de verbeelding
aan de macht

Maan & Saturnus

Kenmerken van het symbolisme:

1. Er is een ruime plaats voor verwijzingen naar de wereld van de idee n en het onzichtbare,
2. Er is een ondubbelzinnige afwijzing van de leer van het naturalisme, materialisme en positivisme, die als gemeenschappelijk uitgangspunt hebben dat alle verschijnselen te herleiden zijn tot stof. Deze opvatting maakt de mens volledig afhankelijk van wetmatigheden. De stroming van het naturalisme in de literatuur stoelt op de gedachte dat de mens bepaald (gedetermineerd) is door de factoren erfelijkheid en milieu.
3. De opvatting heerst dat slechts met behulp van fantasie en verbeelding de mens in staat is de hogere wereld van de geest, de raadsels-achter-het-waarneembare (achter het zintuiglijke) te bevroeden. (Stromingen in de kunst)

de doodverklaarde kreeft- & steenbokkunst

Het woord 'naturalisme' in de beeldende kunst heeft niet die speciale betekenis als dat in de literatuur. In de beeldende kunst noemt men de realistische kunst in de tweede helft van de 19e eeuw 'naturalistisch'. De belangrijke Franse kunstschilder Gustave Courbet (1819-1877) schilderde steeds meer 'naar de natuur', dat wil zeggen: realistisch juist, zonder classicistisch 'standjes' en zonder romantisch-idyllische voorstellingen. Hij noemde zichzelf een 'naturalist'. Zijn schilderijen vond men soms schokkend, omdat ze ook naakte en seksuele voorstellingen 'te' realistisch afbeeldden volgens critici uit die tijd. (Uit: Stromingen in de kunst)

"Alles vaart onder valse vlag, geen enkel woord beantwoordt meer aan de waarheid. Ik - bijvoorbeeld - ga nu naar huis. Maar dat lijkt maar zo. In werkelijkheid ga ik een speciaal voor mij ingerichte kerker in, die nog des te afschuwelijker is omdat hij op een heel gewoon burgerhuis lijkt en door niemand - behalve door mij - als een gevangenis wordt beschouwd..."

Franz Kafka in gesprek met Gustav Janouch

Het einde van de romantiek

Dat er in de jaren zestig sprake is geweest van een cultuuromslag, waarbij de romantische mens aan de kant werd gezet door moralistische lawaaimakers, toont het levensverhaal van de Amerikaanse folkgroep 'The Brothers Four' aan. Als puber was ik dol op hun zoetgevooisde muziek, vooral ook omdat die muziek ten gehore werd gebracht door aardige jongens met aardige gezichten die zichzelf begeleidden op aardige instrumenten die door geen enkele electronische schakeling versterkt werden. De groep was uiterst succesrijk, tot in het midden van de jaren zestig oppervlakkig electronisch geweld en politiek schijnmoralisme een bondgenootgschap aangingen, zodat de apolitieke, maar wel zeer serieuze, romantische boodschap van de Brothers Four naar het tweede plan gedrongen werd.

Bob Flick (upright bass, baritone, bass), John Paine (guitar, baritone), Mike Kirkland (guitar, banjo, tenor), and Dick Foley (guitar, baritone) had met as undergraduates at the University of Washington in 1956 and began singing together in 1957, more than a year before the Kingston Trio made their first record. Folk music was booming at most liberal arts colleges in those days, and every campus seemed to have its share of trios and quartets, mostly drawn from the ranks of their fraternities. Flick, Paine, Kirkland, and Foley were all members of Phi Gamma Delta and aspired to careers in medicine, engineering, and diplomacy -- as amateur performers, however, they were good on their instruments and delighted campus audiences with their ability to harmonize on traditional tunes, novelty songs, and romantic ballads...
The Brothers Four reached their peak of recognition in 1963... There might've been room for two approaches, but for the arrival of the Beatles early in 1964. Suddenly, this huge electric sound from England was dominating the airwaves and the attention of record company executives. Worse still, a lot of teenagers were hearing what could be done with electric instruments, and it gave them something to enthuse about that was wholly different from acoustic guitars, banjos, and bongos. Soon, high school and college audiences wanted to hear those same amplified sounds, not folk songs. Or, if they did listen to folk music, they wanted what was perceived as a more authentic brand of singing, preferably with some serious political involvement somewhere in the mix. By the end of 1964, The Brothers Four and most of their colleagues were losing the youngest portion of their pop listeners, and also access to the radio stations that catered to them, and were being shunted aside in folk circles by the more highly motivated, louder, angrier listeners... (Brothers Four Biography)

Blinde Haat & Artistiek Realisme

"What you've seen spewed out against Mel Gibson is pure venom, a hatred that goes far beyond any critical disagreement as to the merits of the movie. The attacks have been vicious and personal. He's been called an anti-Semite, a sadomasochist, a wacko and Lord knows what else. It is far more revealing of the nature of his critics than it is of him. Gibson is a Christian and a near genius as a moviemaker. He is not an anti-Semite, unless you accept the definition that an anti-Semite is anyone Jews hate.
The movie accurately reflects the account of the Gospels. When you hear people say that the movie is inaccurate, they are really saying the Gospels are inaccurate which, of course, is the secular position. Christ's arrest and execution were instigated and insisted upon by the Jewish religious establishment. That's in the Gospels and also in the Talmud. Christ never criticized the Roman Empire, but he did criticize the Jewish rabbis of his day." (Charley Reese, over: The Passion van Mel Gibson - 8-3-2004)

Een fanaticus is iemand die de macht tot recht heeft verheven. Hij denkt niet na, nee hij handelt op grond van blinde haatimpulsen die hem bevelen iedereen die zijn fanatisme belachelijk maakt (of wil relativeren) te vernietigen.
Een fanaticus ziet in iedereen die zijn bediende wil zijn (de principeloze opportunist) een vriend, maar hij zal al het gif dat hij bezit op een blinde, ongecontroleerde wijze loslaten op diegenen die de blinde chaotische mensenhaat waar hij voor staat in kunnen dammen, begrenzen en onschadelijk maken.
Het feit dat fanatici kwaad worden wanneer een realistische kunstenaar het verband laat zien tussen ideologisch fanatisme en het gruwelijke lijden van de redelijke, rechtvaardige mens toont aan dat ze na duizenden jaren christelijke beschaving nauwelijks iets wijzer geworden zijn, hetgeen voor christenen een reden zou moeten zijn zich af te vragen waarom ze op zo een gruwelijke wijze gefaald hebben.
"Waarom", zo zouden ze zich af moeten vragen, "beseffen mensen niet dat Jezus aan het kruis is genageld door ayatollahs, dezelfde ayatollahs die de fanatici en de opportunisten nu in het Midden-Oosten aan de macht brengen?" Want als er militairen sterven in het Midden-Oosten dan sterven ze niet voor de waarheid en de gerechtigheid waar Jezus voor stond, maar voor de kille, liefdeloze en realiteitsloze waanzin van fanatieke chaotici die maar een ding willen: elke vorm van kritisch nadenken overbodig maken via de fanatieke aanbidding van een heilige koe.

