De Ketterse Kathedraal


De Messiaanse Droom

Wim Duzijn, 2 juni 1980

de ketterse kathedraal

Laat mij zingen voor Jehova, want hoog is hij verheven geworden... Mijn sterkte en mijn macht is Jah, want hij dient mij tot redding. Dit is mijn God en ik zal hem prijzen...: Jehova is een manlijk persoon van oorlog. Jehova is zijn naam.
EXODUS (15, 1-3)
De ziel die moedwillig een misdrijf begaat, of hij nu een ingeborene of een inwonende vreemdeling is, door schimpend over Jehova te spreken, die ziel moet in dat geval uit het midden van zijn volk worden afgesneden.
NUMERI (15,30)

"Het feit dat Amsterdam een joodse burgemeester heeft, geeft mij een veilig gevoel", merkte Ischa Meijer aan het eind van de jaren tachtig op in een gesprek met RTL-4-medewerker Koos Postema.



Ischa Meijer: journalist, interviewer, entertainer, is geboren in Amsterdam, op 14 februari 1943, 9u 15m. Hij noemde zichzelf bij tijden 'Jood' en 'anti-Papist', hoewel hij niet religieus was. Mensen waren bang voor zijn interviews. Overleden op 14 februari 1995.

Als onafhankelijke (anarcho-liberale) schrijver, die een gruwelijke hekel heeft aan onverdraagzame luitjes die kritische andersdenkenden weg willen snijden uit de gemeenschap, hecht ik weinig waarde aan ongenuanceerde uitspraken, die goedheid voorwenden waar in feite alleen maar onredelijkheid bestaat.
Waarom zou Amsterdam steeds een joodse burgermeester moeten hebben?, vraag ik me af.
Waarom zou een niet-joodse burgemeester de zich 'jood' noemende journalist Ischa Meijer geen gevoel van veiligheid kunnen geven?
Alsof iedereen die geen jood is - of dat niet wil zijn - nog altijd behoort tot de mensen die niet deugen, de gojim, de amorelen en de immorelen, de afgodsaanbidders, die de almacht van de joodse God weigeren te erkennen..., want dat is de basisgedachte die orthodox-religieuze joden alle eeuwen door hebben uitgedragen: dat er weliswaar maar een God is, maar dat die ene almachtige God zijn bestaan gekoppeld heeft aan een willekeurige groep mensen, die - wat ze ook doen en wat ze ook mogen zijn - voor eeuwig goed, heilig en verheven boven alle andere mensen moeten zijn...

Elk serieus mens dat ook maar klein beetje anarchisme in zichzelf herbergt zal zo een onzinnige gedachte onmiddelijk afwijzen.
"Wie denk je wel dat je bent? Hare Majesteit de Koning of zo?" Want dat is natuurlijk ook zoiets absurds. Dat iemand geboren wordt in een gouden wiegje en dat je dan ineens hem of haar 'Koning' moet noemen.
Als onafhankelijk denker kan ik mensen die zichzelf via een burgerlijk classificatieproces in een kleinburgerlijk hokje plaatsen niet serieus nemen, helemaal al niet, wanneer die ander een 'jood' is. Want wat is dat, een 'jood'? Is dat iemand die de zeer reactionaire, welhaast fascistische mening is toegedaan dat je een mannelijk persoon van oorlog als God moet aanbidden?
Gelooft zo iemand werkelijk dat je andersdenkenden, die de spot drijven met de flauwekul van aan onzinnige, volstrekt overleefde vormen en gedachten gebonden gelovigen, weg moet snijden uit de gemeenschap van goede, godvruchtige burgermensen?
Gelooft hij dat spotlustige, anarchistische jongens en meiden een gevoel van veiligheid krijgen, wanneer ze zich moeten onderwerpen aan de macht van mensen die wachten op de komst van een agressieve, oorlogszuchtig Messias (ander woord voor 'FŁhrer'...), die, in samenwerking met het opperrabbinaat in de staat Israel, een nieuw wereldrijk gaat stichten, waarin 'het joodse volk' (niet alleen de intelligente mensen, maar ook de onnozelen, de idioten, de sadisten, de psychopaten, de halve debielen en wat er nog meer aan uitschot in een mensenlijke samenleving kan bestaan) het 'herenvolk' mag zijn?

