Het Palestijnse vluchtelingenprobleem
Commentaar WD 2002
Een van de meest moeilijke kwesties die Israël en Palestina in de toekomst moeten regelen is het vluchtelingenprobleem.
De wereldgemeenschap heeft bepaald dat Palestijnen die door Israël tijdens een periode van extreemrechtse terreuractiviteiten het land uit werden gedreven het recht hebben terug te keren.
Gezien vanuit een principieel, democratisch standpunt is dat een normale zaak. Lastig, maar niet lastiger dan de opname van buitenlandse joden in Israël, hoewel het natuurlijk wel zo is dat joden financieel gesteund worden door joodse (zionistische) organisaties, terwijl terugkerende Palestijnen maar af moeten wachten in hoeverre Israëlische en Arabische organisaties bereid zijn financiële steun te bieden.
Israel eist 'Wiedergutmachung', maar maakt zelf niks goed. En ondanks alle schreeuwende betogen van Arabische landen dat Israël een kwade, 'zionistische entiteit' is, verdommen rijke Arabische landen het om de Palestijnen financieel te steunen.
Alleen de politieke leiding van Irak - door het niet bijzonder Palestijnen-vriendelijke Westen een 'schurkenstaat' genoemd ' - steunt Palestina, niet via het stimuleren van economische activiteiten, maar via het steunen van de families van verzetsstrijders die hun leven voor Palestina hebben gegeven.
Waarom Irak met alle geweld een schurkenstaat genoemd moet worden is mij een raadsel. Zelfs Volkskrantmedewerker Maarten van Rossem, die soms erg kritisch kan zijn, gebruikt die zionistische terminologie, hoewel hij als wetenschapper zou moeten weten dat zionistische propaganda (die alleen maar kan gedijen in een oneerlijke wereld, waarin het uitspreken van op weten gerichte morele oordelen zinloos is) het tegendeel is van wetenschappelijke waarheid.
Irak is binnen het wereldbeeld van het zionisme een schurkenstaat, omdat de politieke leiding op een felle, principiële wijze het zionisme veroordeelt.
Daarom moeten we voorzichtig zijn met het uitspreken van beschuldigingen in een wereld waarin ideologen alles op alles zetten een objectieve kijk op de wereld onmogelijk te maken.
Ik heb als objectieve, onafhankelijke student de linkse jaren zestig en zeventig meegemaakt, en ik heb ontdekt dat je in dit land zonder meer aan de kant wordt gezet wanneer je op een principiële wijze de vrijheid en de democratie verdedigt.
Men haat hier principes. Je bent in dit opportunistenland alleen maar een verdediger van de vrijheid en de democratie wanneer je een principeloze meeloper bent.
De marxisten noemden zichzelf in de jaren zeventig 'grote vrijheidsstrijders'. Nu noemen we ze onderdrukkers, gekken die de communistische heilstaat propageerden, maar toen ze de macht in handen hadden deden we de mond niet open. We lieten ze rustig hun op indoctrinatie gerichte gang gaan, binnen een universitaire wereld, die altijd eerlijke en objectieve kennisoverdracht als doelstelling heeft gezien.
We aten er geen boterham minder om, we dronken en we vierden feest, en we vonden het doodgewoon dat principiële eenlingen aan de kant werden gezet.
Die mentaliteit hebben we niet veranderd. Nog altijd haten we principiële enkelingen en zetten we de principeloze meelopers, die op een volstrekt principeloze wijze kakelen over vrijheid en democratie op de troon.
Als morgen Adolf Hitler hier op democratische wijze aan de macht komt, kijken we schouderophalend toe. Alles wat we van Adolf Hitler eisen is dat hij ons in staat stelt onze mooie woorden te blijven gebruiken. In dat geval kakelen we in ons nieuwe democratische fascistenrijk rustig verder over vrijheid en democratie en laten we de principiële enkelingen die vinden dat het een schande is dat we op een blind-collectieve wijze het fascisme steunen op een lafhartige wijze in de steek.
Bij het beoordelen van de meningen die mensen uitspreken moeten we ons van die laffe passieve mentaliteit bewust zijn. We moeten niet zomaar wat zeggen, we moeten eerst leren onszelf principes eigen te maken. Alleen dan heeft het zin een discussie aan te gaan met anderen.
Principes hebben is een vorm van fundamentalisme die soms hard nodig is.
Fundamentalisme is alleen dan gevaarlijk, wanneer mensen op een halsstarrige wijze zinloze gebruiken in stand willen houden. Fundamentalisme dat verwijst naar de wil op een moedige wijze principes te verdedigen is natuurlijk nooit fout.