Chalabi: de rijke fraudeur Maan-Saturnus denken, astrologisch uitgedrukt, botst op Schorpioen-Stier denken en het resultaat is dat de heilige koe, waarvan de vader- en moederloze fanaticus Khomeiny het symbool is (Khomeini verzorgt zijn kinderen niet maar offert ze aan God), op een groot altaar wordt neergezet dat wij met z'n allen dienen te aanbidden.
Het Gouden Kalf is het verbond tussen kapitaal = Stier en de dwingende fanatieke Schorpioen-god, die als masochist sadist wordt en daarom alle mensen die weigeren zijn heilige koe te aanbidden de dood injaagt. De mens - heel simpel en nuchter uitgedrukt - moet worden gemarteld in dienst van de rijke dwingeland.
Khomeini: de fanatieke martelaar Fanatici vinden dat een goede zaak. Zij ontkennen de relativering en zullen daarom alles op alles zetten om de verslagen vijand tot het absolute kwaad uit te roepen - ook wanneer dat betekent dat de door Saddam Hussein bestreden Islamitische Revolutie daarmee de positie van 'absoluut goede beweging' wordt gegund.
Het maakt ons niks uit. We zullen er nooit wakker van liggen. We hebben de Irakezen acht jaar lang laten strijden tegen de Islamitische Revolutie (de gematigde Sjiieten werden met rust gelaten!) en met een enkel moralistisch handgebaar vegen we het lijden van miljoenen mensen van tafel en zetten we de fanatici die we in de jaren tachtig 'gevaarlijke, onredelijke monsters' vonden op de troon. Lijmend en huichelend natuurlijk, zo van: "Ach, die Khomeiny is eigenlijk best wel een goede vent...", terwijl al diegenen die ooit het slachtoffer zijn geweest van religieuze terreur weten dat de man helemaal niet goed was, maar een fanaticus, die - precies zoals elke blinde gelovige dat doet - de heilig verklaarde religieuze wet (het idool) boven het levensgeluk van de enkeling plaatst.
Wat Mel Gibson in zijn film laat zien is de gruwelijke ellende van de vrijheidslievende enkeling die in durft te gaan tegen de waanzin van religieuze fanatici: de redelijke, rechtvaardige mens die 'nee' zegt tegen de schijnheiligen en de rijken en die daarom vernietigd wordt, niet door de religieuzen, maar door de mensen die beter zouden moeten weten, het Romeinse bestuur, dat door Jezus nooit aangevallen werd...
Dat Romeinse bestuur was een opportunistisch bestuur (Zon-Waterman). Het stond niet voor rechtvaardige gezagsuitoefening (Maan-Saturnus-Jupiter) maar beloonde blindelings diegenen die een zekere mate van rust konden waarborgen, waarbij het niet van belang was of er principes werden gehanteerd of niet.
Wat dat betreft - zo kan rustig gesteld worden - is er in de wereld bitter weinig verandert. Een seculier bestuur vernietigt een ander seculier bestuur en onderwerpt zich uit puur eigenbelang aan de blinde wetten van de theocraten.

Zie ook: De horoscoop van George W. Bush

Baghdad Burning
een linkse vrouw in Irak
Sistani and the Green Zone...

Today was a mess. It feels like half of Baghdad was off-limits. We were trying to get from one end to the other to visit a relative and my cousin kept having to take an alternate route. There's a huge section cut off to accomodate the "Green Zone" which seems to be expanding. We joke sometimes saying that they're just going to put a huge wall around Baghdad, kick out the inhabitants and call it the "Green City". It is incredibly annoying to know that parts of your city are inaccessible in order to accomodate an occupation army.
Today the Iraqi Puppet Council was attempting to sign the Basic Law document which is sort of a prelude to a permanent constitution. I want to read it and see what it's about. They had everything set up in an elegant conference room- chrome and gray chairs with name tags on them, expensive pens ready for the GC members, a podium, a bunch of little kids ready to sing and a little orchestra to play music. They didn't sign the long-awaited document. Some of the Shi'a members of the council refused to sign it because, apparently, there had been disagreements to the presidency, women's rights, federalism and, generally, the constitution- should they ever decide to draft one.
Al-Sistani appears to be running the show, along with Bremer. I don't know why they don't just set up an office for him in the Green Zone - it would make things much easier for the GC members. They wouldn't have to keep running down to Karbala to beg for his approval. It's unbelievable. Sistani is a respectable cleric. He has millions of followers both inside and outside of Iraq... but when you get down to it, he is Iranian. How is it that an Iranian cleric is moulding the future of Iraq? (9 maart 2004)

Bal & Balorig

In Nederland is het weer eens 'bal': 'boekenbal', een kleinburgerlijk toneelstukje voor 2 heren en 1 dame, dat wordt uitgevoerd op een groot podium en wordt gadegeslagen door 2000 en vijf genodigden die 'dag heren en dag dame' tegen de toneelspelers moeten zeggen.
Als anarchistisch buitenbeentje (anarchisme, zegt de fransman, is balorigheid!) bekijk ik een dergelijk folkloristisch gebeuren zoals ik naar elk stukje volkstoneel kijk: geamuseerd, ge rgerd, vervuld van intens medelijden, maar ook - en dit jaar vooral, aangezien het bal in het teken van de francofilie staat - 'balorig'.
Ik vrees dat de meeste lezers van deze pagina niet weten wat 'balorig' betekent, zoals ook de meeste lezers het begrip 'anarchisme' niet kennen, hetgeen natuurlijk ook geen wonder is, omdat de pers en de folkloristen die zichzelf op zijn frans 'auteur' noemen doodgewone anarchistenhaters zijn, hetgeen natuurlijk vooral tot uiting komt tijdens het knullige studentikoze festijn dat 'boekenbal' wordt genoemd.

De 2 heren & de ene dame om wie het bal draaide waren Hans van Mierlo van D'66 & Harry Mulisch (anti-anarchisten nummers 1 & 2) en hun gemeenschappelijke vriendin Con Palmen.
Con noemt zichzelf 'Connie', maar aangezien ik in een balorige bui ben kan ik er niet toe komen in deze antianarchistische vrouw een afbeelding te zien van de op kinderlijkheid gerichte anarchistische droom.
Want laten we wel wezen. Anarchisme is de ontkenning van de joods-christelijke wet en als zodanig nooit een voorstander van ouwelijke schertsfestijnen, die een ontkenning zijn van de kinderlijkheid in de mens. En wat dat betreft kan Con Palmen zich niet beroepen op een schrijfverleden dat hoopgevend is.
Con, Hans en Harry vertegenwoordigen de dood van het kind. Harry heeft de marxistische revolutie gesteund en Hans heeft van de anarchistische, antiregenteske liberalenbom een leeglopende luchtballon gemaakt, die in de handen van Con er uit gaat zien als een links jaren zestig condoom, waarin een ouderwetse regent een gaatje heeft geprikt, zodat het object je tegen alles beschermt, behalve tegen een bevruchting die je als onwenselijk ervaart.

