Pope Damasus I (c. 305 – 11 December 384), also known as Damasus of Rome, was the bishop of Rome from October 366 to his death in 384. He presided over the Council of Rome of 382, which established the canon, or official list, of sacred scripture.

Tome of St. Damasus - Fides Damasi.
The collection of canons (Post Concilium Nicaenum) presented by Pope Damasus I to bishops at a Roman synod which is variously dated between 369 and 382. It consists of a creed (a Latin rendering of Nicea, 325), to which are added twenty-four famous anathemas against heretics and schismatics, among them Sabellians, Eunomians, Macedonians, Melitius of Antioch, and Apollinarians.
In the canons the Holy Spirit is said to be of one power and substance with the Father and the Son, and must be adored by all creatures, just as the Father and the Son. Damasus included the tome in his epistle Per Filium to Paulinus of Antioch.

A Curious Kind of Catholic
A look inside John Kerry's preferred place of worship,
the Paulist Center
It's where people who hate the Church go to church.

The church is spare, consisting of a medium-sized auditorium built in the Federalist tradition. The ceiling is high and there are pews both on the ground floor and in the balcony. The altar in the front is tiny. Hanging in the space above it is the only artwork of note: a large, abstract sculpture of Christ, behind which hangs a tree trunk, in roughly the space of a cross.
There are no kneelers in the church and the atmosphere is decidedly casual. At times the Mass departs from the Catholic text.
On the back of the Sunday bulletin, the Paulist Center carries ads, like all Catholic churches do. Where most Churches have ads from local florists, funeral homes, hotels, and restaurants, the Paulist Center carries ads for the Animal Rescue League and "Yoga of the Future."
The biggest block of ads is from psychotherapists. More than a fifth of the ads in the Paulist Center bulletin are from "Jungian psychoanalysts" who offer counseling, "body psychotherapy," and even "dream interpretation."

The ideology which brings people to the Paulist Center is best explained by the Center's Mission Statement which declares, "Attentive to the Holy Spirit, we are a Catholic community that welcomes all, liberates the voice of each and goes forth to live the Gospel of Jesus Christ." )
In their Vision Statement, the Center goes on to explain that they aspire to serve "those persons searching for a spiritual home and those who have been alienated from the Catholic Church."
The subtext here --with talk of liberating voices and welcoming people alienated from those other mean Catholic churches-- is that the Paulist Center is Catholic, but not really: more Episcopal lite; or orthodox Unitarian. (Daily Standard, 25-7-2004)

Steenbok (vorm) & Waterman (vrijheid)

Carl Gustav Jung (Zon in Leeuw, Ascendant in Waterman met Saturnus in het ascendanthuis) is de filosoof van de volledigheid - en daarmee automatisch de vijand van de 'heilige (lees: gereduceerde) mens.
Jung zou je een aanhanger van de ketterse Profeet Mohammed kunnen noemen - wanneer het niet zo was dat verkondigers van het heilige sadisme de in wezen liberale, tegen heiligverklaring van mensen en zaken gerichte boodschap van Mohammed hebben geannexeerd.
Niet de liberale vereniger heeft momenteel de macht in handen in moslimland, maar de anti-liberale verdeler: de sadistische splijtzwam, die verdeelt om te kunnen heersen en die heerst om dood en verderf te kunnen zaaien - precies zoals wij dat ook doen als 'goede' christenen en joden (want dat zijn de twee machtige partijen die momenteel - gesteund door alles wat willoos, nihilistisch en apathisch is - de moslimwereld in vuur en vlam aan het zetten zijn ).
We dienen het geestelijke sadisme: het joodse sadisme, het christelijke sadisme en het islamitische sadisme. En daarom is het een verademing een blik te kunnen slaan op een christelijke gemeenschap die zich niet richt op de sadistische (morele) meerderheid, die de eenling ontkent, maar op die buitenbeentjes die vanwege de terreur van de heiligen in zeker opzicht 'geestelijke thuislozen' geworden zijn.

De tegenstelling 'autoritaire, formele kerk' versus 'anti-autoritaire, informele gemeente' is terug te vinden in de horoscoop van John F. Kerry, waar het ascendant- of ego-teken Steenbok (Saturnus=vorm) naast het partner- of alter-ego-teken Waterman (Uranus=vrijheid) is geplaatst.
Het teken Waterman wordt beheerst door de planeet Uranus, die in de geboortehoroscoop van Kerry sterke negatieve aspecten ontvangt. Vooral het Zon-Uranus-aspect valt daarbij op. Dat aspect is de vijand van alles wat op een valse manier heilig is, zodat het te begrijpen valt dat Kerry voor een kerkparochie kiest die marginale trekjes vertoont: zich open stelt voor buitenbeentjes die zich niet thuis voelen in de beperkende wereld van het onderdrukkende, formalistische fatsoen.

