De Ketterse Kathedraal


Het schaamdeel van Frida Balk

of de vernietiging van de onschuld
Wim Duzijn, Zwolle 21 september 1991

Het gebeurt niet vaak dat in een links communicatiemedium iemand openlijk uitkomt voor de eigen beperktheden op sexueel gebied.
Erg vreemd is dat, omdat links nog altijd de stelling verkondigt dat zij aan de wieg heeft gestaan van wat men noemt 'de sexuele revolutie'.
Wie regelmatig de dagbladen in ons land leest, merkt weinig van die zogenaamde sexuele revolutie. Sexuele vrijheid schijnt weinig anders te zijn dan stiekem, in het geniep, een potje neuken, snel en zonder poespas, en daarna gauw overgaan tot de orde van de dag (werken) of de orde van de nacht (slapen dus...).
Mensen die willen praten over sex deugen niet. Daar zit waarschijnlijk een steekje aan los, of, veel erger: ze hebben psychische problemen.., en als linkse en rechtse mensen ergens een hekel aan hebben, dan is het wel aan psychische problemen op sexgebied.
Wat dat betreft is Nederland een verenigd koninkrijk. Samen met het Koninklijke Huis zijn we met zijn allen (zowel links als rechts..), super-preuts: "Geen gedonder. Niet over praten. Veel te persoonlijk en te intiem..."
Uit!

Volkskrant-columniste Frida Balk breekt met die gewoonte, door in de editie van 21 september 1991 op een openlijke wijze haar moeilijkheden op sexueel gebied te bespreken.
Ze wijst er op dat het haar erg veel moeite kost om op een onschuldige wijze om te gaan met sex. Ze wil niet te koop lopen met haargevoelens, maar ze wil ook niet een aangepaste trut zijn, en dat betekent dat een zekere mate van exhibitionisme noodzakelijk is.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik haar artikel met enige verbazing gelezen heb. Nu eens niet het gebruikelijke saaie, academische gezeur van een links-feministische kenau met een dikke bos schaamhaar op de tanden, maar het persoonlijke relaas van een onzekere vrouw die erg veel moeite heeft met allerlei zaken die een ander doodgewoon vindt.
Ik begrijp die aarzelende, angstige houding heel goed, omdat de kille, liefdeloze zekerheid van sexueel aangepaste mensen mij volledig vreemd is.
Als jongen was ik het tegendeel van de brutale, onverschillige rotzak die zich ten koste van anderen liegend en bedriegend omhoog werkt naar de top.
Eigenlijk was ik verschrikkelijk naÔef en groen, en, eerlijk gezegd, ook wel een beetje preuts en conservatief. Ik las weliswaar 'verboden' boekjes, maar die boekjes, die las ik in het geheim en nadat ik me er aan verlekkerd had was ik al snel weer de aangepaste sul, die braafjes de meningen van de meerderheid vertolkte.
Zo gaat dat in een schizofrene wereld. Iedereen schijnt die rare wetten te moeten gehoorzamen. Niemand ontkomt er aan. En juist daarom wordt er een schijnwereld in het leven geroepen, die alleen met behulp van botte agressie en kille liefdeloosheid in stand gehouden kan worden, een situatie waarop linkse mensen op een volgens mij wel erg gedachtenloze wijze de term 'sexuele revolutie' hebben geplakt.

Enige tijd geleden had ik een gesprek met een jongen die verschrikkelijk geil werd van andere jongens, maar die niet van die jongens wilde houden, omdat een man, zo zei hij, alleen maar van meisjes kan houden...
Homosexualiteit is in zijn ogen weinig meer dan een eenmalig contact met een geile ander. Het is net zoiets als naar de hoeren gaan. Even uit de broek en dan snel weer terug naar je vriendin om iedereen te laten zien dat je niet anders dan anderen bent.
Vrijen, met de bedoeling de meest tedere gevoelens in een ander bloot te leggen, simpelweg verliefd zijn, uitgaan, hand in hand met een ander die belangrijk voor je geworden is, zijn zaken die in een dergelijke wereld niet mogen bestaan.
Het spreekt dan ook vanzelf dat relatieproblemen in die wereld niet meer voorkomen. Het relatieprobleem is vervangen door het klinische woord 'ziekte'.
Wie pech heeft loopt de kans om de een of andere sexueel overdraagbare ziekte op te lopen.., maar dat wordt niet gezien als een 'probleem', want problemen maken een trieste, zielige figuur van je, hetgeen je ongeschikt maakt om mee te draaien in een harde maatschappij waar gewerkt en geld verdiend moet worden.
Je werkt of je bent ziek. Wie ziek is wordt beter of die gaat dood. Dat is alles. Pyschische problemen bestaan er niet. Een man heeft geen 'psyche'. Hij neukt en hij gaat dood.