In de Volkskrant (10-3) vertelt Remco Campert, een van de 2000 en vijf genodigden, dat hij van de organisatoren van het bal een toegangskaart (hij noemt het deftig en bekakt 'entreekaart') en een 'medaille' heeft ontvangen. De medaille werd in een begeleidend schrijven omschreven als 'versierselen behorend bij uw verheffing tot Ami du Bal du Livre'.
Waarmee ik als balorige anarchist maar wil zeggen dat het regentendom in ons land zich helemaal nergens zorgen over hoeft te maken. Want zolang de Hollandse schrijver aan het ballen is, zal het rieten mandje van de regent op een wijze die de fransman 'sublime' noemt schrikwekkend, angstaanjagend leeg blijven... Nuchter gezegd: het scorebord zal op de plaats waar de punten van de Hollandse schrijvers worden bijgeschreven altijd maar een enkel cijfer laten zien, een drieletterig woordje dat ik alleen maar in de internationale vertaling hier durf weer te geven, uit vrees dat het Nederlandse woord het schrijvende regentendom in dit land tot nog meer folkloristische buitensporigheden aan zal zetten

ZERO, ZERO, ZERO - dus!

Ernst & Symbolisme

Omdat een balorig mens het tegendeel is van een lintjesuitreikende regent zal hij wat er ook gebeurt - altijd de ernst & het gevoel op de eerste plaats blijven zetten, en dat is de reden waarom ik de regenteske voosheid van het Hollandse boekenbal hier (op een welhaast regenteske wijze luisterend naar het Vierde Pianoconcert van Saint-Sa ns) weg wil vagen met een paar ernstige woorden die weliswaar mijn eigen woorden zijn, maar die ik desondanks laat uitspreken door een ander, een Vlaamse componist die Duitse Sturm-und-Drang (emotionaliteit & symbolisme) wil paren aan Franse (Saturnale) strengheid, die natuurlijk per definitie balorig is

Uit een interview met de Vlaamse componist Philippe Boesmans n.a.v. een compositie waarin de Franse gedichten van Rainer Maria Rilke werden verwerkt:

ictus: Het gaat om de gedichten die Rilke in het Frans heeft geschreven ?

Ph. B.: Ja, die van de bundel "Vergers". Ik heb ze niet als cyclus behandeld, maar ik maakte er een montage van op een associatieve en arbitraire manier, naargelang de evolutie van de muziek. De stem intervenieert, dringt op de voorgrond, trekt zich terug, intervenieert opnieuw. Het cruciale fragment, dat twee keer herhaald wordt, gaat als volgt : "wat zou de zachtheid zijn, als ze in haar onzegbaarheid ons geen angst zou aanjagen door het geweld dat ze verhindert?" Voorbij haar zogenaamde zoetelijkheid, bezit de zachtheid een kracht, die ons zelfs aan het wankelen kan brengen. De "zachtheid" van het stuk berust op deze paradox.

ictus: Deze dialectiek van de belofte en de terugtrekking, van het sublieme en de pijnlijke verdwijning ervan, lijkt typisch voor je werk. Dat is wat wij over jou in onze brochure schreven: "altijd een stapje vooruit op het volgende gevoel."

Ph. B.: Oh ja (lacht), schrijf dat maar. Dat klopt helemaal. Dat interesseert me veel meer dan wat de avant-garde najaagt. Ik heb er genoeg van dat ze me altijd vragen: bent u modern? Behoort u tot de avant-garde? De term avant-garde is ontleend aan het militaire jargon. Maar ik wil niet meer vechten, tenzij tegen de moeheid en de twijfel. (Bron)

"Wat zou de zachtheid zijn, als ze in haar onzegbaarheid ons geen angst zou aanjagen door het geweld dat ze verhindert?"

De Verboden Dichter & Het Tweede Huis

"De dichter, verklaart Paul Verlaine (1844-1896) in Les po tes Maudits (1884), is een gedoemd figuur die in de marge en aan de zelfkant van de maatschappij leeft, ten prooi aan drank, drugs en criminele impulsen. Hij is een ambivalent persoon die zich beweegt in een sfeer van losbandigheid, maar zich tegelijkertijd bewust is van wroeging en berouw om zijn zondig bestaan. Verlaine beschouwt die ambivalentie als de ideale voedingsbodem van de po zie. Daarom is de kunstenaar ook gedoemd om onbegrepen te blijven: de decadente levensstijl stuit op verzet bij het grote publiek en de ambivalentie van de kunstenaarspositie kan een niet-kunstenaar niet doorgronden." Bron)

In Nederland kennen we geen verdoemde dichters. In Nederland schaffen bekroonde geluksvogels zichzelf een tweede huis aan in Frankrijk, om aan te tonen dat zij in goede doen zijn in een wereld waarin de goot er is voor het domme, luie volk dat niet op een culturele, po tische wijze hard werken wil...
Volkskrantcolumnist Martin Bril behoort tot die gelukkige figuren. Het Franse woordje 'po te maudit' is binnen zijn hardewerkerswereld ('je bent links en je wilt werken') een leuke glanzende knikker die veilig is opgeborgen in het knikkerzakje dat elke geslaagde Nederlandse schrijver bij zich draagt. Want je bent hier of geslaagd of je bestaat niet en dan moet je maar patat gaan bakken of zoiets...
Wie tot de geslaagden behoort zal nooit afdalen in de wereld van de decadentie. Nee, wie geslaagd is gaat knikkeren, zonder te luisteren naar serieuze Franse schrijvers die je vertellen dat het de taak is van een dichter om decadent - dus verdoemd - te zijn in een droomloze wereld waarin aangepaste, d.w.z. schizofrene kleinburgers die het harde werken boven de decadentie plaatsen altijd en eeuwig de baas zijn.

Als gevoelig buitenbeentje dat vanwege zijn ziekelijke overgevoeligheid zichzelf voortdurend stukliep op de zorgeloze hardewerkerswereld van ongevoeligen voel ik weinig of geen verwantschap met schizofrene kleinburgers, omdat ik weet dat zij gevoelige mensen op willen sluiten in een negatieve afwentelwereld, waarin de decadente dichter altijd een 'verboden figuur' moet zijn, die alleen maar daarom niet begrepen wordt, omdat zijn collega's domweg weigeren diegene te zijn die zij pretenderen te zijn: kunstenaar.
Wat zich hier 'kunstenaar' noemt is een vertegenwoordiger van de anti-kunst, hetgeen betekent dat altijd de volledigheid van een decadent bestaan wordt afgewezen, in dienst van een kleinburgerlijke ideologie (de linkse kerk, de religieuze kerk of de rechtse kerk) die de geschizofreneerde 'verboden' dichter tot de eenzame, onbegrepen - verdoemde - figuur maakt, die hij volgens Verlaine altijd moet zijn...
Verlaine is bekend geworden vanwege zijn relatie met de dichter Rimbaud. Die (homoseksuele) relatie liep stuk omdat Verlaine (waarschijnlijk vanwege zijn pessimistische opvatting dat decadentie altijd wordt bestraft) koos voor het katholicisme, terwijl Rimbaud (die oprecht van Verlaine hield) de overtuiging was toegedaan dat buigen voor het kleinburgerlijke geweld weinig meer is dan kiezen voor de geestelijke dood.
Verlaine schoot een kogel in het lijf van Rimbaud, werd daarop gevangen gezet, en Rimbaud besloot met schrijven te stoppen om als 'mislukt wonderkind' het anonieme leven van de hardwerkende zakenman te gaan leiden...
Rimbaud heeft nooit een gedicht geschreven over zijn zakelijke successen en mislukkingen. Hij bewonderde Verlaine, en toen Verlaine voor de geestelijke dood koos verklaarde hij zichzelf ook dood. Een erg tragisch verhaal al met al en niet bijzonder geschikt om gezellig over te kletsen in je tweede huis in Frankrijk...

