De Ketterse Kathedraal


De Messias: Oorlog of Vrede?

VKblog van dinsdag 21 december 2010 door Wim Duzijn


"WAR IS OVER! If You Want It..
Happy Christmas from John and Yoko

The lyric is based on a campaign in late 1969 by Lennon and Ono, who rented billboards and posters in eleven cities around the world...


Verlossing?

Het geloof in de komst van een MESSIAS behoort tot de 13 belangrijkste principes van wat we het 'Israëlische of joods-orthodoxe geloof' kunnen noemen.
Het niet vrijzinnige (anti-reformistische) joods-orthodoxe denken, dat onderwerping van het volk aan de wetten en geboden van de rabbijnen eist, is in Israel IN HET JAAR 1948 tot staatsgodsdienst uitgeroepen. (Zie ook: The original sin)
Het is de naar joods collectivisme (of tribalisme) strevende orthodoxie die van Israel 'een joodse staat' maakt.
Het verlangen van de niet-religieuze zionist THEODOR HERZL om via de vestiging van een moderne staat joden te 'ontjoodsen' (een einde maken aan het door hem verafschuwde gettobestaan dus) is nooit werkelijkheid geworden. Integendeel zelfs. Het begrip 'jood' heeft via de verrechtsing van de staat Israel een niet-seculiere meerwaarde gekregen die elke vorm van redelijkheid in mensen doodt.
Mensen zien zichzelf niet als deel van een kosmisch geheel (waar alle tempels en symbolen in de oudheid naar verwezen) maar als een deel van een etnische groep (mensen die genetisch aan elkaar verbonden zouden zijn) waaraan goddelijke of Messiaanse kwaliteiten worden toegedicht.
Sites van conservatieve christenen (veelal christelijke zionisten) stellen rustig dat de bijbel ons leert dat 'de redding' van de Joden komt: "Het heil", zo stellen ze, "is uit de Joden".
Derek Prince (1915-2003), een Britse bijbeldeskundige, schrijft dat de kerk van Christus schatplichtig is aan Israël, het Joodse volk.
'Joden', zo las ik een tijdje geleden op de site van de Liberale Joodse Gemeenschap in Nederland, 'moeten het als hun taak zien leiders te worden in dit land'.
Helemaal geen leuke boodschappen voor ongelovige Thomassen die niks zien in religieus jodendom en al helemaal niet in dat rechts-religieuze jodendom dat op een wereldse, fascistoïde Messias zit te wachten.
Wie in die onverdraagzame ideologenwereld het humanistisch-spirituele begrip 'ontjoodsing' (ander woord voor 'menswording') hanteert wordt doodleuk 'antisemiet' genoemd. Niet verwonderlijk eigenlijk wanneer je op een staat die volgepakt zit met de meest dooidgewone, onontwikkelde mensen, een antiek religieus begrip gaat zitten plakken.

Een zinvolle discussie aangaan over dit onderwerp wordt veelal bemoeilijkt vanwege het feit dat niet-religieuze mensen zich 'jood' gaan zitten noemen zonder zich bewust te zijn van het feit dat de inhoud van het woordje 'jood' bepaald wordt door conservatieve orthodoxe leiders in een staat die gedreven wordt door uiterst primitieve Messiaanse aspiraties.
Wat joods Messianisme inhoudt wordt veelal verzwegen. Soms wordt gesteld dat het woord MESSIAS zou verwijzen naar een vorm van modern verlichtingsdenken die intelligentie en rechtvaardigheidsverlangen in mensen zou aanmoedigen.
Dat idee echter maakt geen deel uit van het Israelische joods-Messianistische denken, maar hoort veeleer thuis in de sfeer van het Perzisch-sji'itische denken, dat het beeld van de rechtvaardige Messias (de Mahdi) koppelt aan de waarheidlievende persoon Jezus, een historische figuur die door het jodendom wordt afgewezen en zelfs belachelijk gemaakt omdat de joden in Israel nu eenmaal hun eigen - machtige - Messias willen hebben.

