begrepen. Schrijvers als Hermans en Van het Reve kenden de pijn en de angst, maar zij hebben nooit die pijn in dienst gesteld (mogelijk ook niet kunnen stellen, omdat de tegenwerking van het establishment te groot was) van wat ik 'de christelijke verlossingsopdracht' noem, een taak die ik heel stilletjes en onopvallend uiterst serieus neem...
Steeds meer dwingt de samenleving de mens tot een volledig falen.
Diegenen, die weigeren zichzelf te doden en die zichzelf de ruimte willen geven die nodig is voor zelfontplooiing, worden gedwongen te kiezen voor een verzetshouding die vanwege de bruutheid van de tegenwerking alleen maar uiterst agressief van karakter kan zijn.
Men moet wel uiterst zachtmoedig zijn om een positieve houding aan te nemen tegen een naar het collectivisme neigende samenleving.
Het wordt tijd, zo luidt een stelling die regelmatig vanuit de samenleving naar voren komt, dat een mens zich gaat afvragen waarom en waarvoor hij leeft.
Welaan, het wordt tijd dat de vertegenwoordigers van deze ozo fraaie humanistische gedachten gaan inzien dat diegenen, die systematisch worden onderworpen aan de moordende geestelijke terreur van een groep lieden die geen greintje respect hebben voor het individu, er weinig behoefte aan zullen hebben zichzelf die vraag te stellen, omdat de beantwoording ervan het eigen falen naar voren brengt.
Het getuigt eigenlijk van een ontstellende wreedheid, wanneer men in een samenleving, die het individu ontkent, de mens vraagt waarvoor hij leeft.
Het kenmerk van ieder op de groep gericht denken is dat de individuele mens zich moet opofferen, dat het hem onmogelijk wordt gemaakt zijn eigen waarden en normen te zoeken.
Weinigen zijn zich daarvan bewust. Theorie en werkelijkheid worden zorgvuldig gescheiden gehouden.
Alles wat men doet is het ontwikkelen van een algemene, abstracte theorie, die de werkelijkheid ontkent en het leven van alledag bevestigt, hoe gruwelijk en onmenselijk dat ook in elkaar zit, want zelfs de grootste en meest verheven burgerlijke idealen vormen een tot in het absurde doorgevoerde bevestiging van de burgerlijke fatsoenscode.
Of deze algemene theorie nu een 'links' of een 'rechts' karakter draagt, in de praktijk van het leven maakt dat geen verschil.
Beide stromingen verlangen allereerst een aanpassing van het individu, dat altijd zichzelf moet vereenzelvigen met een 'algemeen geldend mensbeeld': het beeld van de 'macher', het beeld van de 'nicht', het beeld van de 'socialistische mensenvriend' of het beeld van de arme hero ne-spuitende stakker, die niet leven kan en ook niet wil sterven, en die daarom zichzelf maar volspuit met een gif dat alle verzet en weerstandsvermogen doodt...
Want daar gaat het de kleinburger om: het doden en vernietigen van het Menselijke verzet!
Enigszins belachelijk doet het daarom aan te horen dat beide stromingen (links en rechts) zich baseren op principes, die de vrijheid van het individu garanderen - hoewel bij navraag al snel blijkt dat die zogenaamde vrijheid wordt teruggebracht tot een 'optimale' vrijheid, een begrip dat zo ongrijpbaar is, zo kneedbaar en zo afhankelijk van diegenen die macht bezitten, dat het grootse vrijheidsideaal ineenschrompelt tot een wolkje stinkend Niets...
En zo staat het naar vrijheid verlangende individu uiterst klein en nietig temidden van zijn 'angstige medeburgers', met een minimum aan vrijheid, zodat een persoonlijke zingeving van zijn bestaan welhaast niet mogelijk is.
Toch bezit hij nog enige vrijheid, hij heeft zichzelf verborgen in zichzelf, zodat hij kan proberen zijn meest wezenlijke zelf ongezien binnen te smokkelen in de vesting van de vijand.