To Verlaine - London, Friday afternoon (4 July 1873)

Come back, come back, my dear friend, my only friend, come back. I swear I shall be kind. If I was cross with you, it was a joke which I was obstinately determined to carry on; I repent of it more than can be said. Come back, it will be quite forgotten. How terrible that you should have taken that joke seriously. For two days I have not stopped crying. Come back. Be brave, dear friend. Nothing is lost. All you have to do is make another journey. We'll live here again, very brave and very patiently. Oh! I beg you! It's for your good, besides. Come back, you'll find all your things here. I hope you realize now that there was nothing real in our argument. That frightful moment! But you -- when I signalled to you to get off the boat -- why didn't you come? Have we lived together for two years to come to this? What are you going to do? If you won't come here, would you like me to come and meet you where you are?

Yes, I was in the wrong. Oh, you won't forget me, will you? No, you can't forget me. As for me, I still have you, here. Listen, answer your friend, must we not live together anymore? Be brave. Answer this quickly. I can't stay here much longer. Do not read this except with goodwill. Quick, tell me if I must come to you. Yours, all my life.

RIMBAUD

Zie ook: Liefdescultuur & Gebruikscultuur,
en: Het verlies van de Liefde

De Gewoonheid & De Liefde

Het kenmerk van een liefdescultuur is - heel simpel gesteld - dat de lieve mens binnen die wereld gewoon zichzelf kan zijn, op een zodanige wijze dat hij niet genoodzaakt wordt een vals, van elke eigenheid ontdaan clich wezen van zichzelf te maken.
Het verschil tussen liefdescultuur en opgeschroefde clich cultuur wordt duidelijk zichtbaar wanneer de portretten van twee Hollywoodsterren naast elkaar worden geplaatst. De eerste ster is James Stewart, die ons het eenvoudige beeld van de doorsneemens voorspiegelt, een aardige, gewone vent zonder pretenties, en daarom in staat hele eenvoudige sentimentele rollen te spelen, terwijl de tweede ster (Arnold Schwarzenegger) de absolute ontkenning van de eenvoud en de gewoonheid is, en ons derhalve aanstaart met de halen, hebben en houden grijns , waar links Nederland in een ver achter ons liggend verleden zo een afschuwelijke hekel aan had. Links - dat weet ik nog heel goed - voelde zich verwant met de leider van de Antirevolutionairen binnen het christelijke partijenblok, Willem Aantjes, die op een evangelische wijze de linkse gewoonheidsgedachte ('spreiding van kennis, inkomen en macht') onder woorden bracht via de benadrukking van het belang van de evangelische bergrede.

Willem Aantjes werd echter aan de kant geschoven omdat hij in de tweede wereldoorlog, gedreven door het opportunistische verlangen zijn eigen hachje te redden, zou hebben gecollaboreerd met de vijand, en sinds die tijd hebben we eigenlijk nauwelijks meer iets gehoord van de bergrede, die - hoe je het ook wendt of keert - in het teken van de gewoonheid staat en die zeer zeker niet een uiting is van op zelfvergroting gerichte opschepperij.
James Stewart zou je - wanneer je de moralistische simpelheid van George W. Bush wilt hanteren - de goede Amerikaan kunnen noemen: de vrijheidslievende Amerikaan die aan het evangelie die waarden en normen ontleent die van de vrije mens een gewone aardige vent maken.
Arnold Schwarzenegger daarentegen is de zelfvergroter, de laffe opportunist die weliswaar aardig is, maar die juist omdat hij aardig is - de gevangene is geworden van een megalomane machtscultuur, waarin aardige mensen alleen mogen meedraaien wanneer ze hebben bewezen dat ze groot, machtig en sterk kunnen zijn. Met andere woorden: de gevoelige, gewone, serieuze mens, die zichtbaar wordt in het portret van James Stewart wordt met behulp van de meest krankzinnige hulpmiddelen doodgeslagen en vervangen door een uit zijn krachten gegroeid monster dat de ontkenning is van elke vorm van gewoonheid waarnaar het evangelie verwijst.
Het zal duidelijk zijn dat Amerikanen die het beeld van gewoonheid niet meer kennen weinig zullen begrijpen van de boodschap van de Jezus van de bergrede. Arnold Schwarzenegger vertegenwoordigt de dood van de gewoonheid en de eerlijkheid en daarmee de dood van het nieuwe testament.

Astrologisch gezien is het opvallend dat de alter-ego-huizen van de twee sterren, huizen die aangeven welke eigenschappen bewonderd worden in de ander precies het verschil aangeven tussen de evangelische gewoonheid (James Stewart: Vis en Steenbok) en de bazige, vals-autoritaire (oudtestamentische) uitverkoren volk gedachte (Schwarzenegger: Zon in huis 2 en het teken Leeuw heerser van dat alter-ego huis).

Het Progressieve Manifest

Met al het gekissebis over 'maden en wormen' zouden we bijna vergeten dat we in een conservatieve (verdingde of geestloze) wereld leven waarin het recht van de sterkste geldt. Het enige morele antwoord daarop is een progressief antwoord. Maar wie wil er in een MACHT=RECHT-wereld waarin de zwakken het kruis van de sterken moeten dragen nog progressief en geestvol zijn?

Senator Edward Kennedy gave two magnificent speeches last week, but only one received the attention it deserved. While his blistering attack on the Bush Administration for manipulating and distorting intelligence to justify attacking Iraq was noted in the Washington Post and other papers, the Senator's fiery progressive manifesto -- delivered at a New York conference called Re-Imagining the Welfare State -- went virtually unreported.