Dat is natuurlijk bittere waanzin. Het is niets anders dan de vernietiging van de persoonlijkheid, of, beter gezegd: de vernietiging van het (androgyne) kind in de mens, dat onfatsoenlijk-vrije wezen, dat het heel gewoon vindt om bij opa op schoot te zitten - ook al is opa een vertegenwoordiger van het mannelijke geslacht...
En wat in feite nog veel erger is...: De vriendinnen van deze probleemloze mannen worden door een dergelijke houding in dienst gesteld van de liefdeloosheid. Mannen kunnen en mogen niet van andere mannen houden. Alles wat een man een andere man geeft is een stijve lul - zonder gevoel, zonder tederheid, zonder hartewarmte.
De aangepaste man laat zijn vrienden verrekken, daar komt hij nooit voor op. Alles wat mag bestaan is dierlijk genot, ontwrichtende ziekte en een kille, liefdeloze dood. En dat alles uit naam van 'de liefde voor de vrouw'.

In haar column praat Frida Balk op een wat schutterige, verlegen wijze over haar schaamdeel.
Ze vindt het maar een belachelijk woord en ze vraagt zich af of er geen betere woorden te vinden zijn. Suggesties doet ze niet, zodat ik de vraagstelling maar van haar overneem, omdat ik - wanneer ik eenmaal voor het scherm van mijn computer plaatsgenomen heb - bijzonder weinig remmingen ken.
Wat zou het 'juiste' woord moeten zijn?, vraag ik mezelf in haar plaats af. Harde pornowoorden? Kut? Flamoes? Scheur? Spleet? Gewoon 'vagina'? Of vrouwelijke verkleinwoordjes, zoals kutje en poesje..?
Frida Balk weet het niet. Ze is bang voor de vrouwenhaat, die mogelijkerwijze schuilgaat achter die begrippen en ze beseft niet dat ze zelf de vrouwenhaat in stand houdt met haar angstige, aarzelende gedrag.
Schuttingwoorden zijn alleen betekenisvol - en derhalve gevaarlijk - in een oppervlakkige, eendimensionale wereld. In de liefdeloze wereld van de aangepaste machoman moet je inderdaad opdringerige, ordinaire kerels wantrouwen, omdat het oppervlakkige woord in die wereld nooit onschadelijk wordt gemaakt door een diepergravende en voelende geest.
Zodra mannen echter de diepte induiken, en bereid zijn de liefdeloze wereld van de ontvrouwelijkte macho aan te vallen, is een primitief, moralistisch oordeel niet meer op zijn plaats.
De aangepaste macho verdeelt en heerst. Hij heeft schizofrenie nodig, zoals een ander eten nodig heeft. En hij zal alles op alles zetten om de waanzin in stand te houden. Hij is 'de man' en alles wat zijn positie aan kan tasten is 'de vrouw'.

Een oude vriend van me, schrijft Frida Balk, zei eens over een roman die hem niet beviel: 'Dat is kut'. Ik riep geschrokken: Hoe kun je zo'n minachting hebben voor het vrouwelijke schaamdeel...
Wie kennisgemaakt heeft met de respectloosheid die door het schizofrene macho-dom instandgehouden wordt, die zal ongetwijfeld even glimlachen wanneer hij een academisch gevormde ander een dergelijke opmerking hoort plaatsen.
Machomannen confronteren je met een zee van blinde haat en moralistische afschuw, je wordt verpletterd door de kleinburgerlijke zwaarte, zoals alle buitenbeentjes die voor een beetje werkelijke vrijheid vechten erdoor verpletterd worden, en dan komt iemand je vertellen dat je eerbied moet hebben voor het 'vrouwelijke schaamdeel'...
Mijn hemel: slaafse, onderdanige vrouwtjes, die nooit eens 'nee' durven te zeggen tegen de machoterreur van ontkinderlijkte mannen verpletteren met hun schaamlippen de schedels van hun mannelijke kinderen.
Een man wordt volledig fijngemalen in de kut van een kleinburgerlijke vrouw. De kut van een kleinburgerlijke vrouw - een vrouw die de slavin is van de macho - is in alle opzichten een martelinstrument. Wat koopt een naar liefde verlangende man voor vrouwen die het aangepaste kleinburgerdom de hand boven het hoofd houden?