Binnen de orthodox-joods-Talmoedische kijk op het christendom is Jezus weinig meer dan een betekenisloze, godlasterende mislukkeling, het onechte kind van een joodse vrouw en een Romeinse soldaat. Hij zou geleefd hebben in een tijd waarin sommige geestelijke leiders een vorm van Messiaans denken verkondigden die door de Talmoedische denkers gezien wordt als anti-joods. Anti-joods daarom omdat het beeld van een eenvoudige Messias, die moet lijden en sterven de ontkenning is van het beeld van de machtige Messias, die volgens de Talmoed samen met het rabinaat het machtige koninkrijk van DAVID zal herstellen. Een figuur als Jezus die dat rabbinaat afschildert als een club van schijnheilige boeven en oplichters kunnen ze daarbij niet gebruiken.

JEZUS en DAVID zijn tegenpolen.

Wanneer Westerse regeringsleiders devoot het hoofd buigen voor de muur in Jeruzalem dan ontkennen ze de evangelisch-spirituele gedachte dat lijden en sterven in dienst kunnen staan van geestelijke bevrijding en verlossing (de oude mens sterft zodat de nieuwe mens op kan staan) en kiezen ze voor de opvatting dat bevrijding van de mensheid alleen mogelijk is in een wereld waarin een machtige koning, samen met zijn tot leiders uitgeroepen volgelingen, de wereld naar zijn hand zal zetten.
Die muur wordt namelijk niet gezien as een deel van het Romeinse Fort Antonia, maar als een deel van de grootse en sublieme 'joodse tempel' - een symbool van macht en glorie.
Christendom (geloof in Jezus als verkondiger van een nieuw verbond) is binnen de denkwereld van het (christelijke) zionisme weinig meer dan mensen in kontakt brengen met 'de God van Israel'. Het gaat niet meer om spirituele waarden zoals overwinning van de wereld, nee, het gaat er juist om de wereld heilig te verklaren via de vergoddelijking van Gods volk. Een herstel in feite van het door Jezus afgewezen 'oude verbond'.
Hoewel mensen die op een zuivere manier met wetenschap bezig zijn stellen dat de joodse verhalen waarop dit Messiaanse denken is gebaseerd doodgewone mythen zijn, hetgeen betekent dat de figuur DAVID nooit heeft bestaan (dus ook zijn koninkrijk niet). durft niet een enkele Westerse regeringsleider die waarheid te verdedigen. Als kleine gehoorzame jongens staan ze voor de muur van het Romeinse Fort Antonia 'ja en amen' te zeggen tegen een symbolische wereld die in feite de ontkenning is van het liberale bevrijdingsdenken waar niet alleen het evangelie, maar ook de (liberale) Universele Verklaring van de rechten van de Mens naar verwijst.
Zelfs de Paus van Rome, die het geestelijke bevrijdingsdenken van Jezus zegt te dienen, staat als een gehoorzame clown voor die muur die het symbool is van alles waar Jezus (volgens het evangelie) tegen was.

Die muur (deel van een Romeins fort, omdat de joodse tempel in het jaar 30 volledig vernietigd werd: "geen steen bleef op de andere..") verwijst niet naar een een aan het leven lijdende bevrijder, een doodgewoon mens die het kleinmenselijke verlangen naar eer, roem en macht relativeert, maar naar het eerzuchtige verlangen een machtige, het leven naar zijn hand zettende vechtersbaas goddelijk te verklaren.
Zodat we ons af moeten vragen wat voor een figuur die Grote Generaal, die een moderne afbeelding van de tot koning verheven figuur DAVID moet zijn, nu werkelijk is.