In the large hall at CUNY Graduate Center in New York City on the afternoon of March 1, Kennedy came out swinging at an Administration that wants to roll back the hard-earned rights and liberties of the 20th century. "One by one," Kennedy boomed, "issue by issue, program by program, the Republican Right has methodically turned away from policies which brought about a century of progress for working Americans. They want to build the 21st century economy on 19th century economic values, as if the last 100 years had not occurred. For them the law of the jungle is the best economic policy for America -- not equal opportunity, not fairness, not the American dream. Their ideas will inevitably result in a lesser America, and have already meant a growing gulf between rich and poor." (Katrina vanden Heuvel, The Nation 11-3-2004)

Zie ook: Horoscoop van John F. Kennedy

On the origin of the term
"the American Dream" - Rob Vaughan

In 'Made in America: Self-Styled Success from Horatio Alger to Oprah Winfrey' (University of Minnesota Press, 1992) Jeffrey Louis Decker writes of the origin of the term the "American Dream." He states that "the term was not put into print until 1931, when middle-brow historian James Truslow Adams coined and used it throughout the pages of a book titled 'The Epic of America'. The American Dream is to be understood as an ethical doctrine that is symptomatic of a crisis in national identity during the thirties. The newly invented dream calls out for a supplement to the outmoded narrative of individual uplift, which had lost its moral capacity to guide the nation during the Depression."
Adams was fully aware that the "American Dream" was a new term and had argued that his editor, Ellery Sedgwick, allow him to use it in the book's title. Sedgwick refused, allegedly saying "no red-blooded American would pay $3.50 for a dream." Adams argued that "Red-blooded Americans have always been willing to gamble their last peso on a dream ...." [n.154-155]
Clearly, the notion of such a dream as a core belief, even a guiding principle, predates Adams' first use of the term in the 1930s. But an interesting idea to kick around, I think, is that it was not until there emerged a profound sense that America had LOST something that the term was actually coined. What was it that folks in the Depression felt they had lost? Perhaps the same things that people still list when describing the American Dream today: individual freedom, social justice, the ability to participate in the consumer economy, and the hope of a better place for one's children. (Bron)

Vraag: Wat is de essentie van progressiviteit?

Antwoord: alle mensen (dus niet alleen de uitverkorenen) het recht geven te dromen en te streven naar realisatie van de droom....

Het Brave Jongetje & De Boef

Corine de Vries schetst in de Volkskrant (15-3) een portret van Vladimir Putin: "de verpersoonlijking van de tweekoppige Russische adelaar", die zowel liberaal hervormer is als autoritair leider die geen tegenspraak duldt.
Omdat ik weinig waarde hecht aan de schertsrollen die mensen veelal als volwassene spelen (altijd leugen en bedrog, altijd proberen de ware kinderlijke aard te verstoppen en te vervangen door onzin, ijdelheid en zinloos vertoon) kies ik voor 'de oude schoenendoos-psychologie', die Volkskrantcolumnist Jan Blokker (in dezelfde VK-editie) aanprijst.
Wil je weten wie iemand is, wil je als een echte Sherlock Holmes geheimen ontraadselen, dan snel de zolder op gestommeld en vol verbeten ijver neuzelen in beschimmelde kisten en dozen, op zoek naar foto's waarop de ware aard van de mens nog zichtbaar is , zo helder, simpel en gewoon, dat het me altijd heeft verbaasd dat de zich 'modern' noemende psychologie nooit enige belangstelling heeft getoond voor het fotoalbum, of, zoals Blokker het uitdrukt: de schoenendoosanalyse...

Ikzelf ben dol op oude schoenendozen. Een oude doos prikkelt, om het eens diepzinnig uit te drukken: "mijn verbeelding", en dat is nu precies wat de jaren zestig generatie ook ooit - in een volledig uitgewist verleden - probeerde te doen. Men verbond aan dat streven de fraaie leuze: "Breng de verbeelding aan de macht".
Als schoenendoosaanbidder, die als kind altijd op zoek was naar verborgen schatten (geen enkele wrakkige, ondergelopen kelder in Zwolle was veilig voor mijn verbeeldingsrijke schatgravergeest...), heb ik natuurlijk niks tegen zo n kinderlijke leus. Wat voor bezwaren zou je als gevoelige, serieuze, fantasierijke jongen moeten hebben tegen mensen die 'verbeeldingrijk' zijn?
Verbeelding is vrouwelijk, heeft niets met lompe marxistische machtsaanbidding te maken, en toch werd onder het mom van de zachte revolutie een linkse schijnrevolutie uitgevoerd die de lompe, patserige boeren aan de macht bracht: de Marcellen van Dammen en consorten, die nu in een van elke verbeelding ontdane wereld zichzelf 'antiregenten' noemen, alsof het niet zo is dat de meest kenmerkende eigenschap van een regent is dat hij de verbeelding in mensen vernietigt.
Het autoritair zijn van een mens maakt van hem geen regent (wanneer je het begrip regent op wilt vatten als een negatieve beoordeling, die verwijst naar ouderwets, star, onbuigzaam, onderdrukkend gedrag).
Ik ben altijd een autoritair jongetje geweest, maar toch was ik geen regent, omdat ik antiautoritaire vriendjes had. Op de foto rechts hierboven zie je mij afgebeeld naast een schoolvriendje dat net als ik geboren is op 25 december 1945. Alleen ben ik geboren om half twee 's morgens en is hij geboren om half vijf, hetgeen betekent dat volgens de astrologie mijn ascendantteken (dat volgens de astrologie uiterlijk gedrag en voorkomen sterk zou bepalen) in het teken Weegschaal staat (met Jupiter en de verbeeldingsrijke planeet Neptunus in het eerste huis), terwijl mijn antiautoritaire, rebelse vriendje, die een uitgesproken boeventronie bezit, het teken Schorpioen op het eerste huis heeft staan.
Waarmee ik dus wil zeggen dat Schorpioenen weliswaar bazige rotzakken zijn, maar niet autoritair in de zin van regentesk, omdat een regent een dooie diender is, conservatief, niet bereid ooit iets te veranderen, terwijl een Schorpioen - de kinderlijke schorpioen dus - want we hebben het niet over leugenachtig, volwassen (fantasieloos) gedrag - altijd probeert het starre, fantasieloze gezag te ondermijnen. Het teken Schorpioen is namelijk een waterteken en staat - net als de Vis en de Kreeft - voor verbeelding, fantasie en magie...
Corine de Vries geeft in haar artikel informatie over het jongetje Putin (zie foto linksboven). Dat jongetje was, schrijft ze, 'een vandaal'. Hij zat op de lagere school rotzooi te trappen in de klas, "op 11-jarige leeftijd gooide hij propjes door de klas, maakte zijn wiskundehuiswerk niet, spijbelde vaak en kwam geregeld thuis met een blauw oog."
Zo'n jongetje was ik dus niet. Altijd de braafste in de klas, maar ook altijd omringd door kleine, maar wel opwindend lieve, rotzakjes, zoals de foto hierboven laat zien, waar ik sta ingeklemd tussen twee lieve boefachtige vriendjes...
Het jongetje met de boeventronie wist 'het beest' in mij op te roepen na schooltijd en je zou dus kunnen zeggen dat ik als kind een soort dubbelleven leidde: braaf in de klas, wild daarbuiten. Alleen het feit dat de politie ons nooit betrapt heeft tijdens onze boeventochten (brave Zwolse middenstanders terroriseren) heeft voorkomen dat ik een jeugdcrimineel met een strafblad ben geworden, hetgeen bewijst dat het leven van toevalligheden aan elkaar kan hangen en natuurlijk ook dat het bezitten van 'verkeerde vriendjes' bijzonder gevaarlijk kan zijn, want wie pech heeft wordt door zijn boefachtige vriendjes kapot gemaakt!.
Maar wat kun je er aan doen als het noodlot bepaalt dat je op rotzakjes valt? Het teken Schorpioen, zegt de astroloog, beheerst mijn 'alter-ego-huis' en daarom ontkom ik er niet aan, en moet ik, als was ik de hoofdfiguur in een Amerikaanse 'soap' (The beauty & the beast) de afstand tussen het brave en het wilde jongetje overbruggen om zodoende de esoterische eenheid die ik als kind vormde met de ander als schizofrene volwassene weer zien te herstellen.
Je zou die spirituele opgave de werkelijkheid kunnen noemen waar het katholieke begrip erfzonde naar verwijst. We worden onschuldig geboren en we leiden een tijdlang een onschuldig leven, tot we rondom het 13e, 14e jaar van elkaar gescheiden worden en onszelf opsluiten in een onkinderlijkte, schizofrene volwassenenwereld, waarin we altijd vreemden van elkaar moeten zijn.
Het kenmerk van een regent is dat hij die scheiding ontkent. Een regent kent het verbeeldingsrijke begrip kind worden niet, heeft ook totaal geen respect voor kinderlijke geesten (niet hetzelfde als kinderachtige geestlozen) en zal alles op alles zetten om de kinderhaters op de troon te zetten.
Nieuw Links bijvoorbeeld was doodgewone kinderhaat. Koos niet voor het fantasierijke kind, maar voor de volwassen macht en het is dan ook geen wonder dat de vertegenwoordigers van dat regenteske (verbeeldingsloze) links een nieuw antikinderlijk begrip ontdekt hebben: 'de allochtonen' - een volwassen onzinbegrip (net als het fantasieloze woord de joden ) dat de ontkenning is van alles van kinderlijk en fantasierijk is in de mens.
Je moet als antiregent nooit de wereld collectiviseren. Een verbeeldingrijk kind is altijd een individualistische schatgraver. Zo iemand dient de suprematie van de verbeelding en die geef je derhalve een oude schoenendoos cadeau, waarmee hij naar hartelust kan experimenten.
Als kind bouwde ik kijkdozen. Je neemt een schoenendoos, knipt in het deksel ronde gaten die je beplakt met gekleurd plastic, verschillende kleuren natuurlijk, zodat elk plekje in de doos zijn eigen kleur krijgt, en daarna bouw je met behulp van foto s, geschilderde doosjes, watten, gras en wat al niet meer een eigen fantasiewereld op in die doos, die de toeschouwer via gaatjes in de voorkant mag bekijken.
Een regentesk kind van tegenwoordig (want dankzij de jaren zestig generatie zijn we allemaal starre, fantasieloze regenten geworden) maakt geen kijkdozen meer! Alleen de stokouwe columnist Jan Blokker neemt op z'n tijd zo af en toe de moeite zijn ouwe lijf naar de zolder te slepen, waar zijn vrouw de ouwe schoenendozen opgeslagen heeft, maar verder hoor je geen mens er meer over, en dat kan dus ook niet, omdat we niet verbeeldingrijk meer zijn! Dankzij Marcel van Dam van Nieuw Links!

