surrealistisch schilder
alter-ego: Leeuw, Schorpioen, Steenbok
In gesprek met Guus Dijkhuizen:
"Het was na m'n schooltijd kiezen tussen schilder of toneelspeler. Ik deed mee met 't clubhuisamateurtoneel en heb twee keer achter elkaar de prijs gewonnen voor de beste acteur van de Amsterdamse Jeugdraad. Het eerste stuk waarin ik schitterde was een stuk van Herman Heyermans en het tweede was een stuk van mezelf. In dat stuk was ik een jongen die zichzelf neerstak. Onder m'n truitje had ik een zak met kippenbloed en op 't dramatische moment spoot het bloed de zaal in. Kinderen op de voorste rijen vlogen in paniek van hun stoeltjes en ik won weer de prijs van de beste acteur. Toen kwam ik bij 't serieuze amateurtoneel, maar dat is zo'n eng wereldje dat ik er goed beroerd van werd. Dus heb ik maar van m'n toneelcarrière afgezien en ben schilder geworden. Met succes, mag ik wel zeggen...."
"Diep in me heb ik altijd een drang gehad om de beste te worden. Dat had ik met alles. In alles wilde ik opvallen. Eruit springen. Ik wilde niet opgeslokt worden door de massa. Daarom lijkt me beroemd zijn ook zo machtig. Je leest wel eens van kunstenaars die 't beroemd zijn vervelend vinden. Nou, lik m'n reet, daar geloof ik niet in. Dat vind ik een soort van gezeur en snoeverij. Nee, beroemd zijn lijkt me best leuk. Het is bij mij niet zo dat ik werk om beroemd te worden. Zo is 't niet. Ik schilder omdat ik 't niet laten kan. Zo zit dat...."
"M'n eerste schilderijen zaten vol met allerlei symbolen, later kwamen de geslachtsdelen. Penissen en ook wel eens een vaginaatje, omdat ik 't zo zielig vond tegenover 't vrouwelijk orgaan dat ze nooit aan bod kwam. Nu heb je mensen die mij een erotisch schilder vinden. Ach, erotiek is zo rekbaar. Zo heb je ook mensen die zeggen, het is beslist geen erotiek wat jij maakt. Je smijt wel met geslachtsdelen maar met erotiek heeft 't niets van doen. Zo zie je maar weer, de n vindt van wel en de ander vindt van niet. Persoonlijk zie ik de penis als een fijn object om te schilderen. Of ie nu rechtop staat of neer hangt. Het is een lekker figuur. Als ik zo'n ding schilder is 't eigenlijk niet meer de penis, is 't niet meer een lul, maar is het een figuur die bij 't geheel hoort. Een door mij geschapen figuur net als die man met de vogelkop. En ik hoop dat mijn toeschouwers zo'n figuur net zo normaal en passend in het geheel gaan vinden als m'n andere figuren. Het zou zo moeten zijn dat als mensen een door mij geschilderde lul zouden tegenkomen, dat ze dan ook 'morge' zeggen. Net als tegen de melkboer en de buurman. Ik wil die dingen zo schilderen dat ze erbij horen...."
"Er zijn wel mensen die zeggen, moet er nu steeds weer een pik in. Nee, dat hoeft helemaal niet, maar je hebt ook schilders die schilderen alleen maar bloemstukken of landschappen. En zo heb ik plezier in penissen. Op het moment dat ik een penis schilder, op dat moment ben ik zelf die penis. Dan draai ik zelf ook in de richting zoals ik hem schilder. Dat heb ik toch sterk, dat ik me in m'n figuren inleef...."
"In onze fantasie kunnen we 't onbegrensde, het onmogelijke. De fantasiewereld vind ik bijna zo belangrijk als de werkelijke wereld. Het is de wereld van 't denken. Jij kunt schrijven over een man die zo lacht dat z'n mondhoeken tot z'n oren komen. In werkelijkheid heb ik dat nog nooit gezien. Maar je kunt 't zo schrijven dat ik 't toch echt voor me zie. Ze zeggen wel eens, die heeft zo'n eindeloze fantasie, neem die maar niet serieus. Maar ik neem die fantasie van mensen wel serieus Juist door die fantasie zijn de grootste ontdekkingen gedaan en de mooiste dingen gecre erd..."
"Er zijn mensen die bang zijn om fantasie te hebben en misschien help ik ze een handje om er vertrouwd mee te geraken..."
"Een mens bestaat uit twee werelden, z'n gewone dagelijkse wereld en de wereld waarop ie verliefd is. En als ik schilder dan ben ik verliefd op wat ik schilder en dat is geloof ik wel te zien. Als je naar m'n schilderijen kijkt dan moet je dat kunnen zien anders heb ik gefaald."
(Overgenomen uit het boek 8 Realisten , uitgeverij De Toorts, Haarlem, 1975)