Niet de Vorm, maar de Vent
Weinig mensen weten dat aan het einde van de 19e eeuw het anarchisme een van de belangrijkste vernieuwingsbewegingen was binnen het naar verlichting verlangende jodendom.
Met name in Amerika speelde het anarchisme binnen de uit Oost-Europa afkomstige joodse gemeenschap een grote rol, en het was daar zelfs zo dominant aanwezig dat binnen de intellectuele elite in Amerika het collectivisme nooit in bijzonder hoog aanzien heeft gestaan.
Desondanks hebben het rechts-fascistische zionisme (Jabotinsky-Begin) en het anti-spirituele socialisme (Ben-Gurion) - twee collectivistische sociale bewegingen - het liberaal-profetische wetsdenken (wet in dienst van rechtvaardigheid), waarvan het anarchisme een politieke vertaling zou kunnen worden genoemd, in een positie geplaatst waarin het nauwelijks nog zichtbaar is voor een groter publiek.
Infantiele collectivisten (mensen die de vorm boven 'de vent' plaatsen) en extreem-rechtse machtswellustelingen (mensen die geld en macht boven simpele menselijkheid plaatsen) hebben het kritische, naar individualiteit strevende intellect naar de achtergrond verdrongen en gekozen voor zinloos, vals-moralistisch machtsvertoon - een bij uitstek anti-anarchistische daad, omdat het anarchisme (gezien als co-operatieve eenlingenbeweging) gebaseerd is op twee basisprincipes:
1) benadrukken van de aan de persoon gebonden menselijke waardigheid (de Saturnaal-aardse kleur zwart) en:
2) ontwikkeling van het menselijke vrijheids- en rechtvaardigheidsverlangen, gekoppeld aan een rebelse, opstandige geest (de Jupiteriaans-vurige kleur purper-rood).
Uitgaande van die twee principes kan nooit een maatschappij worden opgebouwd waarin de een de slaaf is van de ander. Elke vorm van slavernij is de ontkenning van de menselijke waardigheid (het recht van elk individu een waardig leven te leiden) en de ontkenning van de vrije geest, die het recht opeist een eigen morele mening te mogen verkondigen - ook als die morele mening in strijd is met de opvattingen van een vals-moralistische (d.w.z. geweten dodende) priesterklasse, die alles wat niet in het eigen straatje past 'immoreel' noemt.
Om te laten zien dat het anarchisme als sociaal-liberale vrijheidsbeweging binnen de wereld van het op Israel georiënteerde zionisme altijd een nauwelijks geaccepteerd stiefkindje is geweest, een niet gewenst kind dat werd overheerst door collectivistische machtsdenkers, wordt hieronder een gedeelte geciteerd uit een webpagina die is gewijd aan de anarchiste Leah Feldman, een vrouw die meer activiste was dan filosofe, maar die desondanks haar leven lang de vijand is gebleven van alles wat de geestelijke vrijheid wil beknotten.
Opvallend gegeven in dit korte tekstgedeelte is de vermelding dat David Ben-Gurion, een protserige naam die 'Zoon van de Leeuw' betekent, getrouwd was met een anarchiste, Paula Munweis.
David, de socialist die, gezien zijn keuze voor de oprichting van een (anti-anarchistische) orthodox-joodse staat zonder constitutie, geen vrijzinnige socialist durfde te zijn, stond met de neus vooraan binnen de Zionistische beweging.
Paula daarentegen, de anarchiste die binnen de antiliberale wereld van het joodse tribalisme geen anarchist mocht zijn, moest genoegen nemen met een bescheiden, passieve rol...
Staan voor waar je in gelooft was er voor haar in de joodse staat niet bij...; ontheiligers mogen in een heilig land nu eenmaal niet bestaan...
Waarmee in zekere zin is aangetoond dat de joods-Zionistische Messias - gesymboliseerd door het naar machtsvertoon verlangende teken Leeuw dat heersen wil - en de niet aan wereldse macht gebonden Messias - de Waterman die voor anarchistische vrijheid en broederschap staat en daarom de eigenschap 'dienen' niet afwijst - altijd vreemden voor elkaar zijn gebleven...
Zelfs wanneer ze met elkaar trouwen erkent de naar macht en status verlangende 'Zoon van de Leeuw' (David) het roemloze gelijkheidsdenken van de humanistische anarchist (Paula) niet.
Paula Ben-Gurion (Munweiss) & Leah Feldman
Artikel uit 1993, gepubliceerd in 'Workers Solidarity - Irish anarchist newspaper'
LEAH FELDMAN was een van die gewone mannen en vrouwen die, hoewel ze niet in de geschiedenisboeken worden vermeld, de ruggengraat van de anarchistische beweging vormden.
Ze werd (naar eigen zeggen) geboren in Warschau in 1899 en raakte als schoolmeisje geïnteresseerd in anarchisme. Ze merkte ooit op dat haar moeder haar schoenen altijd verstopte zodat ze geen vergaderingen kon bijwonen, die toen illegaal waren in Polen.
Uiteindelijk liep ze weg van huis en zocht ze een toevlucht bij haar zus in Londen, waar ze haar brood verdiende als naaister aan de naaimachine.
Terwijl ze overdag werkte in de 'sweatshops' in East End werd ze in haar vrije tijd actief in de Jiddisch sprekende anarchistische beweging die in die tijd floreerde ...
Ze was op latere leeftijd actief betrokken bij de oprichting van anarchistische bewegingen in diverse landen.
In Oost-Europa (met name Oekraïne) nam ze deel aan het anarchistische verzet tegen zowel Tsaristische als Bolsjewistische onderdrukking.
Uiteindelijk kwam ze terecht in Palestina, waar ze een federatie van anarchisten in het leven riep.
