De Ketterse Kathedraal


Trouweloze Meisjes en de christelijke dood

VK-blogs van 14 en 16 januari 2011 door Wim Duzijn


Trouweloze Meisjes, deel 1
vrijdag 14 januari 2011

"Binnen de kortste keren krioelde het op de site van de oude meisjes die hun spirituele gedachtegoed met ons wilden delen..."
ELMA DRAYER, in een artikeltje dat (op een behoorlijk neerbuigende wijze) de overbodigheid van het Volkskrant-blog diende aan te tonen.


Wikipedia info: Elma Drayer (Drachten, 1957) is een Nederlands schrijfster, columniste en redactrice. Drayer studeerde Nederlandse taal en letterkunde aan de Vrije Universiteit. Ze was redactrice bij Vrij Nederland en columniste van Trouw, waar ze ook chef van het opiniekatern was. In december 2014 stapte ze op bij Trouw. Vanaf februari 2015 is Drayer columniste bij De Volkskrant. Drayer is republikein en atheïst, maar denkt dat de Nederlandse bevolking op den duur eerder "iets vaags en hooguit gradueel" zoals een ceremonieel koningschap en ietsisme wil.


Ik vermeld hier (als 'oud jongetje' dat ook met spiritualiteit bezig is) de zeer onvriendelijke anti-bloggersregel van ELMA - het eeuwig-jonge meisje dat met alle linkse en christelijke winden meewaait - omdat zij medewerker is van een krant (het christelijke dagblad TROUW) waarin spiritualiteit en geestelijke verdieping worden aangeprezen als hoogstaande deugden - deugden waar opportunistische ELMA maling aan heeft - 'iets voor oude meisjes' dus, ander woord voor bejaarde trutjes, zodat je je kunt afvragen in hoeverre het dagblad TROUW haar eigen idealen serieus neemt.

Mijn argwaan is elk geval gegroeid, vooral ook omdat ik in het verleden op een tamelijk negatieve wijze in aanvaring ben gekomen met de redactie van TROUW.
Men wilde (een aantal jaren geleden) de lezers in de gelegenheid stellen een blog op te starten waarin een ideaal centraal mocht worden gesteld. De kop ervan zou dan luiden: "MIJN IDEAAL".
Ik ben geen ideaalloos mens, dus ik formuleerde een ideaal, MIJN EIGEN IDEAAL dus, schreef ijverig een aantal blogjes, maar kreeg op een dag zomaar het bericht dat mijn blog was stopgezet.
Ik vond het een nogal lompe manier van doen, zomaar iemand wegsturen, niet bijzonder christelijk. Maar discussie was niet mogelijk en mijn ideaal werd zonder enig pardon in de prullenmand gegooid.

Op mijn eigen website schreef ik er het volgende over:
Dat een mens die er idealen op na houdt soms volledig stuk kan lopen in een wereld die zich 'idealistisch' noemt is een wijsheid die zich christelijk noemende mensen als een evident gegeven zouden moeten aanvaarden.
Hun levensvisie centreert zich namelijk rondom dat merkwaardige, half-historische, half bij elkaar verzonnen personage, een vergoddelijkt wezen dat men de naam 'Jezus van Nazareth' gegeven heeft, niet een persoon dus waarvan je weet dat je hem als gewoon mens van vlees en bloed kunt ontmoeten, maar wel een personage dat als hoofdrolspeler in een diepmenselijk en best wel tragisch verhaal een werkelijkheid oproept waar jij als gewoon-menselijk waarnemer naar kunt verwijzen, zodat fictie en feit zichzelf kunnen verenigen in een nieuwe realiteit die 'leven' heet.
Het verhaal van Jezus zie ik in de eerste plaats als het verhaal van de naar 'leven' verlangende mens, die juist vanwege zijn verlangen de geestelijke dood te overwinnen uit de samenleving wordt verbannen - volgens christenen gegeseld en aan het kruis genageld, volgens de Islam vertrokken naar een andere wereld, weg in elk geval van de 'levende doden', mensen die gevangen zijn gezet in allerlei geestdodende vormen en structuren en die daarom (volgens het evangelie dus) tot leven moeten worden gewekt.