Kiezen voor een Katholieke Gemeenschap

Eigenlijk horen mensen die sterk onder invloed staan van de planeet Uranus niet thuis in een ceasaristische (Roomse of machtsgebonden) onderdrukkingsgemeenschap.
Rooms (een verwijzing naar macht) staat voor verkettering van de onafhankelijke ander. Rooms staat voor het heilig verklaren van de vorm, zodat afwijkende vormen al snel worden afgewezen in dienst van het morele sadisme dat altijd de dood (het kruis - de martelaar) boven het leven (de opstanding - de levensgenieter) plaatst.
Dat het 'Paulistisch Centrum' de aan het kruis genagelde Jezus (symbool van eeuwige geestelijke knechtschap) vervangen heeft door een Jezusfiguur die zich losmaakt van zijn aardse gebondenheid (de boomstronk) zou je kunnen zien als een aanval op het traditionele Roomse denken en een lofzang op de naar geestelijke vrijheid verlangende mens, de katholieke mens, die net als de profeet Mohammed het sacrale verplaatst naar de hemel (alleen God is heilig), zodat de mens gewoon mens tussen mensen kan zijn, zonder dat hij zich gedwongen voelt vreemdelingen op een blind-sadistische wijze te veroordelen.

Gays to gain in Kerry White House
By Cheryl Wetzstein, Washington Times, 29-7-2004

A parade of Democratic leaders and Hollywood stars, including Ben Affleck, yesterday reassured homosexual delegates and advocates that they have a lot to gain by defeating the Bush administration and electing a Kerry administration.
"If nothing else, you will have a mom in the White House," Teresa Heinz Kerry said before the packed hotel room of homosexual delegates and advocates.
"You're pushing the envelope, and we, as a country, have to respond with policies and cultural acceptance," said Mrs. Kerry, wife of Democratic presidential candidate Sen. John Kerry.
Dignity and respect are paramount qualities, she said. If any of the Kerry children were to say they were homosexual and wanted to marry their partner, she said, "I would ... share my joy and my pride with all my friends," just as if they were marrying someone of the opposite sex.

Hegira: het geboortejaar van de Islam

The Era for the calendar begins on the evening of the Prophet's Flight from Mecca to Medina. That occurred at the time of the first visible crescent of the New Moon, on the first day of the month of Muh.arram, or 16 July 622 AD (Julian reckoning). The "Flight" in Arabic is the H.ijrah, so the Era of the Moslem calendar is called that of the Hijrah or, in English, the Hegira. (Bron)

Hoewel de datum 16 juli 622 objectief gezien weinig meer is dan een etiket dat door Islamitische bestuurders is toegekend aan 'de Islam' kun je als astroloog er een bijzondere betekenis aan toekennen via het vervaardigen van een bij die datum behorende horoscoop, die de nuchtere, objectieve feiten in een religieus-magisch kader vat, zodat ze binnen het magisch-religieuze wereldbeeld dat de Islam in belangrijke mate is hun eigen magisch-realistische betekenis krijgen.

Wat opvalt in dit plaatje (dat vervaardigd werd met het programma New Age Astrologie) is dat de tekens Kreeft, Leeuw en Waterman een belangrijke rol spelen. De Zon bevindt zich in het teken Kreeft, terwijl de Maan het teken Leeuw opeist. Het Lam (de Kreeft), zou je kunnen stellen, ligt hier naast de Leeuw (een verwijzing naar wat sommige gelovigen 'het messiaanse tijdperk' noemen).
Dat de vlucht van de profeet Mohammed ('s avonds bij het zichtbaar worden van de nieuwe maan) het ascendantteken Waterman oplevert, het teken dat vanouds de strijd voor individuele vrijheid en sociale gelijkheid symboliseert, zou voor religieuze mensen een aansporing kunnen zijn om aan de waarden en normen die bij dat vrijheids- en broederschapsteken behoren bijzondere betekenis toe te kennen.