Wanneer hem dat lukt en hij niet tenondergaat aan de spot, de woede en de banale grappenmakerijen van diegenen die de vrijheid haten, dan kan hij trachten iets van zichzelf te realiseren in de weinige ruimte die hem ter beschikking staat.
Slechts enkelen zijn daartoe in staat, omdat ieder moment van bezinning, dat aan een poging tot zelfrealisatie voorafgaat, je wijst op de ontmoedigend grote afstand, die er bestaat tussen hetgeen je wilt zijn en dat wat je moet zijn.
|
Saddam Hussein (anti-zionist)
&
Richard Perle (zionist)
|
Juan Cole: Perle at the
Senate Committee on Foreign Relations
It was quite an experience to be on the same panel on Tuesday with Richard Perle and Toby Dodge, before the US Senate Committee on Foreign Relations. Perle wasn't added until the last minute, and it is mysterious why he was there, since ours was supposed to be an "expert" panel. Perle, of course, is no Iraq expert. He doesn't know a word of Arabic, and has never lived anywhere in the Arab world.
Perle's entire testimony was a camouflaged piece of flakking for Ahmad Chalabi. He complained that the State Department and the CIA had not created a private army for Chalabi and had not cooperated with him. Perle did not mention Chalabi's name, but it was clear that was who he was talking about...
It is deeply shameful that Perle is still pushing Chalabi, and may well succeed in installing him. Chalabi is wanted for embezzling $300 million from a Jordanian bank. He cannot account for millions of US government money given him from 1992 to 1996. He was flown into Iraq by the Pentagon with a thousand of his militiamen. The US military handed over to Chalabi, a private citizen, the Baath intelligence files that showed who had been taking money from Saddam, giving Chalabi the ability to blackmail large numbers of Iraqi and regional actors. It was Chalabi who insisted that the Iraqi army be disbanded, and Perle almost certainly was an intermediary for that stupid decision. It was Chalabi who insisted on blacklisting virtually all Baath Party members, even if they had been guilty of no crimes, effectively marginalizing all the Sunni Iraqi technocrats who could compete with him for power. It was Chalabi who finagled his way onto the Interim Governing Council even though he has no grassroots support (only 0.2 percent of Iraqis say they trust him).
Now Chalabi's nephew Salem has been put in charge of the trial of Saddam Hussein. Salem is a partner in Zell and Feith, a Jerusalem-based law firm headed by a West Bank settler, in which Douglas Feith, the undersecretary of Defense for Planning, is also a senior partner when not in the US government. You can be assured that the trial will be conducted on behalf of the Bush administration and the Neocons, and on behalf of the Chalabis. Since the Chalabis have been trying to overthrow Saddam for decades, it is hard to see how this can have even the appearance of an impartial tribunal. (Juan Cole Website 21-4-2004)
|
Terugblik: De Christelijke Boodschap
Van Saddam Hoessein - september 2002
The national security of America and the security of the world could be attained if the American leaders and those who beat the drums for them among the rulers of the present time in the West or outside the West become rational, if America disengages itself from its evil alliance with Zionism, which has been scheming to exploit the world and plunge it in blood and darkness, by using America and some Western countries.
What the American peoples need mostly is someone who tells them the truth, courageously and honestly as it is. They don t need fanfares and cheerleaders, if they want to take a lesson from the (sept. 11) event so as to reach a real awakening, in spite of the enormity of the event that hit America. But the world, including the rulers of America, should say all this to the American peoples, so as to have the courage to tell the truth and act according to what is right and not what to is wrong and unjust, to undertake their responsibilities in fairness and justice, and by recourse to reason, passion, according to the spirit of chance and capability. (Eerste open brief aan Amerika, INA 15-9-2002)
|
Wanbeleid Chalabi Afgewezen
Patrick Cockburn in Baghdad - 23 April 2004
Paul Bremer, the US viceroy in Iraq, is reversing the policy under which the 350,000-strong Iraqi army was dissolved and 750,000 members of the Baath party were either sacked from their jobs or found it difficult to gain employment. It is widely admitted among US officials that the disbandment of the army and de-Baathification were disastrous decisions helping to fuel the insurgency among Sunni Arabs, only a fifth of all Iraqis but the foundation of Saddam Hussein's regime.
