De Ketterse Kathedraal


Jupiter, Saturnus en
de wereld van het Paarse Volk


VKblog van Wim Duzijn


jezus als saturnus-jupiter-mens temidden van slapende leerlingen


Wie oude kennis koestert en voortdurend nieuwe vergaart,
mag een leraar van anderen zijn. (Confucius)



De antieke wereld van eerlijkheid & professionaliteit

Astrologisch gezien horen de begrippen eerlijkheid en professionaliteit bij de planeet Jupiter, de liberale planeet van de ordenende wijsheid die in het oude Irak (Babylon|Mesopotamie) de naam 'Marduk' droeg, en Saturnus, de strenge, autoritaire planeet van de ordenende wetgeving die hoort bij de wetgever Mozes, de man die volgens de bijbelse mythologie met een stapel stenen tabletten het hooggebergte introk, een lege, eenzame wereld waarin God in staat is zich te manifesteren aan de mens.

Binnen de geschiedenis van 'het volk van IsraŽl' (een begrip dat onlosmakelijk is verbonden met theocratisch, patriarchaal denken) heeft de planeet Jupiter, de vrijzinnig-liberale planeet van het recht en de waarheid, altijd een ondergeschikte rol gespeeld.
De nadruk lag op de wet (Saturnus-Steenbok) en de dienaren van de wet.
Daarnaast werd een belangrijke rol toegekend aan de God van de Hebreeuwen, Jahweh, een stamgod die in feite een Arabisch-Semitische oorlogsgod was ('de god der wrake'), een ondergeschikte God dus, die nooit deel heeft uitgemaakt van de ruime, kosmisch georiŽnteerde godenwereld, die in het leven werd geroepen door de grote keizerrijken die de wereld domineerden (Perzie, Babylon, Egypte, Rome, Byzantium).
Joden, christenen en moslims bestuderen nu al duizenden jaren de 'heilige geschriften' (de Koran spreekt over 'de wereld van het Boek') maar na al die duizenden jaren hebben ze nog nooit de moeite genomen de goden die door de samenstellers van 'het Boek' onbelangrijk werden verklaard terug te halen uit een religieuze wereld waarin geestelijke verschraling in dienst van een oorlogszuchtige, wraakzuchtige God nog altijd als een belangrijke spirituele taak wordt gezien.

MonotheÔsme wordt gezien als een beschavingsdaad, hoewel elk liberaal denkend mens weet dat verschraling van de werkelijkheid het tegendeel van culturele beschaving isÖ
De antieke wereld mag je daarom rustig de tegenpool noemen van 'de wereld van het boek'.
Wie de geschiedenis van de antieke oudheid bestudeert wordt niet geconfronteerd met zure, beperkende verschraling, maar met uitbundige, vitale bontheid, een kleurrijke wereld vol beelden en symbolen, die in al hun veelheid verwijzen naar de wil een vrije, liberale samenleving op te bouwen, een positieve vorm van monotheisme dus: eenheid scheppen uit veelheid.
Rome was niet de vijand van 'de joden' (gezien als een van de vele bevolkingsgroepen binnen het Romeinse Rijk), maar de vijand van de verschraling, de strijder tegen de verzuring, de verwerper van opschepperij en grootheidswaanzin, met name de waanzin van mensen die zichzelf belangrijker vinden dan alle grote wereldrijken bij elkaar.
Dat is de reden waarom het antieke Rome niet koos voor Judea, de wereld van priesters, die de menselijke geest op willen sluiten in de donkere kleine ruimte van 'de ene, plaatsgebonden tempel', maar voor Babylon, de wereld van de ChaldeeŽn, astrologen die de mens wilden wijzen op de band met de kosmos, een band die alle vormen van kleinmenselijke tempeldienst ontkent.
Het zijn astrologen geweest die de wereld beelden en symbolen hebben geschonken, beelden die ontleend zijn aan de planetenwereld die zij vanaf de prilste oudheid in hun denkwereld centraal hebben gesteld.
Zij hebben ons de liberale god Marduk geschonken, een god die een grote rol heeft gespeeld in de geschiedenis van Kanašn, een land dat in onze tijd door niet bijzonder liberale geesten 'het heilige land Israel' wordt genoemd, een omschrijving die niet verwijst naar iets moois, iets vrijzinnigs of liberaals, maar naar de wil andere (niet heilige) mensen te onderwerpen, omdat heiligheid in een niet heilige (lees: liberale) ander altijd 'de duivel' moet zien.