Ik zit me de laatste tijd regelmatig af te vragen hoe het mogelijk is dat intelligente, niet religieuze mensen ertoe gebracht kunnen worden zichzelf tot het slaafs gehoorzamende sloofje van zo een primitieve, irrationele religie te maken.
Het jodendom is krachtens zijn historie een godsdienst en geen ras of volk. Dat betekent dat al diegenen die zichzelf 'jood' noemen zichzelf onderwerpen aan het gezag van het joodse opper-rabbinaat dat in het niet al te redelijke staatje Israel is gevestigd. Dat opper-rabbinaat bepaalt wie jood is en wie niet jood is.
Wie het opper-rabbinaat aanvalt of belachelijk maakt wordt onschadelijk gemaakt. Die ziel moet uit het midden van zijn volk worden weggesneden.
Erg opmerkelijk is dat gedrag in feite niet, want andersdenken wegjagen is de taak die elke burgermansideologie zichzelf stelt: De vernietiging van al diegenen die het heiligverklaarde ideaal belachelijk maken of relativeren...
Zo werd de keurig nette CDA-er Dries van Agt ooit tot gevaarlijke man uitgeroepen door de Nieuw-Linkse PvdA-er Ed van Thijn, omdat Van Agt (naar zijn zeggen) altijd maar alles aan het relativeren was, een eigenschap die niet past in een twijfelloze heilstaat...
De ideologisch georienteerde utopist twijfelt niet, en daarom is hij een separatist die alles wat hem aan het denken kan zetten wil verwijderen. Geen harmoniedenken dus voor Van Thijn, nee, gekozen moest worden voor het polarisatiedenken...
Twijfel is de dood van de zelfgeschapen 'god', twijfel maakt ongelukkig ("you have to be gay man..."), en daarom wil hij alleen met zijn soortgenoten in een zelfgekozen getto wonen, hetgeen betekent dat alle anderen ook in getto's moeten wonen, tenzij ze worden opgenomen in een grotere staatseenheid, waarin plaats is voor iedereen.
In Zuid-Afrika hebben apartheidsdenkers jarenlang die opvatting gepropageerd: plaats elke bevolkingsgroep in een apart ministaatje (Bantoestans) en zorg ervoor dat niemand rare eenheidsidealen gaat verkondigen.
Iedereen sprak er schande over. Behalve de joden in Israel. Want Israelische joden zijn ook apartheidsdenkers. Die kunnen onmogelijk de eigen ideologie ter discussie stellen. Dan verliest de staat Israel zijn bestaansrecht.

Het is erg vreemd om te ontdekken dat intelligente mensen weigeren op een serieuze wijze de werkelijkheid van het Israelische apartheidsdenken te bekijken. Op de een of andere manier lukt het hen niet een scheiding aan te brengen tussen de begrippen 'religieus' en 'niet-religieus', waardoor het begrip 'jood' (dat altijd heeft verwezen naar de joodse religie) uitgroeit tot een verwijzing naar een volk dat helemaal geen volk is, omdat het begrip volk (demos) gebonden is aan een seculiere, dw,z, niet aan de religie gebonden staatkundige eenheid (democratie), waarbinnen alle bewoners gelijke rechten behoren te hebben.

