Turkije, Democratie, Amerikaans Geld & Oorlog
Washington determined to topple the regime in Iraq
By Suzan Fraser, Associated Press Writer 21-7-2002

Prime Minister Bulent Ecevit, in an interview on state-run television a week after a top U.S. Defense Department official lobbied Turkey for support for a possible U.S. action against Iraq, said Washington appeared determined to topple the regime in Iraq. Ecevit said he did not know when the action might occur or what shape it might take...
He said the United States should consider measures other than a military action in Iraq. "There are other measures to deter the Iraqi regime of being a threat to the region," he said.
Turkish officials have also repeatedly said they fear that a war in Iraq would encourage Kurds in northern Iraq to create an independent state, which could in turn, encourage Turkey's own Kurds to do the same.
Kurdish rebels fought Turkish troops for autonomy for 15 years, in a struggle that led to some 37,000 deaths. "There is a de facto Kurdish state in northern Iraq, we cannot allow this go any further," Ecevit said.

Turkish backing is seen as crucial to any action against Iraq. Turkey is in desperate need of foreign loans to recover from a deep financial crisis and many believe that the country has little choice but to agree to U.S. action.

UN-Resolutie 194 & Palestijnse vluchtelingen
Commentaar Wim Duzijn 2002

Pan-Arabism still on the agenda
Al-Ahram Weekly 18-24 juli 2002

Een wereld waarin oorlogszucht 'vrede' wordt genoemd
PalestineChronicle 24-7-2002

Dr. Mustafa Barghouthi, president of the Palestinian Medical Relief Committees and the Director of the Health, Development, Information and Policy Institute (HDIP), condemned the recent Israeli attack on a Palestinian crowded neighborhood, which has resulted in the killing of at least 15 civilians and the injury of 150 others.
In a press conference held at the Palestine Media Center (PMC) in Ramallah today, 23 July, Dr. Barghouthi stated, "The assassination, which took place today in Gaza, represents in our opinion state terrorism.
The use of F-16's fighters against population areas in Gaza means that the [Israeli occupation army] practices discriminate killing and we are very worried because we think that this provocation reflects a pattern adopted since 1996 by the Israeli army when they assassinated Yehia 'Ayash [top Hamas Activist] provoking series of suicide bombings."
"That means one of two things,[Israeli prime minister] Sharon is provoking a reaction or Sharon is establishing a continuum alliance with extremist from the Palestinian side because he does not wont peace.

We leven in een gekkenhuis.
Commentaar Wim Duzijn 2002

We leven in een oorlogszuchtige wereld waarin oorlogsmisdadigers zichzelf 'mannen van vrede' noemen.
We leven in een Christusloze wereld waarin Christushaters zichzelf 'christenen' noemen.
We leven in een schijndemocratie waarin onder het mom van 'democratie' democratische geesten aan de kant worden geschoven, wanneer zij onder democratie 'het recht een eigen mening te bezitten' verstaan.
Met andere woorden: we leven in een wereld die een leugen is en die alleen maar daarom niet als leugen wordt ontmaskerd, omdat we de macht van het grote geld aanbidden.
Democratie is een wassen neus. Als morgen de democratie in ons land wordt afgeschaft zal niemand protesteren.
Ja, een paar zielige linkse typen misschien, maar die geef je een baantje bij de Wereldbank en dan zijn ze dik tevreden en hoor je ze niet meer. Zo zit links nu eenmaal in elkaar. Nep, bedrog en opportunisme. Daar mogen we het mee doen.
Een schrijver die zich daar mateloos aan kon ergeren was de door iedereen vergeten mopperpot Willem Frederik Hermans.
"Je kunt zeggen wat je wilt, je kunt de meest gelezen schrijver van het land zijn", zo stelde hij, "maar als puntje bij paaltje komt word je door de machthebbers volkomen genegeerd en ben je in feite niets meer dan een luchtbel, die op een bepaald moment wordt doorgeprikt, zodat je domweg niet meer blijkt te bestaan." Dat is onze 'kunst': het blazen van luchtbellen die op een bepaald moment genadeloos worden doorgeprikt zodat er lucht overblijft.
Mensen die werkelijk iets willen zijn haten we. We willen niet het 'zijn' aanbidden, maar de luchtbel.
Symbolisch voor die mentaliteit is de religie die wordt opgebouwd rondom Pim Fortuyn. Fortuyn was 'iemand', daarom raakt hij in aanvaring met de aanbidders van het luchtledige universum. Na zijn dood heeft hij luchtbellen achtergelaten - zijn boeken - en die worden nu aanbeden, niet om ze serieus te nemen, om ook 'iemand' te worden, maar om ze met behulp van een grote, scherpgepunte breinaald genadeloos lek te kunnen prikken.
Democratisch natuurlijk - dat wel. Want als je in samenwerking met ik-loze anderen de boel niet lek wilt prikken noemen ze je 'autoritair'.