Vladimir Putin gooide met propjes. Wanneer je zijn horoscoop bekijkt (de horoscoop die hoort bij het tijdstip 09u 30m dat volgens de webmaster van zijn eigen presidentensite - Stef de Groot - afkomstig is uit Sovjetarchieven), dan zie je dat het teken Schorpioen de ascendant beheerst, terwijl de planeet Pluto, die bij het teken Schorpioen hoort zich in het tiende huis bevindt. Een beetje een dwingeland dus, maar wel een dwingeland die gevoelig is voor verbeelding, omdat het teken Schorpioen altijd - hoe oud een mens ook wordt - een waterteken blijft...
Het verschil tussen de kinderlijke Schorpioen en de volwassen Schorpioen is dat de volwassen Schorpioen zichzelf opsluit in een eigen wereld, die wordt afgegrendeld met behulp van gestolen kracht. De Schorpioen staat voor vampirisme. Hij zuigt zwakken leeg om zichzelf sterker te maken, en daarom is het uitermate belangrijk te voorkomen dat een Schorpioen zijn kinderlijkheid verliest.
Wie de wereld een beetje beter wil maken zal het kinderloze vampirisme moeten bestrijden, de bloedzuigerij van volwassen regenten, die star en verbeeldingsloos vast blijven houden aan zaken als 'geld verdienen', 'baantjes veroveren', tweede huizen kopen', eer en roem verwerven , allemaal zaken waarvan de kinderlijke, verbeeldingsrijke mens zegt dat je er vanuit sociaal oogpunt bezien - niks aan hebt.
Ik was het braafste jongetje van de klas omdat ik graag het vriendje van de meester wilde zijn, zoals ik na school een boef was, omdat ik mijn boefachtige vriendjes niet wilde verliezen.. Erg verwarrend allemaal, maar wel leerzaam dus, en bepaald geen gevaarlijke kwakzalverij, zoals de regenteske linkse jaren zestig generatie (de ideologiegebonden generatie die geen fictie las!) het ons graag wil doen geloven

Zie ook: Horoscoop van Vladimir Putin

Jan-Peter Balkenende: kind van de linkse revolutie

Uit een interview van 7 maart 2002:

Als je het CV van Jan Peter Balkenende leest, heb je het gevoel dat er een lijsttrekker gebotteld wordt. Geen enkele dissonant.
J-P: Je kunt er gewoon aan aflezen dat ik altijd al belangstelling had voor politiek en besturen. Daarom ging ik ook geschiedenis studeren. En werd ik in 1984 stafmedewerker van het Wetenschappelijk Instituut van het CDA.
Maar het zat ook al in de genen, toch?
J-P: Mijn vader en moeder waren inderdaad ook al bestuurders pur sang; ze hebben vele voorzitterschappen ingevuld. Soms moest mijn moeder een voordracht ergens houden, en dan las ze dat aan mijn vader en mijn broers (eentje is er in het bedrijfsleven, de ander in de culturele hoek terecht gekomen) voor. Dan werd er aan de keukentafel over gediscussieerd. Dat praten over de samenleving vonden we echt heerlijk. Ook onder de afwas, kan ik me herinneren. We hebben eens een afwasmachine gekocht, maar die is geloof ik 5 keer gebruikt. Afwassen en praten was leuker. Kinderboeken waren ook niet aan me besteed, dan rende ik echt weg. 'Onze wereld' las ik, kinderencyclopedie n. Toen ik 6 was, waren de Kennedy's en Martin Luther King dan ook mijn helden. (Interview 7-3-2002)