De lastige vernieuwer &
de wraakzuchtige dwingeland
Astrologisch Commentaar WD 2004

Dat serieus astrologisch onderzoek bemoeilijkt wordt vanwege het gebruik van verschillende berekeningssystemen, die door de gebruikers op een zodanige wijze tot algemeen geldende norm worden verheven dat elke vernieuwer gezien wordt als een ketterse nieuwlichter heb ik ontdekt in het jaar 1979 toen ik in een interview met een verslaggever van de Zwolse Courant het onkritische gedrag van 'de beroepsastrologen' op de korrel nam.
In dat interview maakte ik melding van het nieuwe aspectensysteem dat ik ontworpen had, een systeem dat, wanneer het juist is (en daar ging en ga ik van uit), op een radicale wijze alle astrologen in hun hemd zet, omdat zij alle jaren door hun klanten adviezen gegeven hebben die in het licht van het nieuwe systeem onjuist zijn, zodat ze weinig anders kunnen doen dan hun excuses aanbieden en toegeven dat ze op een kritiekloze, onwetenschappelijke wijze hun klanten benaderd hebben.

Het interview leidde tot hevige emoties in het kleine, maar toch zeer gesloten astrologiewereldje. Via kennissen hoorde ik dat ik op een zwarte lijst geplaatst zou zijn, zodat ik nooit meer door enig lid van het officiele beroepsgemeenschap serieus genomen zou worden, een vorm van wraakzuchtig gedrag die ik schouderophalend over me heen heb laten gaan, omdat ik op een uiterst eigenzinnige wijze maling heb aan alles wat dom, vals en wraakzuchtig is.
Ik maak melding van dit kleine provinciale ruzietje omdat in de horoscoop die ik op grond van de Hijrah-gegevens heb opgesteld het teken Waterman de ascendant beheerst, terwijl in de horoscoop waarnaar de link verwijst het teken Steenbok die plaats bezet.
Dat verschil is het gevolg van mijn verwerping van het algemeen toegepaste Placidus-huizensysteem, dat vanwege het z.g. poolcirkelprobleem niet universeel toepasbaar is - hetgeen onwrikbaar bewijst dat het onmogelijk zichzelf het predikaat 'wetenschappelijk' toe kan eigenen.
In een wereld waarin appels op de ene plaats omhoog vallen en op een andere plaats omlaag kunt je moeilijk de bestaande zwaartekrachtwetten blijven hanteren - en toch deden astrologen dat en blijven ze het (gezien mijn plaatsing op de zwarte lijst) nog steeds doen.

Op het progressieplaatje (dat is opgesteld met behulp van mijn eigen programma) kan eenieder zien dat tijdens dat 'beruchte' interview in mijn progressieve horoscoop een aantal ruzieaspecten werkzaam waren, waarvan het Pluto-Uranus-aspect (dat ook in mijn geboortehoroscoop voorkomt) het meest aansprekende aspect is.
Uranus staat voor vernieuwing, Pluto staat voor vernietiging van oude zaken en de combinatie van die twee planeten levert (logisch verder redenerend) het verlangen op oude, versleten zaken door nieuwe te vervangen, waarbij je (gezien het feit dat het hier om een negatief aspect gaat) kunt rekenen op tegenwerking van Plutonische figuren die vanuit het dwingende verlangen de eigen machtspositie in stand te houden via laster- en haatcampagnes zullen proberen de gevaarlijke vernieuwer weg te werken.

Het programma New Age Astrologie geeft de volgende beschrijving van het progressief-negatieve Pluto-Uranus-aspect:

Dit aspect kan wijzen op plotselinge, onverwachte veranderingen in het leven, die soms tot een volledig nieuwe levensinstelling kunnen leiden, waarbij volledig afstand wordt gedaan van alles wat als oud en overleefd wordt ervaren.
Men voelt zich in deze periode aangetrokken tot mensen die volkomen anders zijn dan degenen met wie men tot dan toe is omgegaan. Samen met hen gaat men vaak de confrontatie aan met een wereld die als geestelijk vervuild wordt gezien. Bij dit aspect hoort het begrip grote schoonmaak . Zowel op materieel als spiritueel gebied streeft men naar openheid en ruimte. Soms mislukt dat streven en roept men een immense chaos op. In het laatste geval kan deze periode tot grote verwarring leiden, waarin men zich de speelbal voelt van de omstandigheden.

London based Iranian photographer Mitra Tabrizian will be speaking at Tehran Museum of Contemporary Arts on August 4th.
Following a seminar at the Tehran Photography Biennial, Tabrizian will deliver a speech entitled 'Beyond the Limitations'.
Mitra Tabrizian was born in Iran (1956) and studied film and photography at the University of Westminster, London. Her work combines techniques from documentary photography, reports and advertising to make the viewer aware of the ideologies underlying the construction of cultural identities.
She established a reputation in her work with Andy Golding on the photo series The Blues (1986-87) and Surveillance (1990).