Je zou een verklaring kunnen zoeken bij het nationaal-socialisme, dat in de jaren dertig op een uiterst onredelijke wijze alles wat volgens de nationaal-socialistische moraal niet deugde ofwel wilde verwijderen, ofwel aan zich wilde onderwerpen.
Adolf Hitler heeft in die jaren de scheiding tussen de begrippen godsdienst en ras opgeheven.
Aanvankelijk, zo stelt hij in zijn boek Mein Kampf, geloofde ik dat jodendom gewoon een religie is net als andere religies, maar door lezing van joods propagandamateriaal werd het me duidelijk dat het hier om mensen gaat die deel willen uitmaken van een ras dat macht nastreeft. En als zodanig, zo was zijn redenering, zijn joden een gevaar voor de Duitse natie en 'het Germaanse ras'.
Joodse fanatici maken op het ogenblik dankbaar gebruik van de halve waarheden van Hitler. Ze peinzen er niet over om de irrationele wandaad van Hitler ongedaan te maken - bewijzen dus dat je wel degelijk een religieuze groepering bent met religieuze normen en waarden die voor niemand een gevaar vormen - nee, integendeel, ze hebben nu een ideaal politiek strijdmiddel in handen gekregen om hun anti-ideologische tegenstanders in een kwaad daglicht te plaatsen. Ze hoeven alleen maar al diegenen die kritiek uitoefenen (hoe intelligent ook) van antisemitisme (d.i.racisme) te beschuldigen...; demonisering dus, mensen op een grote kar zetten en ze dan publiekelijk te schande zetten als 'de eeuwige antiSemiet'... Denken is niet meer nodig. De onredelijke massa gehoorzaamt wel...

Tegen die gevaarlijke onzin moet een intelligent mens zich verzetten. Wanneer iemand een ander wil beschuldigen van antisemitisme, dan zal hij eerst de joden moeten verplichten zichzelf Semiet te noemen.
Joden noemen zichzelf namelijk geen Semiet, daar moeten we ons goed bewust van zijn. Via dat woordje Semiet worden ze namelijk het tweelingbroertje van de verfoeide Semiet Yasser Arafat en zijn Palestijns-semitische aanhang. en dat willen ze niet. Want Arafat is - ondanks zijn terroristenverleden - een eerlijke vent, die als Arabische nationalist (bewonderaar van socialisten als Nasser en Assad) de moed opbracht de joden in de staat IsraŽl te confronteren met democratische beginselen: "Wij hebben allemaal gelijke rechten en op grond van de gelijkheidsgedachte moeten we allemaal gaan samenwonen in een Palestijnse staat..."
Zionisten en orthodoxe gelovigen vonden die gedachte verwerpelijk. Dat gelijkheidsdenken, zo stelden ze, betekent de 'vernietiging van de staat Israel', hetgeen alleen maar juist is als je het feit erkent dat de staat Israel een 'religieuze (theocratische) staat' is. Een democratische staat kan namelijk niet vernietigd worden door democraten.

Israelische joden willen geen staat die 'niet-joods' is, en daarom hechten ze geen enkele waarde aan het woordje Semiet. Dat is nu juist het grote bedrog achter de diep-tragische klucht die ze aan het opvoeren zijn.
Wanneer een jood een Semiet is, dan is hij niets meer of minder dan andere Semieten, en dan vervalt zijn recht om een eigen staat in het leven te roepen, omdat alle staten die IsraŽl omringen Semitische staten zijn, waarin geen enkele Semiet vanwege zijn 'Semiet-zijn' wordt vervolgd. Waarom daar een Semitische staat aan toevoegen?
Nee, op de een of andere geheimzinnige wijze worden grote aantallen mensen ertoe gedreven het eigen ras, dus de Semitische afkomst (religie heeft met ras niks te maken), en het eigen volk, het Palestijnse volk (een volk dat tweeduizend jaar lang de staat Palestina heeft bewoond), te ontkennen, om er een andere, volstrekt duistere identiteit voor in de plaats te stellen, een identiteit, die je moeilijk als een 'eigen identiteit' kunt omschrijven, omdat veel mensen die zichzelf 'jood' noemen in het geheel niet religieus zijn en vaak niet het flauwste benul hebben van de inhoud van de joods-religieuze wetten, die ze als 'joods staatsburger' kritiekloos behoren te onderschrijven, omdat de staat waarvan ze deel uitmaken een 'orthodox-joodse staat' is.
Die nieuwe identiteit, die boven het Semiet-zijn en het Palestijn-zijn wordt geplaatst, dwingt mensen ertoe zich solidair te verklaren met een God, die, gezien vanuit het perspectief van de redelijke, intelligente en gevoelige mens, een uiterst gevaarlijk opperwezen is, een wraakzuchtige, vrouwenhatende macho, die zo onverdraagzaam is, dat hij al diegenen, die hem niet als de enige en ware God willen aanbidden op een meedogenloze wijze wil uitroeien: "Wegsnijden uit de gemeenschap..."