Among those to regain their jobs will be 11,000 teachers and hundreds of university professors who were former Baath party members.
Members of the top four ranks of the Baath were to be dismissed under a campaign against Baathism led by Ahmed Chalabi, the chairman of Iraqi Governing Council's committee on de-Baathification... (independent.co.uk)
Osama bin Laden, de Derde Weg
en het ontbrekende redelijke alternatief
In een wereld waarin MACHT=RECHT-denkers de dienst uitmaken zal nooit een poging worden gewaagd een dialoog in gang te zetten, die het mogelijk maakt ogenschijnlijk onoverbrugbare tegenstellingen op te heffen. De MACHT=RECHT-denker leeft van polarisatie, hij heeft vijanden nodig, omdat alleen de duivel hem in staat stelt een 'goddelijke' wereld op te bouwen. Heel concreet gesteld: Het Heilige Land, dat Amerika tot God (lees: Absolute Macht) heeft uitgeroepen is gebouwd op de wil de Ander te demoniseren (rechteloos te maken).
Het mag rustig triest genoemd worden dat in een wereld die zich modern en verlicht noemt niemand de moed durft op te brengen het begrip 'Heilig Land' aan te vallen. Als anarchistisch buitenbeentje wijs ik elke vorm van vergoddelijking van materiele zaken af. Daarom ben ik tegen de theocratie en tegen het verbinden van de begrippen staat, kapitaal en leger aan het begrip God.
Alle zich 'modern' noemende machthebbers in ons land, inclusief de opportunist Theo van Gogh, wijzen dat anarchisme af. In de afwijzing van Het Heilige Land sta ik alleen.
Dat alleen staan van mij betekent dat de moderne verlichtingsgedachte die ik als niet aan het collectief gebonden eenling vertegenwoordig (verlichting van collectieven is per definitie onmogelijk, omdat collectivisme altijd gelijkschakeling van het denken betekent) door niemand serieus genomen wordt. We willen helemaal niet verlicht worden. Alles wat we willen is macht en geld bezitten en daarom haten we al diegenen die ons onze macht en ons geld af willen pakken.
De 11 september aanval kun je zien als een bewijs voor de juistheid van die stelling. Die aanval heeft niet een dialoog in gang gezet, een poging door te dringen tot de denkwereld van de Ander, maar integendeel een polarisatieproces, een krankzinnige poging alles wat anders is te demoniseren, uitgaande van de gedachte dat de wereld die de kwade Ander heeft aangevallen absoluut goed, dus 'Heilig' is.
Gezien vanuit het standpunt van religieuze joden (zionisten zijn in feite geen joden, omdat zij God vervangen hebben door het idool, ofwel de heilige staat ) zou de aanval op de symbolen van het kapitalisme Isra l en Amerika dichter bij de werkelijke waarden van de joods-christelijk-Islamitische religie moeten brengen. Geen demonisering dus, maar dialoog.
Dat die dialoog mogelijk is mag worden afgeleid uit de wetenschap dat Osama bin Laden, de Moslim Broederschap en ook (tot op zekere hoogte) de Taliban in feite Derde Weg denkers zijn. Ze wijzen zowel het communisme als het kapitalisme af en omdat het Westen hen geen andere weg aanbiedt, omdat het Westen zelfs weigert tegenover het harde kapitalisme van Amerika een redelijk alternatief te plaatsen. daarom kiezen ze voor de Islam als derde weg .