Een belangrijk principe dat wij dienen te verdedigen in een democratie is het principe van de sociaal-democratie.
Een democratie is alleen maar democratie wanneer we bereid zijn sociaal te zijn.
Dat is een vanzelfsprekendheid die in rechtse kringen nog altijd niet wordt geaccepteerd. We willen wel democratie, maar alleen wanneer asocialen er ten koste van sociaal ingestelde anderen van mogen profiteren.
Asociaal is iedereen die de rechten van andere mensen ontkent, mensen die zeggen: "Ik ben vrij, en daarom mag jij niet vrij zijn".
Anarchisme is kiezen voor sociaal zijn. De anarchist eist voor iedereen vrijheid en juist omdat hij voor iedereen kiest weet hij dat hij niet een maximale vrijheid voor zichzelf kan opeisen.
Daarom zijn anti-anarchisten (socialisten noemen ze kapitalisten) per definitie asociaal. Zij eisen altijd een maximale vrijheid voor zichzelf, zodat andere mensen worden buitengesloten.
Dat is een houding die voortvloeit uit de in de menselijke ziel ingebakken houding van dualisme - een filosofische opvatting die in alle religieuze systemen terug te vinden is en die volgens sommige, mystiek gerichte, bewegingen overwonnen dient te worden.
Asocialen willen nooit het dualisme overwinnen. Ze eisen het recht op anderen buiten te sluiten en ze weigeren na te denken over de onrechtvaardigheid van hun botte uitsluitingspolitiek.
Wanneer we het Palestijnse vluchtelingenprobleem bekijken moeten we ons van dat eigenaardige dualisme bewust zijn.
Zoals gezegd, in principe is de terugkeer van Palestijnen heel goed mogelijk, vooral wanneer Arabische landen zich wat ruimhartiger en guller tegenover de Palestijnen zouden opstellen. Het grote probleem is echter dat Israël die terugkeer afwijst vanuit onzuivere motieven, die daarom onzuiver zijn, omdat ze voortvloeien uit een ideologie die eist dat de joden als superieure bevolkingsgroep zich richt op de goddelijke, Messiaanse of zionistische taak die men te vervullen heeft: de leidende natie van de wereld te zijn, ook in geestelijk opzicht - een opvatting die levensgevaarlijk is, omdat het logische gevolg daarvan is dat al die intellectuelen die tegen het zionisme zijn dienen te worden uitgeschakeld.
Het zionisme (dat binnen een normale seculiere wereld gewoon een politieke ideologie is) eist dat de staat Israël een exclusief joodse staat is en moet blijven, omdat Israël een geestelijk centrum moet zijn dat niet stimuleert en ontwikkelt, maar 'leidt'. In simpele woorden uitgedrukt: Zionisten zijn de baas! Onafhankelijke denkers die het zionisme fascisme noemen worden genegeerd....
Wanneer niet-joodse mensen (Arabieren, Palestijnen) de macht in handen krijgen dan zijn niet de joden verdwenen of de joodse rabbijnen en synagogen en andere joodse organisaties. Welnee, die blijven rustig bestaan.
Alles wat dan verdwijnt is de zionistische machtsdroom, die er vanuit gaat dat Israël de geestelijke leider van de mensheid dient te zijn.
Het zionisme ontkent het bestaan van de Messias als persoon, als onafhankelijk individu. Het zionisme legt als politieke massabeweging het Messiasschap neer bij het collectief, het joods-zionistische collectief.
Daarom weigert men op zo'n hardnekkige wijze Palestijnen toe te laten in het land.
In een democratie maakt het niet uit welke bevolkingsgroep de meerderheid heeft. Niet het ras is bepalend in een democratie, maar de politieke overtuiging.
Palestijnen zijn alleen dan gevaarlijk wanneer ze antidemocratisch zijn.
In dat opzicht is de steun die Saddam Hoessein geeft niet bemoedigend. Hij geeft de Palestijnse verzetstrijders weliswaar geld (op een indirecte wijze, via het steunen van hun familie), maar een cursus democratisch denken kan er niet vanaf.
Beetje hypocriet natuurlijk - zoals het merendeel van de Arabische reacties gruwelijk schijnheilig is. Zelfs Egypte kan nauwelijks serieus genomen worden, omdat het zich zichzelf in financieel opzicht afhankelijk heeft gemaakt van Amerikaanse geldschieters (Mohammed Atta, aanvoerder van de vliegtuigkapers die op 11 september 2001 New York hebben aangevallen, noemde die Amerikaanse kapitalistische overheersing - volgens hem 'Coca-Cola-terreur' - als een van de belangrijkste redenen voor zijn tegen Amerika gerichte agressie).