Wie het ware gezicht van de oud-Testamentische God wil zien, die moet een avond lang naar films over het Derde Rijk van Aldolf Hitler kijken. Niet die films, die ons de slachtoffers laten zien van Hitler's Messiaanse droom, nee, die beelden die ons laten zien hoe verheven en majestueus Hitler als Goddelijke Afgezant over de hele wereld wilde heersen.
Hitler wilde een Messiaanse figuur zijn, een leider die de Messiaanse droom tot harde werkelijkheid wilde maken. De utopie concretiseren, noemden linkse studenten dat streven in de wilde jaren zestig en zeventig...
In tegenstelling tot de jood Jezus van Nazareth, die een ronduit decadente figuur was, een watje dat een einde wilde maken aan het zinloze demoniseringsproces dat door rechtse religieuze leiders in stand gehouden werd, voldeed Hitler aan alle kwalificaties waaraan een Messias volgens het Oude Testament dient te voldoen:
Als machtsdenker streefde hij naar de stichting van een wereldrijk, dat hij, na de overwinning, als een half-god zou kunnen besturen vanuit zijn in het hooggebergte opgetrokken Godenburcht. En als mannelijk persoon van oorlog was hij de mening toegedaan dat iedere tegenstander van het regime op de meest radicale wijze uit de Eigen Goede Deugdzame Duitse Volksgemeenschap weggesneden diende te worden.
Zoals aan de ideologie gebonden joodse fanatici zichzelf zien als het uitverkoren volk, zo zag ook Adolf Hitler het Duitse volk als het uitverkoren volk, het herenras, dat zichzelf door juiste opvoedingspraktijken en medische selectiemethodes diende te ontwikkelen tot een ras van halfgoden, die streng en meedogenloos de andere volkeren aan zich dienden te onderwerpen.
Die anderen, de niet-Duitsers, de bastaards, de schimpers en de spotters, de intellectuelen, de decadenten, de homosexuelen en de verwijfden, kortom, alle vertegenwoordigers van het onaangepaste uitschot, waaraan de gemiddelde hardwerkende burgerman zo een vreselijke, hartgrondige hekel heeft, krijgen in dat Messiaamse wereldrijk geen andere functie toegekend dan de rol van gehoorzame, onderdanige werkman.
"De Slaven moeten voor ons werken", schrijft Martin Bormann, particulier secretaris van Hitler in een brief van 23 juli 1942. "Voorzover we ze niet nodig hebben kunnen ze doodvallen... Onderwijs en ontwikkeling zijn gevaarlijk. Het is voldoende als ze tot honderd kunnen tellen. Alleen die mate van ontwikkeling, waardoor wij bruikbare werklieden krijgen, is geoorloofd..."

Een bruikbare werkman zijn, dat is het niet al te grootse ideaal, dat de niet-uitverkorene wordt aangeboden. Wat dat betreft blijven kleinburgers altijd klenburgers. Altijd en eeuwig zien zij zichzelf als de 'heren', die gediend moeten worden door de 'slaafse anderen', die genoegen moeten nemen met de rol van bruikbare werkman.
Alleen datgene wat economisch nuttig en zinvol is heeft volgens de ideologie van de kleinburger recht van bestaan. Zijn cultuur is een gebruikscultuur en alles wat gewone mensen moeten leren is dat ze er alleen maar zijn om gebruikt te worden.
Liefde, vrijheid en onafhankelijkheid zijn geen geestelijke waarden waar eenieder vrijelijk over kan beschikken. Ze zijn voorbehouden aan degenen die macht bezitten. De machtige mens is sterk en gezond. De zwakke mens is er alleen maar om te gebruiken. Zodra je hem niet meer kunt gebruiken, werp je hem weg, zoals je dat doet met elk gebruiksartikel.