VS steunen gematigde President Iran niet meer
Commentaar WD 2002

De Verenigde Staten hebben een man aan het hoofd van hun 'democratische' staat geplaatst, George W. Bush, die een anti-intellectueel is. De man heeft tot zijn 40e jaar feest gevierd en geld verdiend. Helemaal op z'n Amerikaans dus, want Amerika is een kapitalistisch land.
Omdat je na je 40e geen feest meer mag vieren nam George Walker Bush het besluit 'christen' te worden - een mens die de boodschap van Jezus van Nazareth in de wereld uit wil dragen. Want als je dat doet ben kun je rustig doorgaan met feestvieren. Je bent geen oppervlakkige kapitalist meer, maar een serieuze kapitalist.
De vraag is of Jezus een 'serieuze kapitalist' was. Daar zou je over kunnen twisten en als onze wereld democratisch was werd daar ook over getwist, maar onze wereld is niet democratisch en daarom worden mensen die zeggen dat Jezus het tegendeel was van een kapitalist weggejaagd.

In Iran bestaat een situatie waarin een autoritaire priesterstaat (theocratie) geleid wordt door een president, Mohammed Khatami, die een intellectueel is - iemand die in alle opzichten het tegendeel is van de democraat George Bush, een man die geen eigen opvattingen heeft, zodat de vraag wat hij zal doen afhangt van de macht van belangengroeperingen die hem in zijn greep houden.
George Bush laat ons zien hoe verrot de democratie in feite is. Elke middelmatige nul zonder persoonlijkheid kan hier president van het machtigste land van de wereld worden. Niemand die ons kan beschermen tegen de macht van het middelmatige onverstand. Alleen het grote geld bepaalt wie goed en wie slecht is, en wie derhalve geen geld en politieke vriendjes heeft zal in onze schijndemocratische wereld nooit een rol van betekenis spelen - ook al staat hij in intellectueel opzicht ver boven ons.
Alles wat boven de ons-kent-ons-wereld uitsteekt wordt 'slecht' gemaakt - dat is de enige taak die schijndemocraten zich hier stellen. Het intellect wordt door hen weg gedemocratiseerd!

Fearful of Democracy

Ariel Sharon's verheerlijking van 'de eeuwige oorlog' is gebaseerd op het waanidee dat oorlog voeren Israël alleen maar geluk en voorspoed brengt.
Binnen zijn idealistische visie wordt aan de oorlogvoerende partij een goddelijke status van onkwetsbaarheid verleent. Oorlog voeren wordt een computerspel. Je zit als oorlogsvoerder voor een groot computerscherm en al je aanvallen zijn gericht op fictieve tegenstanders, die zich willoos laten ombrengen. Mocht je een keer verliezen, dan betreft dat verlies niet jezelf, maar een door jou bestuurde fictieve ander, waarmee je jezelf alleen dan identificeert wanneer je wint.