jaag de kinderen van mij heen Wat moet een samenleving beginnen met kinderen die geen kinderboeken meer willen lezen?
Dat is een morele vraag die in het waarden en normen debat dat door onze christelijk-liberale overheid in gang is gezet niet aan de orde wordt gesteld, terwijl de beantwoording van die vraag juist uiterst belangrijk is, wil je ooit iets begrijpen van de vreemde schizofrene wereld waarin we leven, een wereld waarin zesjarige kinderen 'FUCK YOU!' roepen wanneer je ze confronteert met een kinderlijk boek.
Ik ben opgegroeid in een tijd waarin zesjarige kinderen samen met 18, 19-jarige volwassenen op straat kinderspelletjes speelden. Voordrachten houden was er niet bij. Als zesjarig jochie las ik de avonturenverhalen van Puk & Muk, een brutaal kabouterkoppel dat later gezelschap kreeg van een brutaal zwart schoffie dat Moortje heette.
Moortje was inktzwart, had grote rode lippen en een dikke bos kroeshaar. Echt een jochie waar je 'lekkere negerjongen' tegen kon zeggen, een uitdrukking die je in het tijdperk van de tijdens het afwassen pratende bestuurderen die hard weglopen voor kinderboeken natuurlijk niet meer kunt gebruiken. Wie tegenwoordig neger is noemt zichzelf ook niet meer Moortje. Hij noemt zichzelf liever 'Jan-Peter'. Of: 'Marcel van Dam'.

Puk en Muk

De Oostenrijkse tekenaar Carl Storch (1868-1955) was de geestelijke vader van de twee kabouters. Reeds in 1906 publiceerde hij tekeningen van Puk en Muk in het kindertijdschrift de Seraphischer Kinderfreund.
De Tilburgse frater Franciscus Xaverius (Adrianus Joannes Franciscus) van Ostaden (1896-1961) schreef vanaf 1926, onder het pseudoniem Frans Fransen, bij deze tekeningen vervolgverhalen in het door het R.K. Jongensweeshuis in Tilburg uitgegeven tijdschrift De Engelbewaarder. Een jaar later werd het eerste verhaal in boekvorm uitgegeven.
Storch en Fransen maakten samen 12 Puk en Muk boeken. Na de Tweede Wereldoorlog verschenen er nog vier boeken, die door Leo van Grinsven werden ge llustreerd.
Later zijn er boeken opnieuw uitgegeven en bewerkt door Tim Safery en Jos Haens. Van 1927 tot 1985 zijn er meer dan een kwart miljoen boeken gedrukt van Puk en Muk. Door de KRO werden in 1951, in de jeugduitzending "De Wigwam", vijf vervolghoorspelen over Puk en Muk uitgezonden.
Bron: "Puk en Muk uit de schaduw van Tilburg" door drs. Kees Kolen. (http://www.xs4all.nl/~hebeco/jeugdboeken/start1.html)

Eerlijk toegegeven, eigenlijk stellen de boekjes niet bijster veel voor, zitten er ongelofelijk veel opvoedkundig erg verantwoorde dingetjes in, schijnen de boekjes zelfs nageaapt te zijn van een duits voorbeeld (althans, volgens de verkoper van het kleine, rommelige boekwinkeltje waar ik het gekocht heb).
Ondanks dit alles blijven de jongetjes die bij hun oom Klaas wonen mijn helden. Wel of geen duits voorbeeld, mij maakt het niets uit. De opvoedkundig verantwoorde dingen die ik vroeger nooit beseft heb maken het niet minder leuk om te lezen. Nee, wereldliteratuur is het niet, maar Puk en Muk ( n Moortje) zijn geweldig. De plaatjes zijn goed, de verhaaltjes leuk en (zelfs) spannend.
In Puk en Muk en de heks gaan Puk en Muk op zoek naar de verdwenen Moortje. Ze komen terecht bij de heks Friponne. Deze belooft hen te helpen bij hun zoektocht, stopt hen vol met allerlei lekkere dingen en wil hen vervolgens niet meer laten gaan. Zij blijkt degene te zijn die Moortje gevangen houdt om klusjes voor haar op te knappen. Puk en Muk wacht hetzelfde lot. Maar... ze ontsnappen in een sjeesje getrokken door een gouden rat rijdend over een levende schipbrug bestaande uit eendjes (de enige manier om het water over te komen):

Lief zijn tegen de eendjes, Puk en Muk, zei Moortje, toen het wagentje over de brug reed. (Dani lle Biemans: Een kinderboek)

Zapatero Vows Soldiers' Return From Iraq
By ED McCULLOUGH - Associated Press Writer

MADRID, Spain (AP): Luis Rodr guez Zapatero - the leader of Spain's victorious Socialists - said Monday he will bring Spanish troops home from Iraq by June 30, fulfilling a campaign pledge a day after his party's win in elections overshadowed by terrorist bombings.
"It's evident that I considered the participation ... of our country an error," Jose Luis Rodriguez Zapatero said at a news conference.
"I think the military intervention was a political error for the international order, for the search for cooperation, for the defense of the United States.... I maintain the idea was an error," he said.
In Sunday's election the Socialists defeated the ruling Popular Party, jumping from 125 seats to 164 in the 350-member Congress of Deputies. The conservatives fell from 183 to 148.
The election followed last Thursday's train bombings, reportedly claimed by al-Qaida, that killed 200 people. On Monday, 243 people remained hospitalized, 11 in critical condition. (The Guardian 15-3-2004)

Zie ook: The Guardian: Voices on Iraq

Victory of brutality
By Gideon Levy

A new species of officer is achieving greatness in the Israel Defense Forces. These people did most of their service as occupation officers, and their excellence is a function of the degree of violence and brutality they exercise...
The most striking example of this trend is Brigadier General Gadi Shamni, a graduate of Lebanon and Hebron, who last week concluded his tour of duty as commander of the Israeli forces in the Gaza Strip and was promoted to head of the Operations Division in the General Staff, a post which is a major step on the way to becoming a major general...
Perhaps not since the days when Ariel Sharon was a serving major general has the Gaza Strip seen an officer as violent, as boastful and as brutal as General Shamni.
The widespread death and destruction that Shamni left behind from his 14 months of service in Gaza did not prevent his promotion, and may have even contributed to it.
The new species of officer, of which Shamni is the most prominent example, balks at no means of killing, never expresses sorrow or regret (not for the killing of innocent people and not for pointless operations), articulates clear political positions, and is rarely anything but arrogant in his speech. That's the recipe for promotion.
The conscience of officers like Shamni is always clean and polished. The blood of the innocent people does not torment them. It's doubtful whether questions of morality even occur to them. They "do the work" and nothing will stop them. (Ha'aretz 16-3-2004)

Commentaar: De moraal van linkse of rechtse extremisten is altijd gebaseerd op de wil de ander volledig te onderwerpen, hetgeen heel concreet betekent dat voortdurend geprobeerd zal worden de tegenstander in woestheid, wildheid, meedogenloosheid en sadisme te overtreffen. Dat wetende zou je verwachten dat alles op alles wordt gezet om extremisten in het Midden-Oosten hun machtspositie af te nemen, zodat de sadistische wedloop kan worden gestopt.
Maar we hebben de afgelopen jaren helaas het tegendeel zien gebeuren....