Mitra Tabrizian, 'The Perfect Crime'

The Perfect Crime concentrates on the notion of violence as a reality of every day life - & people's 'indifference'!
Reminiscent of stills from crime movies, the work focuses on the moment before or after the crime, yet leaving the event outside of the frame.
What the photographs portray then are people's reactions to the event. However, unlike those film stills where you see some expressions of surprise, shock or horror, the character's in "The Perfect Crime', for most parts, indicate 'indifference'...
In a society over-saturated with violence, where we've become immune to it, the title 'The Perfect Crime' is used as an irony to refer not to the crime as such, but to our reaction to it. Or, rather, the crime becomes 'perfect' when no one cares. So violence goes on, 'unnoticed'! (iniva 2003)

Commentaar WD 2004

De ergste misdaden zijn altijd de vergeten misaden, de misdaden die dagelijkse routine geworden zijn, omdat ze deel uitmaken van een door iedereen geaccepteerde bestaansvisie, waarin met blindheid geslagen mensen het gebeuren om hen heen niet meer ter discussie stellen - niet zozeer vanwege de sadistische wil anderen te kwellen, maar vanwege de terreur van de gelijkschakelende macht, die alle intelligente impulsen in mensen verdacht maakt, op zo'n ingrijpende wijze dat intelligente mensen zich zwak en machteloos voelen en gaan geloven dat elke vorm van redelijk verzet zinloos is.
Binnen die sadistische werkelijkheid - die alleen maar beschaafd lijkt omdat de onverschilligheid heeft afgesproken datgene wat niet gezien mag worden domweg te negeren - is cultuur 'anti-cultuur' geworden.
Kunstenaars stellen geen positieve daden meer, zien het niet als hun taak gevoelens van doodgewone, simpele menselijkheid in andere mensen op te roepen, en waarschuwen zelfs niet meer..; zodat er een vreemd beeld van verschrikking ontstaat, dat alleen nog maar gezien en beleefd wordt door de slachtoffers - die vol ongeloof toekijken hoe iedereen hun ellende ontkent.

Die vergeten ellende vormt een onlosmakelijk onderdeel van het leven. Pogingen die ellende los te weken uit het menselijk bestaan en heilig te verklaren via een projectie in monumenten, protserige boekwerken en andere vormen van op realiteitsvervalsing gerichte aanbiddingsactiviteiten vergroten alleen maar de onverschilligheid voor het lijden, zodat herdenking van lijden dat allang geen lijden meer is in feite zinloos is en in dienst staat van wat Mitra Tabrizian - die kunst niet ziet als een vorm van morele eredienst - 'De Perfecte Misdaad' noemt.

Roberta McGrath:
Mitra, let’s begin with the art world. You treat it with a certain amount of healthy cynicism. You’ve described making art as ‘a glamorous hobby’, ‘a bit of an indulgence’, and art as increasingly little more than ‘aesthetic harassment’!
You obviously dislike what you perceive as the overvaluation or idealisation of both art and artists, but you’ve also exhibited for over thirty years (you have a gallery in NY) and so you are in that world even if at the same time you refuse to be of it.
Can you say a little more about this? How do you view your place within it?

Mtra Tabrizian:
With ambivalence! I appreciate good art, but not the hype about the artist. And it's tricky, because if you make work, you need to show it – otherwise there’s no point. But it takes a lot of time and effort to find a gallery genuinely interested in art (rather than just the market and how to sell you as the artist).
I’ve never really been successful in the private sector as I would rather spend my time making work than ‘networking’, meeting the ‘right people’ or appearing in the ‘right openings’ etc. It’s just not in my character! [...]

For the series 'Beyond the Limits' (made in 2000) I was very much inspired by Baudrillard’s analysis of the ‘crisis of contemporary culture’.
His theory that we were moving towards a world where the basic axioms of each system were pushed to the point that they produced the opposite effects from those intended. That was his concept then – in a sense ‘predicting’ what’s happening now!
In this image I mixed actors with non actors; the actors knew how to act and the non actors didn’t, a reference to ‘networking’ in the art world (some are better at it than others) performed to the extent that art has gone out of the window, i.e. what is important is the ‘art of persuasion’, how to sell, rather than art itself!