De bijbel en 'Het Paarse Volk'

Gelegen aan de oostelijke rand van de Middellandse Zee en de westelijke rand van Klein-AziŽ, is de Levant (of het Morgenland) het land van de Bijbel, de bron van de zogenoemde Abrahamitische religies, de religies van Joden, Christenen en Moslims.
Het gebied omvat wat nu SyriŽ, Libanon, JordaniŽ en IsraŽl|Palestina wordt genoemd, landen die overwegend Islamitisch zijn.
Veel mensen wonen nog steeds in steden die 5000 jaar geleden zijn gesticht door de Kanašnieten en FeniciŽrs (sommige steden gaan zelfs terug tot 7.000 v.Chr.). Het spreekt vanzelf dat de geloofsovertuigingen die worden uitgedragen in wat moslims 'Het Boek' noemen (Torah, Bijbel en Koran) sterk beÔnvloed zijn door de religieuze overtuigingen van deze kosmisch-religieuze cultuur.

Het klinkt misschien wat triviaal, binnen een verhaal waarin religieuze mensen goddelijke glorie zoeken, maar de Kanašnieten en FeniciŽrs werden in hun tijd beroemd en rijk door de produktie van kleurstoffen, schoonheidsmiddelen in feite, waarmee een saaie leefwereld van zand, steen en aarde kleur gegeven kon worden.
Bekend zijn de rode kleurmiddelen, vervaardigd uit kleine insecten die leven in eiken, de blauwe kleuren, afkomstig van Afrikaanse indigoplanten, maar bovenal, het purper - 'Tyriaans Purper' zoals het in de Romeinse tijd werd genoemd - een kleurstof vervaardigd werd uit kleine zeeslakken en verschillende soorten murex (een slakkensoort uit de familie van de Muricidae).
Het woord Phoenicier (FeniciŽr) verwijst naar de kleur purper. Het is in feite de naam die de Grieken hen gaven: Phoinike, het land, en Phoinikes, het volk, wat betekent "bloedrood" of Paars volk... (binnen de rooms-katholieke kerk wordt purper 'de kardinalenkleur' genoemd).


de ketterse kathedraal

Paars: kleur van Jupiteriaanse Wijsheid

Paars is (astrologisch gezien) de kleur van groei, expansie, ontwikkeling, uitbreiding en daarom bij uitstek de kleur voor al diegenen die 'progressief' willen zijn.
Waar conservatieven veelal de kleuren WIT (Moeder) en ZWART (vader) kiezen, om aan te tonen dat zij op een enigszins bezitterige wijze (vaderlijk of moederlijk) alles willen vasthouden wat ze ooit bezaten, daar gebruikt de progressieve, op verandering gerichte, mens zijn vurige eigenschappen (ROOD) om datgene wat niet meer in de tijd past overboord te zetten.
Wanneer hij de vriend is van het conservatisme zal hij daarbij niet kiezen voor destructie (vernielzuchtig, Marsiaans rood), maar voor een harmonisch overgangsproces, een eigenschap die wordt aangegeven door de kleur BLAUW.
PAARS verwijst dus enerzijds naar veranderingsliefde, agressieve wil in te grijpen (ROOD) en anderzijds naar emotionele en spirituele behoeften, die een houding van verdraagzaamheid eisen - afremming van wilde, onbeheerste agressie (BLAUW).

De kleur PAARS of PURPER hoort volgens astrologen bij de planeet JUPITER, waaraan in een ver verledenzaken als wijsheid (verlangen naar kennis), idealisme, sociaal rechtsgevoel en verdraagzaamheid werden toegekend. Jupiter werd in in Babylon aanbeden als 'de god Marduk'. Andere naties (inclusief IsraŽl) kenden aan hem de symbolische naam Baal toe.
Baal betekent "heer" of "meester". Onder deze naam (soms met voorvoegsels en achtervoegsels) werd hij aanbeden door de Kanašnieten, FeniciŽrs, SyriŽrs en tot op zekere hoogte door de Egyptenaren. Later associŽren de Grieken hem met Hercules onder de naam Melkarth, een transliteratie van Marduk.
De naam Baal vind je terug in de samenstelling "Baal-zebub", "heer van de vliegen", vandaag nog steeds een van de scheldwoorden die verwijzen naar het kwaad van de duivel of de Satan.
In het oude testament wordt de Baal-aanbiddende koningin Jezebel, een liberale vrouw die de profeten 'lastige zure mensvijandige mannen' noemde, omschreven als 'een vijand van het joodse volk'.