Ariel Sharon wil niet geloven dat de mensen waarmee hij oorlog voert echte mensen zijn die kwaad kunnen worden, zodat ze in hun kwaadheid ook werkelijk, reëel kwaad aanrichten in de Israëlische samenleving: kwaad dat mensen direct lichamelijk leed bezorgt, maar ook kwaad dat het sociaaleconomische bouwwerk waarin de mensen moeten leven aantast.
Hetzelfde geldt voor Amerika. Tientallen jaren toont Amerika de Arabieren een onrechtvaardig gezicht en wanneer tenslotte een paar gefrustreerde Arabieren een zelfmoordactie organiseren in Amerika reageert men met ongeloof en helse woede, zonder dat men zich de vraag stelt of het moreel juist is andere mensen op systematische wijze te bedriegen.
Het geloof in de eigen onkwetsbaarheid is levensgevaarlijk - veel gevaarlijker dan alle terroristen van de hele wereld bij elkaar. Mensen die zichzelf onkwetsbaar achten roepen helse krachten op, die uiteindelijk onbeheersbaar zullen blijken te zijn.

De Arabische leider Muammar Gaddafi - een vertegenwoordiger van een politieke beweging die noch links, noch rechts wil zijn: hij spreekt over 'de derde weg' - wijst daar in zijn redevoeringen voortdurend op. Hij roept de Amerikanen op Arabieren als gelijken te behandelen, zodat ze samen met de Arabieren de dreiging van de terreur kunnen bestrijden: niet door de terroristen te vernietigen, maar door vrede tot stand te brengen, vrede ook op sociaaleconomisch gebied.
Terroristen, zo stelt Gaddafi, zullen steeds slimmer en intelligenter worden. Jezelf onkwetsbaar achten door het opbouwen van steeds moderne wapensystemen zal je niet verder helpen, omdat de filosofie van superieure wapensystemen gebaseerd is op het onredelijke geloof in de eigen onaantastbare macht, die alle tegenstanders kan verslaan.
De aanval van zelfmoordcommando's op New York en Washington heeft aangetoond dat Amerika niet onkwetsbaar is, zoals de aanvallen van zelfmoordcommando's in Israël heeft bewezen dat Israël niet onkwetsbaar is.
Dat toegeven: toegeven dat je kwetsbaar bent en tegelijkertijd inzien dat anderen ook kwetsbaar zijn, kan het begin inluiden van een waarlijk menselijk tijdperk, waarin de wereld niet gezien wordt als een computerspel, dat is opgebouwd uit fictieve figuren, maar als een wereld waarin mensen van vlees en bloed wonen, die dezelfde verlangens hebben als elk ander mens. (24-7-2002)

Oorlog, Vrede & Bordelen
Commentaar WD 2002

Citaat: "De Iraanse regering overweegt de heropening van bordelen om het probleem van de groeiende straatprostitutie onder controle te krijgen. Dit melden Iraanse media. Door de toenemende economische crisis zijn er nu naar schatting al 300.000 staatprostituees.
"Sommige mensen denken dat het taboe is om over dit soort onderwerpen te praten, maar zij zijn deel van de werkelijkheid van de samenleving'', aldus staatssecretaris Ashraf Borujerdi van Binnenlandse Zaken. ,,De andere kant op kijken zal het probleem niet oplossen.'' (SPITS, 29-7-2002)

Oorlogen vloeien vrijwel altijd voort uit de onwil van fanatici de werkelijkheid onder ogen te zien. In Israël hebben fanatieke zionisten de wereld hun beeld van de werkelijkheid opgeplakt en daar handelen ze naar. Alle daden die verricht worden veronderstellen dat het door zionisten op de werkelijkheid geplakte wereldbeeld als 'waar' wordt erkend.
En omdat aan de andere zijde fanatici werkzaam zijn die ook niets anders doen dan eigen waarheidsbeelden op de werkelijkheid plakken, daarom blijft er geen andere keus over dan - met terzijdestelling van alle menselijke waarden en normen - elkaar af te slachten: letterlijk of figuurlijk...
Inzien dat ze in een groot abattoir leven, waarin mensen weinig meer zijn dan slachtvee, valt fanatici moeilijk. En toch zijn ze slachtvee, waarmee gedachteloos gedaan wordt. Daarom wil niemand doodgewone menselijke principes hanteren, daarom wil niemand werkelijk iemand zijn, daarom willen ze allemaal net doen alsof ze iemand zijn.
Alleen de harde werkelijkheid kan fanatici (mensen die het onvolmaakte 'ik' vervangen door een collectief 'super-ik') op andere gedachten brengen, omdat de confrontatie met de werkelijkheid mensen duidelijk kan maken dat lukraak waandenkbeelden op de werkelijkheid plakken alleen maar chaos en ellende oplevert.