Binnen dat Derde Weg denken wordt het collectivisme van de communisten afgewezen, maar ook het te ver doorgevoerde individualisme van het kapitalisme, dat alleen maar de dierlijk-animale instincten in de mens zou aanmoedigen. Het feit dat de derde weg denker Tony Blair nooit de moed geeft gehad de positieve elementen binnen het fundamentalistische moslimdenken te benadrukken bewijst dat de fundamentalisten gelijk hebben. Het socialisme in die landen die zichzelf grootmachten noemen is dood. Een echte socialist zal nooit het roofkapitalisme boven het Derde Weg denken plaatsen...
Dat het Derde Weg denken van Osama bin Laden zo zijn gebreken heeft is een feit. Die gebreken vloeien voort uit de onwil van fundamentalisten het wetsdenken binnen de Islam te moderniseren. Waar moderne derde weg denkers de Verklaring van de Rechten van de Mens centraal stellen binnen hun humanistische gedachte goed, daar plaatsen de fundamentalisten de Islamitische Sharia centraal, een geheel van regels dat in bepaalde opzichten volledig in strijd is met het mystieke eenheidsverlangen dat ze uitspreken, omdat de Sharia allerlei onzinnige regels die betrekking hebben op niet-geestelijke zaken vergoddelijkt.
Het mystieke eenheidsverlangen en de wil het individu te beschermen tegen de aanvallen van kapitalisten en communisten (zaken die je wel degelijk serieus mag nemen) worden domweg niet gezien. Er wordt een enkel verzamelwoord in het leven geroepen, 'terrorisme' , en op grond van die versimpeling van de werkelijkheid kiezen we voor een beleid dat - juist vanwege dat irrationele simplificatie proces ronduit misdadig is, een ontkenning van de eenheidsgedachte waar fundamentalisten voor zeggen te strijden.
Juist daarom zou het goed zijn wanneer mensen die zichzelf 'intellectueel' noemen de moeite zouden nemen serieus te worden. Afstand doen dus van kil, tot geestelijke afstomping leidend materialisme en proberen een geestelijk contact aan te gaan met de gedemoniseerde Ander.
Daarbij moeten ze zich realiseren dat Osama bin Laden en de Moslim Broederschap waarmee hij een verbond gesloten heeft niet behoren tot de Saoedische vorm van Islamitisch denken (het Wahabbisme) maar tot een Soefistisch gerichte denkwereld waarvan de Egyptenaar Sayyid Qutb de belangrijkste grondlegger is.
Sayyid Qutb is een religieus denker die Soefistische mystiek koppelt aan uiterst conservatieve opvattingen over gezin en familie. Het gezin is de hoeksteen van de samenleving, dat is een van de belangrijkste stellingen in zijn geschriften (een opvatting die het keurig nette CDA zeker niet zal afwijzen!) en op grond van die heiligverklaring van het gezin veroordeelt hij het Amerikaanse kapitalisme dat via vrouwenarbeid en de versterking van het dierlijke lustprincipe in de mens uit zou zijn op vernietiging van het gezinsleven, dat juist daarom zo belangrijk wordt geacht omdat binnen het gezin de geestelijke vorming van het kind dient plaats te vinden.
Juist om te voorkomen dat mensen niet meer in staat zijn als gelijken met elkaar om te gaan moet de Islam als een bron van geestelijke kracht gaan functioneren, die dient te voorkomen dat mensen elkaar als dieren gaan behandelen. Islamitisch denken wordt dus politiek denken. Staat en religie vallen samen. De dierlijke mens moet worden gedwongen God (de grote een-maker) te respecteren
Al met al opvattingen die niet bijzonder ver afliggen van het Christelijk-Amerikaanse geloofsdenken, dat via de vergoddelijking van de staat Isra l (ook de democraat John F. Kerry hanteert het begrip Heilig Land ) in feite primitiever is dan het mystieke eenheidsdenken van de fundamentalist Sayyid Qutb.
Over Sayyid Qutb
Sayyid Qutb, 1906-1966, an Egyptian and a member of the Muslim Brotherhood, was a prominent Islamist (revivalist) figure whose career spanned the middle decades of this century.