WZO Info:
Theodor Herzl led the Zionist movement from its formal inception in 1897 until his death in 1904. Herzl outlined his vision for a Jewish state in Der Judenstaat (The Jewish State, 1896). The book described the practical functions of a secular, cosmopolitan state, where the best ideas and technology of the west could come together in an environment free from anti-Semitism.
Herzl was the leader of the masses... He aroused in the Jewish masses messianic hopes. His starting point was political and rational, but he derived his emotional power and political force from irrational levels.
Herzl's political Zionism, the modern secular Zionism in whose name he spoke, was nurtured by the fertile soil of thousands of years of yearning for a messianic revelation. (World Zionist Organisation)

Recently there has been considerable discussion among Russian intellectuals of a pointed appeal and frank warning to the Jews who now hold decisive power in that sprawling country. It was written by Eduard Topol, a Jewish writer born in the former Soviet Union who now lives in the United States.
In his appeal, Topol urges Boris Berezovsky and the other Jewish magnates to forsake their lust for wealth and power, and start to show some concern for the Russian people who have suffered so much at the hands of these pitiless masters.
Here is the text of Topol's "Open Letter to Berezovksy, Gusinsky, Smolensky, Khodorkovsky and other Oligarchs," translated for the Journal by Daniel Michaels from the text published in the respected Moscow paper Argumenty i Fakty ("Arguments and Facts"), No. 38, September 1998:

It all started with a fax I sent to Boris Abramovich Berezovsky on June 26. It read:
"Dear Boris Abramovich! My publishers are of the opinion that the success of my books has been the direct result of the avid interest of Western readers in the actual personalities who have shaped contemporary Russian history: Brezhnev, Andropov, Gorbachev, Yeltsin and the people around them.
"I am now working on a book completing the Russian panorama at the end of the 20th century, and it is quite obvious that a writer can find no better a story than your phenomenal biography, and no better a main character in the flow of today's cataclysmic events in Russia than Boris Berezovsky.
I hope that you will understand how important our meeting would be in helping me to describe the individual most affecting the course of Russian history at the close of the 20th century..."

Just two days later Berezovsky received me in his "Reception House" at 40 Novokuznetskaya Street.
In this private residence, restored in modern luxurious Russian style, the best trained secretaries served me tea while passing to Berezovsky telephone receivers and notes from various ministers and presidential administrators.
Responding to my thanks for granting me the audience at such a hectic time, Boris Abramovich commented with a faint smile: "You would be writing the book in any case..."
I understood that my visit was somewhat imposed on him so I got right to the point:

"Boris Abramovich, the real reason for writing this book is this. As you probably know there is a television show called 'The Puppets.' ,
Puppets of Yeltsin, Yastrzhembsky, Chernomyrdin, Kulikov, and others perform. But the main puppeteer is behind the scenes -- his name is Shenderovich. And in real life there are Yeltsin, Kiriyenko, Fedorov, Stepashin and the others. But the main puppeteer has a long Jewish name: Berezovsky-Gusinsky- Smolensky-Khodorkovsky, and so on.
"This is to say that for the first time in a thousand years, since the first Jews settled in Russia, we hold the real power in this country.
I want to ask you straight out: How do you intend to use it? What do you intend to do in this country? Cast it into the chaos of poverty or raise it from the mud? Do you understand that a chance like this comes only once in a thousand years? Do you understand your responsibility to our [Jewish] people for your actions?"

Boris Abramovich responded with some difficulty: "Of course, as you see, financial power is in Jewish hands, but we have never looked at this from the point of view of historical responsibility."

"You have never discussed this matter among your closest associates?"

"No. We have taken note of the disproportionality and have tried to put a strong financial oligarch of Russian ancestry in power. But nothing has ever come of it."

"Why not? And, by the way, how did it happen that almost all the money in this country has ended up in Jewish hands? Are there really no competent Russian financiers? In old [Tsarist] Russia there were some exceptional Russian commercial figures -- Morozov, Tretyakov ..."

"You know," Boris Abramovich said, "of course there are some very competent bankers among the Russians. But this profession requires a second very important factor -- the will power to do the job.
Because of our history Jews know how to lose and then get back up on their feet again. This is probably a result of our historical experience. But even the most talented Russians don't have this ability. They can't take the blow, and they're completely out of the game after their first loss. It's regrettable."

From The Journal of Historical Review,
November/December 1998 (Vol. 17, No. 6), pages 13-18.
Institute for historical review