Netanyahu Predikt Terreur En Wetteloosheid
PalestineChronicle, 28-7-2002

Former Israeli Prime Minister Binyamin Netanyahu promised yesterday that he would expel President Yasser Arafat if elected and proposed a three-stage plan for what he called "reforming [the] PNA and bolster[ing] Israel's power of deterrence." "Israel must first crush the terrorist infrastructure, then continue its encirclement of Palestinian cities and, as a final coup de grace, it must rid the region of Arafat", Netanyahu stressed.
Furthermore, Netanyahu told the crowd that Israel should not only work on ousting the Palestinian Leadership but also changing the entire Palestinian society, which must be changed dramatically to what seems to be a standard meeting Israeli needs. Only then, Netanyahu added, Israel would 'bestow' to Palestinians autonomy, but not a state.

De Strijd Tegen Het Terrorisme
Commentaar WD 2002

Hoewel Amerika nu al bijna een jaar een oorlog tegen 'het terrorisme' voert, weet nog steeds niemand in de landen die de terreur willen bestrijden wat onder terreur moet worden verstaan.
Daarom heerst in het Westen de wet van de straat. Die simpele wet zegt dat iedereen die zich gedraagt op een manier die ons niet bevalt een terrorist is.
Hoewel we moeite doen via universitaire opleidingen juristen te kweken - mensen die zich niet laten leiden door leugens, onzinverhalen, bezopen emotionaliteit en ordinaire wraakzucht - heeft, als puntje bij paaltje komt, het grauw - beter gezegd: 'het gemene volk' - de macht in handen in ons werelddeel.
De term 'gemeen volk' is een uitdrukking die precies aangeeft waar de wet van de straat op neerkomt: wraakzuchtige, valse luitjes naar voren schuiven, die elke vorm van eerlijkheid, oprechtheid, waarheidsliefde en doodgewone menselijkheid moeten vernietigen.
De wet van de straat en democratie liggen dicht bij elkaar en dat is de reden waarom intelligente mensen het woordje 'democratie' altijd met een zekere mate van wantrouwen zullen bejegenen.
Democratie werkt alleen, stelt de intelligente mens, wanneer er binnen een samenleving respect bestaat voor intelligente mensen, wanneer ook wordt geaccepteerd dat sommige mensen meer weten dan anderen. Met andere woorden: democratie en autocratie horen bij elkaar. Wie democratie beschouwt als een staatsvorm waarin het 'gemene volk' het recht heeft de 'aristocraat' te vernietigen, die is een plebejer ofwel een barbaar.
Vulgaire democraten hebben de aristocraat (de positief ingestelde autoriteit) altijd met minachting bejegend. De een weet niet meer dan de ander, de een is niet verstandiger dan de ander, de een heeft niet het recht de ander de les te lezen. Wie als eenling denkt dat hij 'meer' is, dient gelijkgeschakeld te worden, want de macht, het weten en de moraal liggen bij het collectief, dat wil zeggen: het gemene volk.
Het zal duidelijk zijn dat een ordelijke samenleving nooit zal ontstaan in een wereld waarin gemene mensen op de troon worden gezet.
Valsheid, gemeenheid en ordinair plebejisch gedrag zullen nooit het fundament mogen zijn waarop een samenleving wordt opgebouwd.
Dat betekent dat we moeten investeren in mensen die valsheid, gemeenheid en ordinair plebejisch gedrag niet als vanzelfsprekende gegevens accepteren. Investeren dus in mensen die geestelijke zaken belangrijker vinden dan plat materialistische zaken.
Nu heerst de terreur van de markt. Je bent vrij wanneer je jezelf bereid verklaart de plebejer op de troon te zetten. Je bent een zinloos ding, wanneer je het plebejerdom wilt bestrijden.