The red heifers form part of an elaborate plan to reclaim Jerusalem's former glory through the construction of a third Holy Temple. The efforts are being led by the Temple Institue, a religious organisation dedicated to the restoration of Judaism's holiest seat of worship. The return of the Temple plays a critical role in doomsday prophecies in Jewish and Christian prophecies alike. (27-8-2020)
In het verleden heb ik in mijn blogjes regelmatig gesteld dat het Talmoedisch-Messiaanse denken (de joods-rabbijnse wet) niet gebaseerd is op het aan universeel geldende principes gebonden wetsdenken van de Egyptische geestelijke leider MOZES (die een God aanbidt die het LEVEN centraal stelt), maar op een eredienst die gecentreerd was rond de Egyptische God SETH, de roodharige, bisexuele, strijdlustige God, die binnen het religieuze denken van de Egyptenaren een soort Luciferische rol speelt: aanvankelijk een lieveling van de Goden, maar later hun vijand, vanwege zijn agressieve en wrede karakter - een soort gevallen Engel dus, een God die niet meer in staat is op een positieve, mensvriendelijke wijze goddelijk te zijn.

Wie naar beschrijvingen zoekt van de figuur DAVID zal typeringen aantreffen die de stelling dat DAVID een verjoodste vorm is van de god SETH (een God met rood haar en rode ogen) bevestigen:
42 Toen de Filistijn David in het oog kreeg en hem bezag, verachtte hij hem, omdat hij nog jong was; rossig, schoon van gestalte. (1 Samuel 17)  

In de persoon DAVID verenigen zich de SETH-verering (die in Judea en de Sinai eeuwenlang een prominente rol heeft gespeeld) en het Perzische, aan een elitaire priestergroep gekoppelde, rechtvaardigheidsdenken dat vanuit Babylon naar Judea werd overgebracht.
De Messias zal als een soort opvolger van DAVID via strijd het verloren koninkrijk moeten herstellen, Jeruzalem zal tot hoofdstad van dat rijk moeten verheven en binnen dat machtige rijk zullen religieuze rechtbanken de wereld naar een nieuwe staat van rechtvaardigheid moeten voeren.

Volgens de Bijbel was Seth de derde zoon van Adam en Eva, na Kaïn en Abel. Volgens de Bijbel stammen alle hedendaagse mensen af van Seth, via zijn achter-achter-achter-achter-achter-achter-kleinzoon Noach.
In Egypte werd de god Seth afgebeeld met rode ogen en rood haar. Aan hem werden rode runderen ('red heifers') geofferd. Hij droeg een rode scepter als teken van zijn koningschap,
Essentieel is dat de volgelingen van de Messias niets kwaads kunnen doen. Juist omdat zij Gods volk zijn - en daarmee de reine en onschulidige vertegenwoordigers van 'de moraal' - is iedereen die hun ambities afwijst een amorele vertegenwoordiger van het absolute kwaad.
Aanhangers van deze visie (vrijwel altijd rechts of extreem-rechts) baseren zich op uitspraken van de profeet JESAJA:

11 Want het zal geschieden te dien dage, dat de Heere ten anderen male Zijn hand aanleggen zal om weder te verwerven het overblijfsel Zijns volks, hetwelk overgebleven zal zijn van Assyrië, en van Egypte, en van Pathros, en van Morenland, en van Elam, en van Sinear, en van Hamath, en van de eilanden der zee.
12 En Hij zal een banier oprichten onder de heidenen, en Hij zal de verdrevenen van Israël verzamelen, en de verstrooiden uit Juda vergaderen, van de vier eilanden des aardrijks.
13 En de nijd van Efraïm zal wegwijken, en de tegenpartijders van Juda zullen uitgeroeid worden.. (Jesaja 11)