Wie het Oude Testament leest, die realiseert zich dat het Hitleriaanse ideaal van het Derde Rijk sterke overeenkonsten vertoont met het orthodox-joods-messiaanse ideaal, dat door rechtse groeperingen in Israel wordt uitgedragen.
Wanneer Adolf Hitler een jood was geweest en het Duitse volk een joods volk, dan zouden de joden juichend hebben geroepen: "Onze droom is werkelijkheid geworden, de Messias is gekomen en samen met hem gaan wij een nieuwe wereld stichten waaruit alles wat de reinheid van het eigen ras aan kan tasten wordt verwijderd, zodat alleen de eigen, 'heilige' wetten nog geldig zullen zijn..."
Die harde waarheid willen maar weinig mensen onder ogen zien. Ze weigeren het harde feit te accepteren dat de oud-testamentische joodse droom een fascistische droom is, zoals alle religieus-Messiaanse dromen, die gebaseerd zijn op een verlangen naar politieke en economische macht, vormen van fascisme zijn.

Jezus van Nazareth was een anti-nationalistische denker die het beeld van de sterke, bestraffende, mannelijke oorlogsgod aan stukken wilde slaan. Hij wilde geen wereldrijk stichten, waarin hij als politiek leider zich zou moeten onderwerpen aan het gezag van priesters, nee, hij predikte een geestelijk koninkrijk, waarin de zachtmoedige mens niet meer wordt onderdrukt en gebruikt door de agressieve macho ('de fysiek sterke man die oorlog zoekt'), een rijk, waarin de wetten er zijn voor de Mens, en niet omgekeerd, een rijk waarin de sterken hun zwakke lotgenoten helpen, in plaats van hen te gebruiken en te misbruiken. Daarom wordt hij in het Evangelie ook 'Mensenzoon' genoemd...: een Messias die in de eerste plaats 'mens' (menselijk, humaan) wil zijn.

Jezus en Hitler confronteren de mensheid met twee verschillende Messiasbeelden.

Jezus is de democraat, de pluralist, de man die een evangelie van verdraagzaamheid verkondigt en die pleit voor een wereld waarin je de ander weliswaar kunt haten, maar waarin je ook in staat bent in het object van je haat een mens te zien ("Heb je vijanden lief").
Hitler vertegenwoordigt de wraakzuchtige wereldheerser uit het Oude Testament, de mannelijke persoon van oorlog, die het zachtmoedige woordje 'mededogen' niet kent. "Voorzover we anderen niet nodig hebben kunnen ze doodvallen", was de sterke-mannen-filosofie van het Derde Rijk.
Hitler wilde de wereldheerschappij veroveren en zijn eigen nationaal-socialistische evangelie dwangmatig aan anderen opleggen.
Jezus wilde alleen maar de waarheid bloot leggen en verkondigen, en de mensen wijzen op de waanzin van een wereld, waarin men een ander (hoe intelligent en gevoelig en eerlijk hij ook is) laat creperen, omdat hij niet tot de eigen groep behoort.
Het tribalistische (rechtse) jodendom heeft altijd de eigen groepsidentiteit boven de menselijkheid geplaatst.
De God die zij aanbidden is niet de God van Jezus die het volledige leven verkondigt ('Ik ben ik ben'). Hun God is wreed en hardvochtig.
Wie andersdenkenden weg wil snijden uit de gemeenschap, die is heel simpelweg een onverdraagzaam anti-democratisch monster. Wie geen kritiek duldt en wie anderen wil maken tot bruikbare objecten in een lege, geestloze burgermanswereld, waarin de onredelijke, agressieve mens alle macht bezit, die is een ordinaire fascist.
Joden die stellen dat het nationaal-socialisme het gevolg is van tweeduizend jaar christendom, zijn blinde fanatici die de waarheid niet onder ogen willen zien.
Het nationaal-socialisme was in feite niets anders dan de keiharde realisatie van een de racistische, Messiaanse droom, die in het leven werd geroepen door een stel racistische schriftgeleerden in een ver verleden (in het evangeilie worden ze 'FarizeeŽrs' genoemd), en de enige les die je er uit kunt trekken is dat zo een rechtse, primitief-religieuze machtsdroom niet deugt.
Je hoeft echt geen 'joodse burgermeester' te worden om dat in te kunnen zien...


Zwolle, 2 juni 1990