De filosoof Friedrich Nietzsche is in het Westen bij uitstek de filosoof geweest die de strijd wilde aanbinden met het plebejerdom. Zijn filosofische werk is een combinatie van moderne wetenschap en ouderwets esoterisch wijsheidsdenken.
Een samenleving die de aristocraat (d.i. de gevende autoriteit) wil vernietigen is ten dode opgeschreven. Dat is zijn stelling. En dat is ook de reden waarom hij vulgair democratisch denken afwees. Niet omdat hij een mensenhater was, maar omdat hij wist dat het doorsneevolk 'gemeen' is.
De gemeenheid van het volk gaf hij de term 'ressentiment'. Het gemene volk wil voortdurend wraak nemen. Het is niet in staat zichzelf te beheersen en daarom wil het over anderen heersen, niet met de bedoeling die anderen te beschermen en te ontwikkelen, maar vanuit het verlangen ze te kwellen, te martelen, te kleineren en geestelijk kapot te maken (net zo lang tot ze een slavenbestaan als vanzelfsprekend gaan ervaren).
Simplistische democraten, die geen onderscheid willen aanbrengen tussen nemende autoriteit (gericht op beperking) en gevende autoriteit (gericht op ontplooiing), hebben de pessimistische visie van Nietzsche altijd verworpen. "Hoe durf je ons gemeen te noemen? Wij hebben de mensen lief..."
Ze vergeten dat de werkelijkheid nooit op een simplistisch-rechtlijnige wijze bekeken mag worden. Wie liefde voor mensen heeft zal diegenen moeten steunen die in staat zijn mensen liefde te geven. Dat klinkt eenvoudig, maar is het niet. Liefde is geen vanzelfsprekend gegeven. Liefde is nooit vanzelfsprekend geweest. Liefde is alleen vanzelfsprekend in een plebejische wereld waarin de egoïstische pseudo-liefde op de troon wordt geplaatst.

De staat Israël is een staat waarin de schijn de werkelijkheid heeft verdrongen. Hoewel de vader van het zionisme, Theodor Herzl, heel duidelijk te kennen heeft gegeven dat in zijn visie de aristocraat boven de democraat dient te worden geplaatst, wordt er in Israël een leiderschapskaste geschapen waarbinnen elke vorm van aristocratisch denken taboe wordt verklaard.
De grootste plebejer binnen Israëls vulgair-democratische systeem is Benjamin Netanyahu, de robotmens die het aristocratische woordje 'liefde' vervangen heeft door het ressentiment-denken van het 'gemene volk'.
Netanyahu kan alleen maar groot worden in een wereld waarin de haat regeert. Dat weet hij en daarom cultiveert hij de haat. Wat dat betreft kun je hem vergelijken met de Nederlandse schrijver Leon de Winter, ook een man die een meester is in het haten van anderen, en een die een absolute nul is op het gebied van de liefde.
Liefde is aristocraat willen zijn, jezelf de genoegens van een plebejische genotscultuur ontzeggen, in dienst van het verlangen 'liefde' te zijn.
Plebejers haten mensen die 'liefde' willen zijn. In een plebejische wereld is 'liefde willen zijn' een schande geworden, een vorm van melaatsheid die gevoelens van afschuw oproept.
Dat is de reden waarom Friedrich Nietzsche het christelijk-joodse denken afwijst. Dat is, zo stelt hij, plebejisch denken, hetzelfde denken dat liefdesprofeten als Jezus van Nazareth aan het kruis heeft genageld.
Nietzsche wordt door christenen en joden niet serieus genomen. Zij aanbidden een vorm van autoritair denken die de macht in handen legt van het gemene volk.