Tot haar verrassing ontmoette ze daar haar oude vriendin Paula Green, die in Rusland onder druk was gezet om te trouwen met een atheïstische zionist (David Green). Paula wist dat hij actief was in de Labour-politiek, maar kon zich niet voorstellen dat hij ooit in een regering zou zitten.
David Green veranderde zijn naam in Ben Gurion en werd de eerste premier van Israël.
Zijn vrouw verliet hem niet, maar ze nam zelden samen met hem deel aan openbare functies. Ze bleef een nog steeds gelovige, zij het passieve, anarchist.
|
Dat de tegenstelling Leeuw (status) - Waterman (menselijkheid) ook in oude tijden al een rol speelde bewijzen teksten uit gnostische geschriften en beelden uit het oude Egypte.
Merkwaardig is dat in een tijd waarin we bedolven worden onder informatie, juist deze gegevens nauwelijks onder de aandacht van het grote publiek worden gebracht, merkwaardig ook daarom, omdat veel (met name rechtse) mensen wijzen op de gevaren van een in hun ogen verwerpelijk fundamentalistisch godsbeeld, dat in feite hun eigen (anti-anarchistische) godsbeeld is...
|
De Gnosis en de Mens geworden God
de sfinx symboliseert de 'mens' geworden leeuw
Hij blufte voortdurend, zeggend tot de engelen:
'Ik ben God en naast mij is er geen andere'.
Maar toen hij die dingen zei, zondigde hij tegen alle onsterfelijken...
Toen Geloof de oneerbiedigheid van de opperste heerser zag, was ze boos...
Ze zei: 'Je vergist je Samael (d.w.z. blinde god).
Boven jou staat een verlicht, onsterfelijk Menselijk Wezen: de Anthropos'
Uit: Over de oorsprong van de wereld (gnostisch geschrift)
|
Waterman, het teken van de Mens (of menselijk) geworden God, wordt beheerst door de planeet Uranus.
Het teken staat in de dierenriem tegenover het blufferige teken Leeuw, dat voor idolatrie en zelfaanbidding staat.
Uranus hoort bij het doorbreken van de vertrouwde vorm, het verleggen van grenzen, loskomen van normen en gewoontes, oorspronkelijkheid, individualiteit, streven naar waarheid en inzicht. Uranus werkt door zijn electrische geladenheid onverwachts, flitsend, past bij de geniale invallen en de intuitie.
In politiek opzicht is de Uranusmens de profeet die oproept tot verandering, daar waar mensen zich uitgeleverd hebben aan de verstarring van een geestdodende machtswereld.
Dan staat hij voor vrijheid, gelijkheid en broederschap en schept hij wanorde die in dienst staat van geestelijke bevrijding (het gooien van bommen hoort daar duidelijk niet bij).
Een profeet is aktijd een Uranische veranderaar, een revolutionaire eenling die zich verzet tegen de heersende tijdgeest, in een poging de mens weer in kontakt te brengen met universele waarden die in dienst staan van de menselijkheid.
Zelfs Mozes, die gezien moet worden als de vertegenwoordiger van de Wet (het vormdenken) was een veranderaar, omdat hij orde moest scheppen in de chaotische wereld van de Hebreeuwen, ongeorganiseerde nomaden, die altijd de chaos van de oorlogszuchtige mens boven de orde van de zakelijke denker hadden geplaatst.
Wie zich dan ook geplaatst ziet voor de vraag wie van de twee hoofdrolspelers in het beschamende religieuze toneelstuk dat in het Midden-Oosten wordt opgevoerd de profeet is en wie de anti-profeet die hoeft niet lang na te denken.
Niet de verstarde, anti-Uranische collectivisten die van vroomheid geestelijke terreur en fysieke onderwerping willen maken, maar de onafhankelijke eenlingen die valse vormen van vroomheid en heiligheid afwijzen, omdat ze weten dat niemand op deze wereld 'vroom' geboren wordt - ook niet diegenen die zichzelf 'goddelijk' wanen...
Van belang in dit verband is een artikel van Mark Braverman, waarin de schrijver religieuze gemeenschappen confronteert met het vraagstuk van algemeen-menselijke rechtvaardigheid.
Onder liberaal-christelijke theologen en religieuze leiders is supersessionisme - het concept dat het christendom het jodendom als Gods plan voor de mensheid heeft vervangen - het grote kwaad geworden.
Dit idee, ontwikkeld in de eerste eeuwen na Christus en centraal in christelijk geloof en doctrine, zou de basis hebben gelegd voor 'het antisemitisme', hoewel het in feite niet meer doet dan joodse mensen vertellen dat het rabbijnse jodendom in feite niets meer is dan een levend fossiel of anachronisme, waar naar leven verlangende mensen afstand van moeten doen .
In hun ijver om onrechtvaardigheden uit het verleden te corrigeren lopen christelijke leiders en denkers echter het gevaar een belangrijk aspect van het vroege christelijke denken uit het oog te verliezen.
Het christendom, in zijn herformulering van de relatie van God tot de mensheid, heeft het het concept van "Israël" van de primitieve wereld van het tribalisme naar de liberale wereld van de gemeenschap verplaatst.
Dit heeft vandaag een speciale relevantie, omdat alle Abrahamitische religies moeite hebben om van "Constantijnse", op macht gebaseerde religies over te gaan naar vrijzinnige gemeenschappen, die kiezen voor diversiteit, mensenrechten en rechtvaardigheid.
De keuze tussen een religie die gebaseerd is op het nastreven van politieke macht en de daarmee samenhangende onderdrukking, en een religie die gebaseerd is op een concept van gemeenschap is er een waar alle huidige religies - dus ook de joodse religie - mee moeten worden geconfronteerd. (maxbraverman.org)