Aan de door het evangelie opgeroepen tegenstelling 'levende mens' - 'dode mens' wordt door theologen weinig aandacht geschonken en dat is ook niet verwonderlijk, omdat in het evangelie de theologen en schriftgeleerden bij uitstek de vertegenwoordigers zijn van de geestelijke dood.
De boosaardige gedeelten in het evangelieverhaal richten zich allemaal tegen de verheerlijkers van wat de evangelisten 'de tegen het leven gerichte mensenwet' noemen.
Waar joden spreken over 'de vreugde van de wet', daar wijst Jezus op 'het sadisme van de wet', een werkelijkheid die alleen daar zichtbaar kan worden gemaakt waar mensen de rol van buitenstaander op zich nemen en net als Jezus de theoloog als sadist aanwijzen, een taak die weinigen in dit kleine heiligenlandje op zich zullen nemen.

Vandaar dan ook dat ik hier een spiritueel weblogje centraal stel dat aanvankelijk door de redactie van het dagblad TROUW werd goedgekeurd maar dat na een paar bijdragen werd stopgezet - uitgerekend door mensen die zich vertegenwoordigers noemen van een verhaal waarin het overwinnen van de (geestelijke) dood door een spirituele buitenstaander het centrale gegeven is.
Wat ik in mijn kritische blogje 'Mijn ideaal' noemde, werd door de redactie van Trouw niet als serieus te nemen ideaal erkend.


IK & MIJN IDEAAL

Het eerste Trouw-blogje
Idealen & concurrentie 2007-03-1

Omdat dit mijn eerste blogje is op de website van een krant - 'het ochtendblad TROUW' - die als onderdeel van een commercieel bedrijf niet bekend staat om zijn vriendelijke houding tegenover zulke als niet-idealistisch ervaren zaken als astrologie en anarchisme ("alles wat wij als aanstootgevend ervaren gooien we zonder enige discussie overboord", luidt de niet erg vrijheidlievende stellingname van de internetredactie) wil ik toch een poging wagen op deze site als 'vreemdeling' mijn eigen ideaal te formuleren en te verdedigen, namelijk: Het recht diepzinnig te mogen zijn in een oppervlakkige wereld die diepte haat.
Het spreekt vanzelf dat een dergelijk ideaal je in conflict brengt met mensen die de oppervlakkigheid als 'serieus ideaal' hanteren, die zelfs van je eisen dat je het begrip ideaal omschrijft als het verrichten van oppervlakkige bezigheden die 'idealistisch' genoemd MOETEN worden - hetgeen met het ideaal van de filosofische diepte: alles herleiden en terugvoeren tot basiseenheden of realiteiten die verscholen liggen achter ideologische barrières – wering te maken heeft.

In dit eerste TROUW-blogje plaats ik daarom het kapitalistische woordje 'concurrentie' (een woordje dat verwijst naar de werkelijkheid ‘conflict’) centraal.
Ik maak daarbij gebruik van een citaat uit een VK-blogje van PETER HOOPMAN (filosoof en beginnend ondernemer) dat in het verleden werd geplaatst op de weblogsite van ‘de Volkskrant’, een blad dat zowel concurrent als vriend is, hetgeen aantoont dat binnen een commerciële wereld vaak sprake is van een zodanige mate van begripvervaging dat elke zinvolle discussie over ‘idealen’ onmogelijk wordt.
Het citaat luidt als volgt: "Hoewel ik vaak hamer op de negatieve kanten van onderlinge concurrentie, is het ook belangrijk op een positief aspect van onderlinge concurrentie te wijzen. Onderlinge concurrentie dwingt je om je zaakjes voor elkaar te hebben. Zolang dit niet ten koste gaat van anderen of leefomgeving nu en in de toekomst is dat een belangrijk uitgangspunt voor individu, familie, bedrijf, land, aarde.BR> Maar is het dan nog wel 'onderlinge concurrentie'? Of is het gewoon gezond verstand?"