De macht in handen leggen van gemene mensen kun je het aanbidden van de terreur noemen. Terreur ontstaat daar waar gemene mensen, die het vermogen redelijke besluiten te nemen missen, belangrijk worden gemaakt.
Wanneer Amerika de strijd tegen terreur serieus zou nemen zou het elke plebejer die de mensenhaat predikt aan de kant zetten.
Het tegendeel gebeurt: Benjamin Netanyahu, de vulgaire democraat die in elke aristocraat een duivel ziet wordt volop door Amerikaanse politici gesteund. Het Amerikaanse congres beschouwt hem zelfs als een goede vriend.
Daarom mag Netanyahu plannen maken die vals, gemeen en onrechtvaardig zijn, plannen die een legitiem tintje meegegeven moeten worden via de steun van Amerika, een natie die 'goed' is omdat zij 'democratisch' is.
Democratie echter die niet meer weet wat het verschil is tussen wet en wetteloosheid en tussen liefde en doodgewone mensenhaat kan onmogelijk nog democratie genoemd worden. Zo'n democratie is niets anders dan een natie van wetteloze, liefdeloze plebejers, waarin de president de Opper-Plebejer moet zijn.

"Heb de aarde lief, overwin de kleine mens
en groei uit tot een gevende persoonlijkheid,
die groter is dan 'god'!" Friedrich Nietzsche

De dubbele moraal van George W. Bush
PalestineChronicle, 30-7-2002

1. US President George W. Bush on the assassination of Israeli Minister Rehavam Ze evi (considered a 'hard-liner' by his own people), back in October 2001 (through White House spokesman Ari Fleischer):
"The President condemns in the strongest terms the assassination of Israeli Tourism Minister Rehavam Ze evi today He offers his condolences and those of the United States to Prime Minister Sharon, the Israeli government and people, and the family of Minister Ze evi This despicable act is further evidence of the need to fight terrorism."

2. Mr. Bush on the assassination of Palestinian activist/Hamas military wing-leader Salah Shehada on 22 July 2002 (through White House spokesman Ari Fleischer):
"President George Bush saw the attack as a heavy-handed action that is not consistent with dedication to peace."

Palestijnen & Autonomie
Commentaar WD 2002

Israël is een land dat in oorlog is met een ander land. De weigering het bestaan van dat andere land te erkennen berust op de gedachte dat het andere land tot het eigen land behoort. Dat land is (omdat het 'joods land' moet zijn) een land zonder volk en daarom moeten de dingen die er zich op bevinden en die 'volk' genoemd willen worden 'ontvolkt' worden. Dat noemt de rechtse Likoed-partij' autonomieverlening'.

Autonomie echter geef je aan mensen die deel uitmaken van het eigen land. Ze zijn staatsburgers, maar ze willen graag een aantal zaken zelf regelen, om zodoende een eigen identiteit op te kunnen bouwen.
Autonomie veronderstelt dus een land met twee nationaliteiten (Saddam Hoessein gebruikt dat begrip wanneer hij over de Koerden spreekt: ze zijn volgens hem Irakees en Koerd - twee nationaliteiten dus...).
Israël wil echter geen land met twee nationaliteiten zijn, zodat het woord 'autonomie' een zinledig woord is, een woord dat alleen maar in dienst staat van het extreemrechtse verlangen mensen tot onbelangrijke dingen te reduceren.
Het is daarom volkomen begrijpelijk dat Palestijnen de vraag opwerpen waarom dictatoriale Israëlische politici - mensen die het autonomiebeginsel verkrachten en tegelijkertijd de juridisch juiste behandeling van de Koerden door Irak veroordelen - door Amerika niet scherp veroordeeld worden.

Nasser, een vernietiger van idolen?

Gamal Abdel Nasser (geb. 15-1-1918) heeft in het jaar 1952 Egypte zijn onafhankelijkheid teruggegeven. Egypte werd gezien als het eigendom van Frankrijk en Egypte. Die landen hadden er hun eigen zetbaas neergezet, 'de koning', en alleen wanneer je monarchist was of moslimfundamentalist, kon je tevreden zijn met dat bestaan (kolonialisme steunt nu eenmaal altijd de meest conservatieve krachten in het bezette land...).
Nasser was een socialist die de Arabische landen in alle opzichten vrij wilde maken. Vrij van het grootkapitaal, vrij van het moslimfundamentalisme en vrij van de Israëlische verdeel- en heerspolitiek, die zijn streven naar Arabische eenheid bemoeilijkte. Dat het uitgerekend Irak was dat met het oprichten van een eigen Arabische federatie zijn eenheidsstreven de doodsteek toebracht zal altijd een staaltje van wrange historische ironie blijven.
Israël speelde in het Midden-Oosten dubbel spel. Dat bleek met name in het jaar 1956, ten tijde van de Suez-crisis. Ondanks pogingen van Generaal Eisenhower Israel ertoe te bewegen zich afzijdig op te stellen, bemoeiden Israëlische strijdkrachten zich op directe wijze met een conflict dat in feite in strijd was tussen het moderniseringsverlangen van een onafhankelijke staat en het kapitalistische verlangen van koloniale mogendheden een ouderwetse machtspolitiek in stand te houden.
Het gevolg daarvan is geweest dat joden in Egypte tot ongewenste vreemdelingen werden uitgeroepen, zodat emigratie onafwendbaar bleek.