The first excerpt comes from an early work, Social Justice in Islam, which he wrote in 1949.
So all creation issuing as it does from one absolute, universal, and active Will, forms an all-embracing unity in which each individual part is in harmonious order with the remainder...Thus, then, all creation is a unity comprising different parts; it has a common origin, a common providence and purpose, because it was produced by a single, absolute, and comprehensive Will...So the universe cannot be hostile to life, or to man; nor can 'Nature' in our modern phrase be held to be antagonistic to man, opposed to him, or striving against him. Rather she is a friend whose purposes are one with those of life and of mankind. And the task of living beings is not to contend with Nature, for they have grown up in her bosom, and she and they together form a part of the single universe which proceeds from the single will.
In 1964, Qutb published his best known work, Milestones, a work that has inspired some of the most extreme expressions of Islamic revivalism, such as Islamic Jihad and Takfir wa-l Hijra. One of the central concepts of the book, jahiliyya ("pagan ignorance and rebellion against God") was also deeply influenced by Qutb's unpleasant sojourn in the United States from 1948 until 1950, an experience in cross-cultural living that did not go well. Qutb was an employee at the time in the Egyptian Ministry of Education. He had been sent to the U.S. to study American educational institutions. Qutb was deeply offended by the racism he observed (and experienced first-hand) and was scandalized by the openness between the sexes in American society. Even a Sunday night "sock hop" to which he had been invited, put on by a youth group in a church in Colorado, was too much for this lifelong bachelor. In Milestones he wrote:
Mankind today is on the brink of a precipice, not because of the danger of complete annihilation which is hanging over its head - this being just a symptom and not the real disease - but because humanity is devoid of those vital values which are necessary not only for its healthy development but also for its real progress. Even the Western world realizes that Western civilization is unable to present any healthy values for the guidance of mankind. It knows that it does not possess anything which will satisfy its own conscience and justify its existence...
It is essential for mankind to have a new leadership...
It is necessary for the new leadership to preserve and develop the material fruits of the creative genius of Europe, and also to provide mankind with such high ideals and values as have so far remained undiscovered by mankind, and which will also acquaint humanity with a way of life which is harmonious with human nature, which positive and constructive, and which is practicable.
Islam is the only system which possesses these values and this way of life.
If we look at the sources and foundations of modern ways of living, it becomes clear that the whole world is steeped in Jahiliyya (pagan ignorance of divine guidance), and all the marvellous material comforts and high-level inventions do not diminish this Ignorance. This Jahiliyya is based on rebellion against God's sovereignty on earth: It transfers to man one of the greatest attributes of God, namely sovereignty, and makes some men lords over others. It is now not in that simple and primitive form of the ancient Jahiliyya, but takes the form of claiming that the right to create values, to legislate rules of collective behavior, and to choose any way of life rests with men, without regard to what God has prescribed. The result of this rebellion against the authority of God is the oppression of His creatures...
The Islamic civilization can take various forms in its material and organizational structure, but the principles and values on which it is based are eternal and unchangeable. These are: the worship of God alone, the foundation of human relationships on the belief in the Unity of God, the supremacy of the humanity of man over material things, the development of human values and the control of animalistic desires, respect for the family, the assumption of the vice-regency of God on earth according to His guidance and instruction, and in all affairs of this vice-regency, the rule of God's law [al-Shari'a] and the way of life prescribed by Him... (Klik voor bron)
Het obstakel dat kontakt tussen fundamentalisten en moderne denkers van elkaar gescheiden houdt is 'de Goddelijke wet'. Islamisten zeggen dat die wet 'de Sharia' is, Amerikanen zeggen dat die wet 'geld en macht' is, en humanisten zeggen dat die wet de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens is.
De grote vraag is wie er durft te kiezen voor die derde (humanistische) weg: de weg van de Rechten van de Mens...
|