Voor een gnostisch fatalistische levenshouding, zoals die tot uitdrukking wordt gebracht door de Perzische dichter HAFIZ (een dichter waar de jonge Khomeini zich sterk toe aangetrokken voelde), is zo'n wereld geen plaats.
Het leven mag niet worden aanvaard zoals het is, maar het moet veranderd worden, omgevormd, op een zodanige wijze dat geluk en ongeluk tegenpolen worden, met als noodzakelijk resultaat dat de gelukkige mens nooit in staat zal zijn de ongelukkige mens als gelijke (de mystieke weg van het hart) te ontmoeten.
Het is die dwingende gelukscultuur die de jaren zestig generatie ons ook wilde brengen. De wereld mag geen oord zijn waar je via het ervaren van beperkingen de relativiteit van menselijk handelen gaat inzien, nee, de wereld is een oord waar alles in het teken staat van het doen.
Het is die (vaak volmaakt harteloze) doe-dwang die ons het moderne kapitalisme heeft opgeleverd: het neoliberalisme
De term neoliberalisme verwijst naar een vorm van kapitalisme die geen plaatsen meer toelaat waar het leven stil kan staan, zodat alles wat zacht, gevoelig en ernstig is gemarginaliseerd - of zelfs domweg vernietigd - wordt.
Het spreekt vanzelf dat het de ex-marxisten waren (de doeners) die zich ontpopten tot de meest fanatieke en inhalige kapitalisten. Ze kennen het woord 'contemplatie' niet, noemen iedereen die stil wil blijven staan om na te denken een 'dominee' of 'een elitaire ouwe zak', en ze scheppen met hun dadendrang een wereld waarin heel het leven in het teken staat van die ene grote gelukkig makende fundamentalistenwet: WERK.

Fatalisme (een houding die hoort bij 'zien met het hart' mystiek) staat nooit in dienst van slavendrijvers die de mens gelukkig willen maken. Fatalisme ziet de eigen beperkingen en eist van de omgeving dat die begrensde werkelijkheid wordt erkend, ook wanneer die erkenning ertoe leidt dat het van bovenaf opgelegd 'geluk' daarmee verworpen moet worden.
Moslimfundamentalisten en kapitalistische managers stemmen hierin overeen dat ze nooit een paar uur lang zullen luisteren naar een ouwe man met een gitaartje en een harmonica, die teksten ten gehore brengt die in strijd zijn met 'het dwingende doe-denken'.
Waar de fundamentalist de Koran als vernietiger van de blues gebruikt, daar komt de kapitalist met 'het eeuwige werken' aanzetten: de productiviteit moet omhoog, de lonen omlaag en wie niet mee wil doen wordt bestraft.
Het is in dat licht gezien geen wonder dat een uiterst liberale jazzcultuur die meer dan 50 jaar heeft gebloeid in de jaren zeventig (de jaren waarin de wereldveranderaars de macht grepen) de nek werd omgedraaid.
Jazz in zijn oervorm is muzikale gnosis, wil niks dwangmatig veranderen, maar probeert via de muzikale erkenning van het ongeluk de mens een beetje gelukkiger te maken.
Ongeluk leefbaar maken zou je de werkelijke taak van de religie kunnen noemen, en daarom is het bepaald geen positieve zaak dat moderne mensen in dit land geen behoefte meer hebben aan spiritualiteit - een geestelijke werkelijkheid die nooit religieuze vormaanbidding is (dwingelandij, gelukkig moeten zijn), maar altijd ernst en gevoel (erkenning van het onveranderlijke zelf, dat binnen een hartelijke omgeving ook pessimistisch kan en mag zijn). (5-8-2004)

WASHINGTON America's largest synagogue movement is urging the White House to step up its peace efforts in the Middle East and criticizing Congress for passing one-sided pro-Israel resolutions.
The policy recommendations were outlined this week in a letter to Secretary of State Colin Powell from Rabbi David Saperstein, the Reform movement's top representative in Washington...

Reform Judaism, also known as Liberal Judaism or Progressive Judaism, is a major Jewish denomination that emphasizes the evolving nature of Judaism, the superiority of its ethical aspects to its ceremonial ones, and belief in a continuous revelation that is closely intertwined with human reason and not limited to the theophany at Mount Sinai.\

US Reform Movement & Zionism

In 1885 the framers of the Pittsburgh Platform of Reform Judaism declared that they no longer expected Jews to return to a national homeland in Palestine.
The Platform's authors proclaimed: "We consider ourselves no longer a nation, but a religious community, and, therefore, expect neither a return to Palestine...nor the restoration of any of the laws concerning the Jewish state."

By 1937 the CCAR had reversed its stand on Jewish peoplehood, and declared in its "Columbus Platform" that "Judaism is the soul of which Israel is the body."
The document further states: "We affirm the obligation of all Jewry to aid in its [Palestine's] up-building as a Jewish homeland by endeavoring to make it not only a haven of refuge for the oppressed but also a center of Jewish culture and spiritual life."

The CCAR returned again to the question of Zionism in 1976, asserting in its "Centenary Perspective": "We are bound to...the newly reborn State of Israel by innumerable religious and ethnic ties....We have both a stake and a responsibility in building the State of Israel, assuring its security and defining its Jewish character."