Laatst kwam ik in de stad een jongen tegen, die samen met zijn moeder inkopen deed: zestien, zeventien jaar oud...
De jongen reageerde sterk op mij, staarde me lang en een beetje verliefd aan. In de ogen van zijn moeder echter vlamde een helse blik van haat en afschuw op. Ze staarde me kwaad aan en trok haar zoon met wilde, rukkerige bewegingen met zich mee.
Gevoelens worden vermoord. Liefde wordt omgezet in angst, haat en vernietigingswoede, en als buitenbeentje kun je er niets tegen doen. Alleen maar machteloos toekijken hoe de liefde uit jouw wereld - een wereld waarin liefde tussen mannen en jongens doodgewoon is - wordt weggevoerd. Wat mooi is - kortom -moet worden vernietigd. Het kind moet dood en de hatende volwassene overwint...

"O, maar zoiets zal ik nooit doen", zullen de meeste vrouwen nu uitroepen, 'ik zal van mijn zoon geen homohatende maniak maken..'.
Maar ik denk aan de vloed van afwijzingen waarmee mijn verhalenboekje Revolutie in het Gekkenhuis werd bestookt en ik kijk haar daarom vol wantrouwen aan.
Zij is een vertegenwoordigster van een elite die beweert de 'sexuele revolutie' te hebben uitgevonden, maar toch heeft zij als intelligente linkse vrouw een verbale muur rondom zichzelf opgebouwd die bestaat uit kleine, onbeduidende woordjes als 'kut, lul, spleet, scheur, zaad, tieten, kloten, penis, anus en vagina..', woordjes die toch eigenlijk doodnormaal zouden moeten zijn in een wereld die de sexuele revolutie heeft uitgevonden.

Ik kan me herinneren dat Volkskrantcolumnist Jan Mulder en Vrij-Nederland-medewerker Hugo Brandt-Corstius jaren geleden ruzie maakten over de gevoelswaarde van bepaalde woorden.
Jan Mulder ergerde zich aan het harde, directe taalgebruik van de Opperlandse woordentovenaar, die in zijn columns het zachte woord maar zelden gebruikt.
Dezelfde problematiek duikt op in de column van Frida Balk.
Waarom vindt de een het harde woord mooi en waarom verlangt de ander zo intens naar zachte, lieve woorden?
Een astroloog zou hier een antwoord kunnen verschaffen. Hij haalt een horoscoop tevoorschijn en zegt: "Die en die zaken vindt jij gewoon en die en die woorden horen bij jou en die woorden, waar je moeite mee hebt, zoek je bij een ander..."
Je hebt, zo stelt hij, mensen die sterk onder invloed staan van de extreem gevoelige en sentimentele planeten Maan en Neptunus. Zulke mensen eisen zachtheid en kunnen onmogelijk goed functioneren in een wereld waarin sexuele vrijheid weinig meer mag zijn dan vrij en onbelemmerd neuken.
Gerard Reve, bijvoobeeld, zal het woord neuken zelden gebruiken. Hij is iemand die heilig gelooft in persoonlijke woorden en zaken. Zijn wereld is zelfs zo uitgesproken persoonlijk, dat er voor mensen met afwijkende karakters nauwelijks plaats meer is.
Je zou daarom kunnen zeggen dat Gerard Reve als schrijver en filosoof niet in het Midden staat.
Het Midden wil namelijk iedereen onderdak verschaffen. Het Midden sluit niemand uit, behalve dan die mensen die het bestaansrecht van het Midden ontkennen - want een filosoof van het Midden is wel goed, maar niet gek - ook al eist men dat van hem.

In de jaren vijftig en zestig stond de filosofie van het Midden heel dicht bij de mensen.
Zo zag ik enige tijd geleden - in een programma dat terugblikte op de jaren vijftig en zestig - een tv-gesprek met Wim Sonnevelt.
Ik ben alles, zei hij, ik ben homo en lesbisch en hetero, ik ben Hitler, ik ben Stalin, ik ben Gandhi..., alles...
Dat is de filosofie van het Midden, een mengeling van gezond verstand-denken en mystiek, de ontkenning ook van een platvloers moralisme, dat het kwaad altijd en eeuwig wil projecteren in de 'gehate ander'.
En wat zo wonderlijk was, dat was het feit dat deze mystiek zomaar op de televisie tot uitdrukking werd gebracht door een man die zich tot de grote massa richtte in hele simpele, duidelijke woorden.
Weinig mensen beseffen hoe bijzonder zoiets is...
Wim Sonnevelt was in bepaalde opzichten een bijzonder wijze man - de 'wijze nar', waar de Chinese wijsgeer Wu Hang-Li over spreekt - een filosoof die leefde in tijden, waarin het Chinese Rijk nog 'het Rijk van het Midden' werd genoemd.