Het vrijheidsverlangen van Nasser (Zon in Steenbok, Maan in Waterman) wordt in zijn horoscoop aangegeven door het sterke aspect dat de vrijheidsplaneet Uranus maakt met de Zon. Het betreft hier (volgens het programma New Age Astrologie) een negatief aspect, hetgeen er op wijst dat de voorgestane veranderingen het karakter van een revolutie of een omwenteling zullen dragen.
Wanneer we uitgaan van de door ASTRODATA aangegeven geboortetijd van 4u 30m 's morgens, dan levert de progressieve horoscoop voor de datum 23 juli 1952, de dag waarop het oude monarchistische bewind aan de kant werd gezet, het volgende plaatje op:

Opvallend is dat het Zon-Uranus-aspect zich tweevoudig herhaalt. De progressieve Zon maakt een aspect met Uranus en de progressieve Uranus maakt een aspect met de Zon.
Dat dit aspect dominant aanwezig is op het moment waarop een groep socialistische militairen het oude monarchistische bewind opzij schuift toont aan dat het oude astrologische beeld van Uranus als vernietiger van ouderwetse versleten zaken (de Mozaïsche vernietiger van de idolen) niet op fictie berust.
Wanneer in het Oude Testament Mozes tegen de joden zegt dat ze geen idolen in stand mogen houden, omdat God niet door mindere goden verdrongen wil worden, dan moeten we er ons bewust van worden dat naast de ordelijke-wetgevende planeet Saturnus een revolutionaire, versleten zaken opruimende herrieschopper aanwezig moet zijn: de planeet Uranus.
Gamal Abdel Nasser was zowel Saturnaal (Zon en ascendant in het teken Steenbok) als Uranisch (Maan in Waterman en Zon in negatief aspect met Uranus).
Het is daarom merkwaardig dat zo'n uitgesproken Mozaïsche figuur - een rebelse vaderfiguur die de strijd wil aanbinden met de idolen - zo weinig waardering in Israël krijgt.

Brief van Boelganin aan Ben Goerion - 1956

"De Sovjet-regering heeft haar onvoorwaardelijke veroordeling van de gewapende agressie van Israël, alsmede van Groot-Brittanni en Frankrijk, tegen Egypte, welke een rechtstreekse en openlijke schending van het Handvest en de beginselen van de Verenigde Naties vormt, reeds tot uitdrukking gebracht.
Tijdens de spoedzitting van de Algemene Vergadering heeft de grote meerderheid van de landen van de wereld deze daad van agressie, gericht tegen de Egyptische republiek, dan ook veroordeeld, en een beroep gedaan op de regeringen van Israël, Brittanni en Frankrijk, zonder uitstel een einde aan de militaire operaties te maken en hun invalslegers van het Egyptische grondgebied terug te trekken.
Geheel de vredelievende mensheid veroordeelt met verontwaardiging de misdadige handelingen der agressoren, die de onschendbaarheid van het grondgebied, de soevereiniteit en de onafhankelijkheid van de Egyptische republiek hebben geschonden.

Zonder hiermede rekening te houden, volhardt de regering van Israël handelend als een werktuig van imperialistische krachten van buiten, in haar zinloze avonturen, daarmee een uitdaging richtend aan alle volkeren van het Oosten, die hun strijd voeren tegen het kolonialisme en voor hun vrijheid en onafhankelijkheid, en aan alle vredelievende volken ter wereld."