Het Miami Platform, 1997
Kernpunten

• Eerbetoon aan het zionisme: Het platform werd uitgevaardigd ter gelegenheid van het 100-jarige jubileum van het Eerste Zionistisch Congres (1897). Het is de eerste CCAR-verklaring die volledig is gewijd aan de relatie tussen het progressieve jodendom en het zionisme.
• Omarming van de Joodse staat: Waar de beweging in de vroege geschiedenis (zoals in het Pittsburgh Platform van 1885) het idee van een Joodse nationale staat nog afwees, verklaart het document van 1997 onvoorwaardelijke steun aan de staat Israël.
• Aliyah als Mitzvah: Voor het eerst moedigde de beweging aliyah (immigratie naar Israël) aan en bestempelde dit als een religieuze plicht (mitzvah) voor Reform-joden, zonder daarbij de legitimiteit van het Joodse leven in de diaspora te ontkennen.
• Interafhankelijkheid: Het platform benadrukt de wederzijdse afhankelijkheid en het partnerschap tussen de Joodse gemeenschappen in Israël en de diaspora.

Commentaar WD 2004:

Zoals bovenstaande regels laten zien was de joodse hervormingsbeweging ooit een echte hervormingsbeweging (van 1885 tot 1937), juist vanwege de verklaring dat God niet gekoppeld mag worden aan collectivisme (het heilige volk) en nationalisme (het heilige land).
In 1937 werd de weg van de hervorming verlaten en werd gekozen voor een geesteshouding die de weg heeft vrijgemaakt voor het blind-ideologische gedrag van al die extreemrechtse zionisten, die van spiritualiteit geestloze grondpolitiek hebben gemaakt: het individu is niks, het idool is alles.

Buitenbeentjes, zo heb ik ontdekt, kunnen nooit iets goeds doen in de ogen van aangepaste anderen.
Je bent alleen een goede homo als je een kuddedier wilt zijn, iemand die zijn identiteit ontleent aan 'de groep', een kruising van Jos Brink (de man die pastor wil zijn), Joop Braakhekke (kok en feestvarken) en Pim Fortuyn (politicus en opportunist) en daarom vaak heel erg rechts, oppervlakkig en afgrijselijk schijnheilig...: naar boven likkend en kwaadaardig uithalend naar de serieuze enkeling die op een eigenzinnige wijze alle pijpende, likkende en zuigende mensen de deur uitzet.

GAY-parades zijn aan mij niet besteed. Homo's kunnen goed feest vieren, lees ik in de brievenrubriek van de Volkskrant, een stelling die voor mij een reden is mijn identiteit ter discussie te stellen.
Ben ik wel homo? Ik die het tegendeel ben van een feestvarken? Ik die feestjes van kinds af aan al gemeden heb als de gloeiende pest? Ik die overal waar ik kom een wolk van afstandelijke eenzelvigheid met mij meedraag?
Als eigenzinnig mens heb ik het vage vermoeden dat de homofiele medemens op een verkeerde wijze 'homofiel' aan het wezen is. Alleen al de keuze voor het etiket 'homoseksueel'. Alsof seksualiteit de factor is die bepaalt of je wel of niet tot 'de groep' behoort.
Ikzelf heb mijn homoseksuele gerichtheid ontdekt via een ingrijpend proces van verliefd worden, een super romantisch proces, dat in de eerste plaats een intens verlangen naar liefde en tederheid in me opriep. Verlangen naar liefde en tederheid dus, gevoelens die zijn vastgelegd in de bundel 'Gewoon een wonder', die is samengesteld uit gedichten die in de verliefdheidsperiode 1974/1975 zijn geschreven.
De liefde was tragisch, omdat ze niet werd beantwoord, en heeft me in een diepe (deels psychotische) crisis gestort, die mijn leven dramatisch heeft veranderd, in die zin, dat ik aan liefdeloosheid (of ze nu homoseksueel of heteroseksueel) is geen enkele waarde meer hecht.

Wie zo diep en intens verliefd is geweest, dat hij in de ander een wezenlijk deel van zichzelf ontmoette, die kan geen plezier meer beleven aan oppervlakkige lege contacten, laat staan aan rauwe, dierlijke ontmoetingen in parken, pisbakken en 'dark rooms', zodat hij onvermijdelijk terecht komt in de wereld van diegenen die zichzelf 'serieus' noemen, mensen die stellen dat 'de geestelijke liefde' in hun boodschap centraal staat.
Geestelijke liefde is een duur woord, maar stelt weinig voor wanneer de geest gevangen wordt gezet in allerlei idiote vormen, regels en bepalingen, zoals dat gebeurt binnen al die religies, die in strijd met de voorschriften van de profeten het idool (de vorm) boven de mens (de vent) hebben geplaatst.
In Nederland heeft de tegenstelling 'Vorm-Vent' voor de oorlog een rol van betekenis gespeeld via het literaire tijdschrift Forum, dat onlosmakelijk verbonden is met Menno ter Braak en Eduard du Perron, twee schrijvers die de dood vonden op het moment waarop ons land door de Duitse nationaal-socialisten werd bezet.