In Holland heeft men (met name Nieuw Links binnen de Partij van de Arbeid) jarenlang geprobeerd de filosofie van het Midden belachelijk te maken.
Een echte vent maakt duidelijke keuzes. Een echte vent is links of hij is rechts, niet iets daartussen in.
Marginalisatie, de moraliserende macho op de troon zetten, daar ging het de valse luitjes om. Ze maakten zelfs hun eigen ideeŽn belachelijk, alleen maar om de kleinburgerlijke moraal te kunnen dienen. Niet het idee is belangrijk, nee, alles wat telt is de eigen 'goede zaak'.

Frida Balk zit tegenover me en ze wrijft een beetje onhandig met een hand tussen haar benen.
"Oja", mompel ik, "dat schaamdeel van jou, waar je niet over durft te praten, dat is waar ook, ik was het bijna weer vergeten..."

Een beetje een rare discussie, dit gesprek tussen een man die niet vrouwelijk-zacht mag zijn en een vrouw die niet mannelijk-geil mag zijn.
Ik ben namelijk een nuchter mens - van nature niet echt dierlijk - en als ik een nuchtere kop heb dan praat ik niet graag over sex. Zodra ik mijn zaad geloosd heb verdwijnen alle geile woorden en dierlijke gedachten uit mijn bewustzijn en wanneer ik in zo'n sexloze stemming gekomen ben jaag ik iedereen die over dierlijke sex wil lullen op een vastberaden wijze mijn huis uit.
Je praat met een ander over sex als je geil bent, en wie een echt goed artikel over sexverlangens wil schrijven, die moet geen academisch verhaal vertellen maar een sexverhaal.
In een sexverhaal lossen alle problemen zich als vanzelf op, omdat je een sfeer creŽert waarin de problemen opgelost kunnen worden.
Ik zal er niet over peinzen woorden uit hun verband los te rukken. Ik gebruik geile woorden als ik geil ben en buiten het gebied van mijn persoonlijke geilheid interesseren geile woorden me niet.
De machoman kan dat niet. Die is de slaaf van zijn lul en die staat daarom op straat een potje te schreeuwen en die denkt dat de vrouw een wezen is dat de hele dag zin heeft in een neukpartij.
Dat komt omdat een machocultuur de onschuld van het Midden afwijst. Die cultuur (beter gesteld: anti-cultuur) zet de agressie, het ressentiment en de schuldige benepenheid op de troon.
Binnen een dergelijke wereld de vraag stellen 'Hoe lossen we sexuele problemen op?', is schijnheilig en volstrekt zinloos.
Wie niks op wil lossen, wie niks veranderen wil, wie zichzelf tot een gevangene maakt van keihard sterke-mannen conservatisme, die zou zijn mond moeten houden.

In Nederland denken filosofen dat filosofie alleen dan filosofie is wanneer ze wordt gebouwd op drijfzand.
Ze kiezen voor een onvrij-makend conservatief denksysteem en nadat ze dat hebben gedaan gaan ze op een academische wijze zitten praten over hun schaamdeel.
Dat is zinloos. Wie de dominee naast zijn bed zet, die zal nooit een orgasme bereiken.
Eerst moet de dominee het huis uit worden gezet. Pas dan kun je een serieus gesprek met een ander beginnen.

Alles kan op sexgebied, hoorde ik laatst een vertegenwoordiger van een SM-groep beweren, mits men maar de drie Grote V's in acht neemt. De V's van Veiligheid, Vrijheid en Vertrouwen. Wie dat niet wil doen, die is rijp voor de psychiater.
Dat is een zinvolle stelling.
Soms is moraal geworden kleinburgerlijke fatsoen niets anders dan een wrede, demonische kracht die je met alles wat je in je hebt moet zien te verslaan.
Niet omdat je zo verschrikkelijk graag onfatsoenlijk wilt zijn. Niet omdat je alle normen en waarden overboord wilt gooien. Maar omdat je weet dat je zulke belangrijke zaken als vrijheid, veiligheid en vertrouwen alleen kunt vinden in een wereld die niet wordt geregeerd door liefdeloze waanzinnigen, die alleen maar een schijn van geestelijke gezondheid in stand weten te houden omdat ze alles wat een mens onzeker maakt uit hun zogenaamd vrije wereld verwijderd hebben.


Zwolle, 21 september 1991