13 De HEERE zal uittrekken als een held; Hij zal den ijver opwekken als een krijgsman; Hij zal juichen, ja, Hij zal een groot getier maken; Hij zal Zijn vijanden overweldigen.
14 Ik heb van ouds gezwegen, Ik heb Mij stil gehouden en Mij ingehouden; Ik zal uitschreeuwen, als een, die baart, Ik zal ze verwoesten, en te zamen opslokken.
15 Ik zal bergen en heuvelen woest maken, en al hun gras zal Ik doen verdorren; en Ik zal de rivieren tot eilanden maken, en de poelen uitdrogen. (Jesaja 42)


jezus vlucht naar het 'heidense' egypte

Het zal duidelijk zijn dat binnen een dergelijke militaristische veroveringsmythe geen plaats is voor Goddelijke kinderen die uit angst voor het geweld van machthebbers vluchten naar het niet-joodse land Egypte.
Een Messias die een Egyptische wijsheidopvoeding heeft genoten kan moeilijk gezien worden als een joodse koning. Mozes-iaans zou je hem nog wel kunnen noemen, omdat hij het leven (dat binnen het Egyptische denken centraal staat) en de principegebonden wet (de tien geboden) boven zinloos uiterlijk vertoon en zinloze mensenwetten plaatst.
Dat Egyptische denken ('de weg, de waarheid en het leven') is door en door antijoods (ontkent het joodse nationalisme) en de enige boodschap die een Egyptisch-gnostische verlosser de joden kan brengen is dan ook dat ze afstand moeten doen van het oude geloof: "De oude mens moet sterven zodat de nieuwe mens geboren kan worden..."
Een soort voorloper dus van de seculiere en liberale utopist Theodor Herzl, die vanaf een hoge grafheuvel zijn antijoodse (beter gezegd: antirabbijnse) droom via de vestiging van de joods-orthodoxe tribaal-nationalistische staat in rook zag opvliegen...


Historiciteit

Archeologische bewijzen voor koning David en zijn wereld zijn er nauwelijks; in feite is er over de periode tussen de zestiende en de achtste eeuw v.Chr., ondanks vele opgravingen en onderzoekingen, maar heel weinig gevonden.
De bevolking van de landstreek Judea bestond waarschijnlijk slechts uit enkele duizenden nomadische herders. Steden zijn niet gevonden (nomaden wonen in tenten), wel een twintigtal dorpen.
Dat daarmee het grote machtige rijk van zijn zoon, Koning Salomon, ook tot het rijk der fabelen dient te worden verwezen zal duidelijk zijn.
Vanuit de historiciteit gezien is het geboorteverhaal van een humanistisch-gnostische (dus anti-joodse) Messias aannemelijker.
Jezus was geen koning, geen hogepriester, geen nationalist, geen dienaar van het Romeinse imperium, maar gewoon een kind met rare buitenlandse gewoonten (opgevoed in het heidense Egypte) dat opgroeide als de zoon van een eenvoudige timmerman. Zijn verhaal roept niet op naar macht te streven, maar is weinig meer dan een poging mensen los te weken uit de liefdeloze machtswereld van het idolenaanbiddende opportunisme, dat altijd weigert de (in hun ogen te harde) waarheid van het bestaan onder ogen te zien.


Reacties

Htraerehtom 21-12-2010 23:21
War is over? Er is een keiharde oorlog aan de gang en de meeste mensen realiseren dat zich niet eens.

Wim Duzijn 22-12-2010 10:51
JOHN LENNON heeft er wel aan toegevoegd: IF YOU WANT IT. Antipacifisten willen altijd voorkomen dat je een eigen wil ontwikkelt. Ze moedigen niet aan maar remmen af.

Zo heeft de muziek van THE BEATLES 43 jaar lang op de Israelische zwarte lijst gestaan. In het jaar 2008 werd de ban opgeheven. Men zal wel gedacht hebben: "Wie luistert er nu nog naar die idiote pacifistische jaren 60 onzin?"

John Lucas, January 29, 2008: "For 43 years, the music of the Beatles was forbidden in Israel, and deemed a potential corrupting influence... Perhaps the Israeli government of the 1960s was concerned that the troubled Holy Land's youth would get dangerous ideas from songs such as "Give Peace a Chance" and "All You Need Is Love".