De dood van Forum betekende in feite ook de dood van de vrije geest.
Waar Ter Braak en Du Perron via de benadrukking van de persoonlijkheid van de schrijver in feite anarchisten waren (het IK is de ontkenning van het IK-loze idool), daar waren en zijn de naoorlogse schrijvers anti-anarchisten, die niet in staat zijn eigenzinnigheid en persoonlijkheidsontwikkeling te koppelen aan het positieve verlangen een vrij en onafhankelijk individu te willen zijn - een mens kortom die vanwege datgene wat hij IS onvermijdelijk in strijd komt met al datgene wat niet wil ZIJN, omdat het zijn identiteit ontleent aan het niet bestaande: de illusies van de massa, die altijd schijnvrijheid in het leven roept en alleen diegenen beloont die de schijn boven de werkelijkheid plaatsen.
Binnen een schijncultuur is de ernstige mens, die de realiteit zoekt, altijd de zondebok.
Mijn verliefdheid (bijvoorbeeld) was realiteit, een prachtige gewaarwording van geestelijke verbondenheid met een ander, maar liep desondanks uit op een catastrofe, omdat die ander de gevangene was van een primitief-christelijke groepering die het als taak van de man ziet in het huwelijk te treden met een tot idool verheven wezen: 'de vrouw'.
Dat 'de vrouw' helemaal niet bestaat is een stelling die verdedigd wordt door feministen en ik vind het daarom merkwaardig dat het feminisme zo weinig belangstelling toont voor de astrologie, omdat de astrologie bij uitstek de wetenschap is die het kleinburgerlijk-religieuze fabeltje van 'de heilige vrouw' aan stukken kan blazen.
Astrologie kent als niet aan moraal gebonden wetenschap het begrip man of vrouw niet. Voor een astroloog is een persoon met een horoscoop die sterk beïnvloed wordt door de vrouwelijke tekens Kreeft en Vis 'vrouwelijk', waarbij het niet uitmaakt of die persoon man of vrouw is (zie de horoscoop van Jos Brink, "Ik ben een janker", met ascendant in het dierenriemteken Kreeft)
Maar omdat de aangepaste mens het bestaan van de vrije enkeling ontkent, daarom wordt de verenkelende wetenschap afgewezen en worden mensen uitgeleverd aan collectivistische wetenschap en collectivistische religie, sociale bewegingen die altijd gebaseerd zijn op het verheerlijken van valse autoriteit.

Binnen de drie grote Abrahamitische religies is de Islam de enige religie die een profeet centraal stelt die 'valse autoriteit' afwijst. Dat het uitgerekend de Islam is die momenteel zijn eigen profeet met modder en drek besmeurt via het naar voren schuiven van autoriteiten die het tegendeel zijn van werkelijk, vrijheidslievend gezag doet niets af aan het feit dat Mohammed heel duidelijk heeft gesteld dat idolenaanbidding (een ander word voor massacultuur) de dood van de religie is.
Idool en massa horen bij elkaar. Wie het idool wil bestrijden (en de profeten stellen uitdrukkelijk dat idolenbestrijding de plicht van de religieuze mens is) die zal daarom onvermijdelijk de keuze voor het eenlingschap moeten maken, omdat alleen de eenling in staat is zijn liefdesgevoelens te richten op werkelijke zaken en niet op de illusies van de geestdodende massacultuur.\

Een proces van eenling worden is niet gemakkelijk. Een eenling is klein en zwak in een wereld waarin de anderen hun kracht ontlenen aan het dienen van geestdodende illusies.
Dat is de reden waarom serieuze schrijvers allemaal het begrip 'angst' centraal stellen in hun werk: de angst voor de geweldige, negatieve energie van de massacultuur, die alles wat enkeling wil zijn (of worden) onderwerpt aan een vernietigend proces van geestelijke gelijkschakeling, een angst die juist daarom zo desastreus uit kan werken omdat de religie, die van oudsher de steun en toeverlaat van de zich vrij makende eenling was (Babylon, Egypte, Perzische wijsheidcultuur, Joodse mystiek), collectivistisch machtsdenken is geworden, blinde aanbidding van idolen die de vijand zijn van de vrije, mens geworden geest.

Zie ook: Anarchisme & Idolatrie
Klein Amsterdams Dagboek