In mijn hoedanigheid van VOLKSKRANT-blogger reageerde ik daarop als volgt (17 februari 2006):
Sleutelwoord binnen de wereld van het anarchisme is het woordje SPEL.
Daar waar concurrentie gericht is op blinde vernietiging van de ander is er domweg sprake van crimineel gedrag, dat alleen maar daarom niet misdadig wordt genoemd omdat de maffiabaas mag bepalen wat goed en wat slecht is.
Essentie van democratie is het centraal stellen van het woordje 'spel' met de daarbij behorende spelregels - want een spel zonder spelregels is een spel geen spel. Dan stuur je mensen naar een wereld waarin het gezonde verstand wordt uitgewist.
De meeste mensen die zich democraat noemen gedragen zich als maffiabazen die alleen maar kunnen overleven dankzij de keuze voor de chaos van een wetteloze vorm van kapitalisme, die met democratie (de spelende aan spelregels gebonden samenleving) weinig te maken heeft.

Globaal gezien leven we niet in een democratie. We zitten in een overgangsfase waarin het de taak is van de vrijheidlievende democraten (die altijd een zekere mate van anarchistische vrijheidsdrang zullen moeten bezitten) de maffiabazen (legale en illegale oligarchen, plutocraten, clandenkers, particuliere geldbiljettendrukkers, en ga zo maar door) te verslaan.
Het simpele feit dat een man als BILL GATES (hoe goed en filantropisch hij ogenschijnlijk ook is) rijker mag zijn dan een hele staat toont aan dat bestrijding van misdaad (misdaad is altijd gericht op vernietiging van de spelende of 'kinderlijke' mens) in een kapitalistische wereld niet mogelijk is.
Bill Gates is toevallig een aardige man (hij geeft als een ouderwetse edelman aalmoezen aan bedelaars). Maar voor hetzelfde geld was hij de tweelingbroer geweest van Adolf Hitler.
En wat je doe tegen een ‘goede’ Hitler die het vermogen bezit de staat waarin hij woont domweg op te kopen?

Spel en Astrologie

Astrologisch gezien (op internet kun je de beschrijving van mijn programma NEW AGE ASTROLOGIE bekijken) hoort het anarchistische woordje spel bij het teken LEEUW (beheerst door de ZON), terwijl op vernietiging gerichte concurrentie bij het teken SCHORPIOEN (en de daarbij behorende planeet PLUTO) hoort.
Al in de oudheid werd het negatieve verbond tussen de tekens Leeuw en Schorpioen (een teken dat christenen kennen als ‘de slang uit het paradijs’) gezien als een bedreiging voor een op rechtvaardigheid gebaseerde moraal.
Het beeld van de asociale koning, de wraakzuchtige heerser die de spelende mens aan banden legt, kreeg binnen het ZOROASTRISME een blijvende vorm via de constructie van de antigod AHRIMAN, een god die wordt afgebeeld als een gevleugelde Leeuw, soms ook als een Leeuw die omstrengeld wordt door een slang.
Als zodanig is hij de tegenpool van de rechtvaardige, wijze ‘god’ AHURA MAZDA, die de positieve Leeuw-waarden (de gevende, stralende, verwarmende ZON) en de positieve Schorpioen-waarden (de uit de dood opgestane vuurvogel die de lagere driften in zichzelf heeft overwonnen) symboliseert - juist ook, omdat de hogere Schorpioen het te grote ego van de Leeuw onderwerpt aan het rechtvaardigheidsprincipe van de positieve planeet JUPITER.