Binnen een anarcho-liberale wereldbeeld is het ontstaan van een Arabische meerderheid in Israël geen enkel probleem, tenzij die Arabische meerderheid tegenover een theocratische joodse staat een theocratische moslimstaat wil plaatsen, want in dat geval zijn Arabieren tweelingbroertjes van het Zionisme, die de ene vorm van geestelijke terreur vervangen door een andere vorm van geestelijke terreur.
Het ontstaan van een Arabische meerderheid wordt door zionisten 'de vernietiging van de staat Israël genoemd'.
Onzin natuurlijk. Alleen de aan 'de joodse staat' gekoppelde zionistische machtsdroom wordt vernietigd en vervangen door een doodgewone democratische droom, een droom die wij zeggen te verdedigen. (Wim Duzijn, 15-1-2002)
Palestijnse vluchtelingen
Volkskrant - Midden-Oosten-dossier
In 1948 en 1967 vluchtten veel Palestijnen naar Jordanië , Syrië en Libanon.
Met name het lot van de Palestijnse vluchtelingen in Libanon, die in dat land als ongewenste vreemdelingen worden behandeld, is onderwerp van de vredesonderhandelingen. De Palestijnen wonen daar onder vaak erbarmelijke omstandigheden in vluchtelingenkampen.
De Israëlische invasie in 1982 van Libanon zorgde met veel bloedvergieten voor een einde aan de PLO-aanwezigheid in het land. De 'kampoorlogen' veroorzaakten ook voor angst: De Libanees-sji'itische militie Amal belegerde maandenlang de kampen om delen ervan te veroveren voor eigen vluchtelingen uit Zuid-Libanon.
De aanwezige vluchtelingen werden weggejaagd of gedood. Ook vond er in 1982 het bloedbad plaats in de vluchtelingenkampen Sabra en Shatila. De Libanees-christelijke falangistenmilitie slachtte toen met assistentie van het Israëlische leger tweeduizend Palestijnse mannen, vrouwen en kinderen af.
Met de terugtrekking van Israël uit de 'veiligheidszone' in Zuid-Libanon van afgelopen zomer is de ellende nog niet voorbij. De Palestijnse jongeren uit het kamp zijn werkloos omdat ze slecht zijn opgeleid, de Libanese economie in het slop zit en omdat ze ernstig worden gediscrimineerd op de arbeidsmarkt. Israël weigert echter iedere terugkeer, terwijl in Gaza en de Westelijke Jordaanoever plaats noch water voor de vluchtelingen is. Ook is Israël tegen vestiging van de vluchtelingen in die gebieden.
Inalienable Rights
Salman Abu-Sitta
There has never been more universal and sustained consensus of the international community than that accorded to the rights of the Palestinian Refugees.
These rights are enshrined in the fundamental UN Resolutions 194 of 1948 and 3236 of 1974 confirming the Inalienable Rights of the Palestinian people to return home.
Recently in April 1999, this principle has been reaffirmed once more by the UN Human Rights Commission. The lonely exception to this universal agreement is Israel.
"From the strategic point of view, I think that it's possible that in another 10 or 15 years the Arab world will have less ability to strike at Israel than it has today. That is because Israel will be a country with a flourishing economy, whereas the Arab world may be on the decline. True, there is no guarantee of this, but it is definitely possible that because of technological and environmental developments, the price of oil will fall and the Arab states will find themselves in a crisis situation, while Israel will be strengthened.
Nationaal socialisme: een door Adolf Hitler opgestelde politieke ideologie, die gebaseerd was op de superioriteit van het Germaanse ras, het leidersprincipe en een fel nationalisme. 
Woensdagavond, een dag voor dat de Israëlische bulldozers, begeleid door tanks, het vluchtelingenkamp binnendrongen, belegde Gush-Shalom een bijeenkomst in Tel Aviv met als thema 'oorlogsmisdaden en de veiligheid van Israël'. 
The red and black flag is the symbol of the Anarcho-Syndicalist and revolutionary union movement. 
Een Ander Joods Geluid is een actiegroep, die zich het publieke debat en de kritische meningsvorming over Israël en de bezette gebieden ten doel stelt. Dit zonder dat er wordt getornd aan het bestaansrecht van de staat Israel. 
Israëlische militairen hebben met explosieven het kantoor van de Palestijnse zender De Stem van Palestina in brand gestoken. Het gebouw van zeven verdiepingen stond ten zuidwesten van Ramallah op de bezette Westelijke Jordaanoever.
Een van de doelstellingen van het zionisme is (of was) van de staat Israël een 'Geestelijk Centrum' te maken, dat een lichtend baken kan zijn voor de mensheid.