Christenen realiseren zich niet dat hun godsdienst – met name de priestergebonden stroming binnen de religie- sterk beïnvloed is door het Zoroastrisme, een Perzisch-Arische religie die met het Arische denken van de nationaal-socialisten (een seculiere religie die gebruik maakte van de Arische MAZDA-symboliek: de adelaar die voorspoed, recht en geluk brengt) in zoverre iets te maken heeft dat het hogepriesterlijke (of Ezra-istische) denken eraan is ontleend, d.w.z.: de clerus verheft zichzelf boven het volk en de hogepriester is de vertegenwoordiger van 'god'.
Anarchisme (dat elke vorm van vals-moreel gezag afwijst) wijst het hogepriesterlijke denken af. Waarmee we terugkeren naar het begin van dit betoogje waarin er op wordt gewezen dat de internetredactie van het dagblad TROUW daar anti-anarchistisch is waar het zonder enige motivatie - als een soort heilige heerser die aan niets en niemand verantwoording hoeft af te leggen - het recht opeist een ander de mond te snoeren.

Schrijven met een soort zwaard van Damocles boven je hoofd is niet prettig.
Wie anderen het recht geeft zijn eigen ideaal te verdedigen mag nooiit plaats nemen op een 'heilige stoel'.
Ik baseer me daarbij op een uitspraak van de filosoof FRIEDRICH NIETZSCHE (de anti-clericale denker die door streng gereformeerden in het verleden vaak ‘de prins der duisternis’ werd genoemd) dat er tot nu toe nooit iets kwaadaardigers onder de zon is geweest dan ‘heiligen’… ; mensen die - anarchistisch gezien - vijanden zijn van ‘het spel’...

Auteur: Wim Duzijn (Gelezen: 85)


Reacties

Klaverblad 14-01-2011 11:04
Juist in het aantonen van de overbodigheid sloeg ze de plank flink mis.

Smokey Robbinson 14-01-2011 11:18
Stijlvol weblog van jou via de link, Wim Duzijn. Laat die vrouw ( haar naam is me ontschoten, zo onbelangrijk) maar in de ruimte kletsen...

jeg_synes 14-01-2011 13:02
kletstante... maar een prachtblog van een oud jongetje....hahaha.......... we kunnen er beter maar de gek mee steken dan ons er over op te winden... ze is het niet waard...het vkblog wel!!


Trouweloze meisjes en zware boeken, deel 2
zondag 16 januari 2011 10:54 door Wim Duzijn

HALBE ZIJLSTRA: Quotes

1.
'Naast mijn werk en mijn politieke activiteiten heb ik nog een aantal hobby's:
Lezen? Ik lees graag maar houd niet van al te zware boeken, dat soort leeswerk heb ik al genoeg binnen mijn politieke dossiers. Mijn favoriete schrijvers zijn Robert Ludlum, Tom Clancy, Geert Mak, Tolkien, Dan Brown en James Clavell.'
2.
'In het hoger onderwijs, de wetenschap en cultuur gaat het mij om 1 ding: de kwaliteit. Leraren, studenten, onderzoekers en kunstenaars het beste uit zichzelf laten halen. Iedereen moet een kans krijgen, zonder dat iedereen per se hetzelfde niveau hoeft te bereiken. Dat doe ik vanuit een realistische kijk. Gewoon zeggen waar het op staat.'

Info: Halbe Zijlstra gaat in 1996 na zijn studie werken als accountmanager bij de autoleasemaatschappij Arval. In 1999 stapt hij over naar Activity Project Management Services in Driebergen. Vervolgens wordt hij in 2001 directeur/eigenaar van het projectmanagementbureau Improvex, waar hij zich onder andere bezig houdt met de invoering van een nieuw financieel-expertise managementsysteem bij Shell.
Halbe Zijlstra wordt vanaf 30 oktober 2006 Tweede Kamerlid voor de VVD. Op 14 oktober 2010 wordt hij benoemd als staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap in het kabinet-Rutte-Verhagen.

Mijn commentaar:

Dat de negatieve uitlatingen van TROUW-medewerksters ELMA DRAYER (VK-bloggers zijn ouwelijke jongens en meisjes die je lastig vallen met spiritueel gezever) niet zomaar incidenten zijn bewijzen de citaten hierboven.
Geen uitspraken die afkomstig zijn van de een of andere 'kwaliteitsloze VK-blogger', maar van een liberale politicus die 'onze cultuur' dient te bewaken.
De man spreekt zichzelf op een niet bijzonder rationele wijze tegen:

Enerzijds als ex-zakenman op indirecte wijze mensen een afkeer bij brengen voor alles wat zwaar is (zware boeken worden zelfs vergeleken met politieke dossiers, alsof een ambtenaar ooit persoonlijk betrokken is bij de verdingde, ontindividualiseerde wereld die hij beheert...),
en anderzijds - als grote bewaker van 'de cultuur' - beweren dat mensen in staat moeten worden gesteld het beste uit zichzelf te halen, een opgave die problematisch wordt wanneer je een serieus (enigszins zwaarwichtig ingesteld_ persoontje bent dat gedwongen wordt te leven in de wereld van zwaarte hatende opervlakkigen - mensen die altijd en eeuwig 'het oppervlakkigheid scheppende recht van de sterkste' verdedigen:
Maak de ernstige mens zwak, dat is de boodschap, zorg ervoor dat hij nooit een van ons wordt, zodat de oppervlakkige mens zijn oppervlakkige bezigheden 'ernstig' en 'diepzinnig' kan blijvem noemen.

Zoals ik in mijn vorige blogje al stelde heb ik in het dagblad TROUW deze problematiek aan de orde willen stellen.
De redactie riep mensen op een eigen ideaal te formuleren en van het werken daaraan verslag te doen. Mijn ideaal kwam op het volgende neer:
Streven naar een wereld waarin de oppervlakkige mens, de mens die diepte haat, niet in staat wordt gesteld de ernstige mens te vernietigen.
Geen oproep dus om loltrappers weg te jagen, maar alleen maar een ernstig verzoek serieuze mensen serieus te nemen..
Hieronder de laatste blogjes...


Het tweede TROUW-blogje:
Ik & Mijn Profiel 2007-03-22

Jezelf voorstellen op een weblog dat in vergelijking met andere weblogsites een nogal Spartaans karakter draagt (calvinistisch als het ware...) is niet zo'n gemakkelijke zaak. Vandaar dan ook dat ik voor diegenen die willen weten wie 'de man achter het weblog' is verwijs naar een homepage die mijn eigen naam draagt: wimduzijn.nl

Het derde TROUW-blogje:
Het recht op de christelijke dood 2007-03-24

De afgelopen dagen ben ik bezig geweest met het toevoegen van het bij uitstek christelijk - en zeer diepzinnige - onderwerp 'dood' aan mijn eigen website.
Dat thema wordt weliswaar veel gebruikt binnen de christelijke wereld, maar zelden op een wijze die het werk van serieuze spirituele denkers (anti-theologen dus!) recht doet.
Anti-theologische, maar in feite toch zeer christelijke denkers zijn Søren Kierkegaard en de door theologen zeer miskende schrijver-filosoof Friedrich Nietzsche, de man die in zijn werk de stelling uitspreekt dat het ware christendom met de dood van Jezus aan het kruis ter ziele is gegaan...
Het thema 'dood' wordt door de hierboven genoemde filosofen op een tamelijke rake wijze getypeerd in de onderstaande citaten.

1. Søren Kierkegaard: "Men moet steeds eenvoudiger worden..."
"Het christendom heeft elke generatie weer iemand nodig die onvoorwaardelijk-radikaal uitspreekt wat het christelijke is. Als het dan zijn lot wordt door alle dominees te worden uitgelachen en gehoond, dan staat vast dat heel die christenheid louter inbeelding is."
"Het christelijke is niet het eenvoudige waarvan men uitgaat, om vervolgens interessant, geestig, diepzinnig, dichter, filosoof enz. te worden.
Neen, het is precies omgekeerd: men begint met dit laatste en men moet dan steeds eenvoudiger en eenvoudiger worden om zo tot het christelijke te komen. Wie rijk begaafd is heeft dus tweemaal zoveel tijd nodig om tot dit punt te komen."

2. Friedrich Nietzsche: "Plotseling wordt de ziel aangegrepen door de heftigste aandoeningen, geschokt, losgerukt uit de banden waarin ze zich tot dan toe bevond, zonder te begrijpen wat er aan de hand is. Een vreemde drift overmeestert haar, de wil, het verlangen ontstaat, weg te gaan, ergens heen, tot elke prijs, een heftige, gevaarlijke hartstocht om een nieuwe wereld te ontdekken laait op en benevelt alle zinnen.
'Liever sterven dan hier te moeten leven', roept de gebiedende stem in haarzelf..."

Het psychische proces van sterven waar Nietzsche en Kierkegaard naar verwijzen (ik noem het hier op een enigszins provocerende wijze 'de christelijke dood') is door mij in de jaren 70 in literaire vorm gegoten. Kijk voor informatie verder op mijn website, in het bijzonder naar het onderwerp: Het Grote Sterven

Auteur: Wim Duzijn (Gelezen: 21)

Mijn laatste TROUW-blogje:
Weggestuurd 2007-03-26

Vanmorgen ontving ik een merkwaardig mailtje van de redactie van TROUW: Geachte heer Duzijn, Op 19 maart j.l. bent u gestart met uw weblog. Helaas constateren wij dat uw weblog niet over idealen gaat, zoals die op dit onderdeel van de site bedoeld zijn en ook omschreven zijn in de introductie van de weblog. Hierdoor zijn wij genoodzaakt om uw weblog stop te zetten.

Met vriendelijke groet, Asceline Groot
Trouw, Wibautstraat 131, 1091 GL Amsterdam

Mijn ideaal omschreef ik als volgt: "Het recht verdedigen diepzinnig te mogen zijn in een wereld die diepte haat."
Dat ideaal werd aanvankelijk als 'ideaal' erkend - ik werd als blogger toegelaten - maar waarschijnlijk is de redactie zo geschrokken van de onzakelijke ernst ervan - iemand die de lezer komt vertellen dat een mens afstand moet doen van het overbodige teveel, een welhaast profetische opdracht die onder meer verwijst naar wat reformistische joden idolenvernietiging noemen - dat men besloten heeft mijn ideaal te ont-idealiseren.
Men zocht geen - als 'negatief' ervaren - spirituele idealen, maar positieve doemensen die zakenman of zakenvrouw wilden worden...

Ik sluit af met een uitspraak van Kierkegaard:
"Als het dan zijn lot wordt door alle dominees te worden uitgelachen en gehoond, dan staat vast dat heel die christenheid louter inbeelding is."

"Waarachtig, ik verzeker u: als een graankorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft hij alleen, maar wanneer hij sterft draagt hij veel vrucht. Wie zijn leven bemint verliest het; maar wie zijn leven in deze wereld haat zal het ten eeuwigen leven bewaren." Johannes 12:24


Toegevoegd in 2021: Torah Study for Reform Jews:
Our God is a God of being, not having!


When in the Tent of Meeting Moses pleads with God: "Oh, let me behold Your Presence!" (Exodus 33:18), God reveals God's self to Moses by the name Y-H-V-H, from the verb "be."
Our God is a God of being, not having: "Adonai! Adonai! I am compassionate and gracious, slow to anger, abounding in kindness and faithfulness, extending kindness to the thousandth generation, forgiving iniquity, transgression, and sin." (Exodus 34:6-7)
"I am,…I am,…I am,..." says the God of being.

Erich Fromm : If one has nothing, one is nothing

The Having mode concentrates on material possession, acquisitiveness, power, and aggression and is the basis of such universal evils as greed, envy, and violence.
The Being mode is based on love, in the pleasure of sharing, and in meaningful and productive rather than wasteful activity.
The alternative of having versus being does not appeal to common sense. To have, so it would seem, is a normal function of our life: in order to live we must have things. Moreover, we must have things in order to enjoy them.
In a culture in which the supreme goal is to have -- and to have more and more -- and which one can speak of someone as "being worth a million dollars," how can there be an alternative between having and being?
On the contrary, it would seem that the very essence of being is having; that if one has nothing, one is nothing.


Israel's Religious Services Minister David Azoulay:
"Reform Jews Cannot Be Called Jews" (Haaretz, 7-7-2015)