Osama bin Laden & Leon de Winter

Osama bin Muhammad bin Awad bin Laden, beter bekend als Osama bin Laden, is de leider van al-Qaida, een guerillabeweging die als doel heeft een pan-Islamitisch kalifaat te stichten door regimes die het als niet-Islamitisch ziet omver te werpen. Hij was onderdaan van Saoedi-Arabi , maar zijn staatsburgerschap is ingetrokken.
Door de Verenigde Staten wordt hij verantwoordelijk geacht voor de terreuraanslag van 11 september 2001 op het World Trade Center en het Pentagon in de VS. Ondanks dat hij betrokkenheid hierbij heeft ontkent, zijn er bewijzen inclusief een videocassete van bin Laden zelf, waaruit blijkt dat hij wel betrokken was in wat algemeen als de grootste terreuraanslag in de geschiedenis wordt gerekend.
Osama bin Laden bekritiseert zijn vaderland wegens veiligheidssamenwerking met de Verenigde Staten van Amerika en wordt er gezocht vanwege betrokkenheid in terreurdaden. Echter hijzelf heeft volgens verschillende bronnen ook samengewerkt met de Verenigde Saten, toen hij een guerilla-beweging steunde die tegen de bezetting van de Sovjet Unie over Afghanistan streed. (Wikipedia Encyclopedie)

De Volkskrant (17-3) laat de opportunistische hystericus Leon de Winter weer eens aan het woord, een schrijver die (gezien zijn afkeer van pretenties) kinderboeken zou moeten gaan schrijven, maar die weigert zijn kinderlijkheid serieus te nemen, omdat het 'jood zijn'; hem gebied een machtige politicus te moeten zijn.
"Joden", zo valt er te lezen op de website van de liberale joodse gezelschap, "dienen een leidende rol te spelen binnen de gemeenschap".
Ik heb dat verlangen naar leiderschap altijd afgewezen. We kunnen niet allemaal bazen en leiders zijn in de wereld, want als we allemaal baas willen zijn (en dat wilden de linkse studenten in de jaren zeventig: allemaal baas en geen hoogleraren meer ), dan wordt de wereld een krankzinnige bureaucratische chaos, waarin de gewone mens de gevangen wordt van een Kafkaiaanse regentenwereld die alleen maar bezig is met regelen en bedisselen, ook als er helemaal niks te regelen en te bedisselen valt.
En juist omdat ik valse leiderschapsdromen afwijs ben ik een uitgesproken vijand van die ideologische systemen die blind leiderschap koppelen aan een ziekelijk verlangen maar macht.
Leon de winter - een kind dat geen kind durft te zijn - valt in zijn hysterische artikelen voortdurend de Islamitische leiderschapsdroom aan, op zo n eenzijdige en chaotische wijze dat ik als onafhankelijke no-nonsense figuur er een beetje misselijk van word, want ik verafschuw eenzijdigheid en partijdigheid en dat is de reden waarom ik niet alleen de islamisten aanval ( de vloek der wet ), maar ook de zionisten, een groepering waar Leon de Winter ondanks zijn afkeer van pretenties rustig deel van uitmaakt.
De Islamitische machtsdroom (die door Leon de Winter op een volstrekt onlogische wijze in de enkeling Osama bin laden wordt geprojecteerd) en de joods-nationalistische machtsdroom zijn identieke dromen, die - zoals dat altijd het geval is met gelijken - elkaar afstoten, op zo'n sterke wijze dat alleen de vernietiging van beide dromen de mogelijkheid schept de uit elkaar gegroeide partijen te verzoenen.
Rechtse christenen, opportunisten en hysterici steunen de joodse machtsdroom. Rechtse moslims, opportunisten en hysterici steunen de Islamitische machtsdroom. En in het tussengebied bevinden zich mensen die proberen hun op rechtvaardigheidsverlangen gebaseerde principes te verdedigen, en een van die weinige principi le mensen was de door ons vernietigde socialistische leider Saddam Hussein.
Saddam Hussein is gedemoniseerd, hetgeen betekent dat het verboden is hem te verdedigen, een krankzinnige monsterlijke antidemocratische en volstrekt onrechtvaardige daad, die bewijst dat we de democratie en de rechtsstaat niet eerbiedigen.
Ik heb Saddam Hussein (als een soort advocaat van de duivel) altijd verdedigd en ik zal dat ook blijven doen, omdat Saddam Hussein noch de Islamisten, noch de joodse nationalisten steunde. Alles wat hij verdedigde was de vrijheidsstrijd van de Palestijnen en dat is een recht dat je in een rechtvaardige wereld niemand mag ontzeggen. Waar mensen namelijk bedonderd en bedrogen worden, daar mag je als naar recht verlangend mens protesteren en ook al worden in de strijd middelen gebruikt die niet deugen, dan nog blijven de principes van eerlijkheid en rechtvaardigheid zaken die gerespecteerd dienen te worden door mensen die zichzelf democratisch en rechtvaardig noemen. Kijk naar de vernietiging van de seculiere staat Irak die een dam vormde tegen de Islamitische Kalifaatgedachte van de Islamitische Revolutionairen die wij (inclusief Leon de Winter) als zogenaamde democraten hebben gesteund.
Saddam was nog niet op een gewelddadige wijze verdreven (ten koste van tienduizenden doden en gewonden) of de Islamitische Kalifatisten renden de straat op met borden en spandoeken om ons duidelijk te maken dat de Islamitische Revolutie had gezegevierd. De kleine Satan Saddam Hussein, die niet als een duivel werd gezien omdat hij een antidemocraat zou zijn, maar omdat hij gezien werd als een pro-Westerse lakei, was verslagen en nu zou het revolutionaire proces dat door Saddam was tegengehouden, het verspreiden van de Islamitische Revolutie, in het Midden-Oosten kunnen worden hervat.
In Iraanse dagbladen werd het heel duidelijk gesteld: We hebben dertig jaar op deze dag van de bevrijding gewacht. Wij gaan door met onze heilige strijd. Niemand kan ons stoppen".
Verblinde joodse nationalisten plaatsen tegenover die machtsdroom hun eigen droom, waarin niet de Islam, maar de heilige joodse staat de centrale spil vormt van een machtsrijk, dat van de wereld een nieuw, door zionisten beheerst paradijs moet maken.
Het is die rechts-Zionistische machtsdroom die Adolf Hitler sterk heeft gemaakt en wie eerlijk wil zijn (en dus onschuldige mensen - ook onschuldige joden - wil verdedigen) zal daarom scherp dat rechtse zionisme moeten veroordelen, wanneer hij tegenover rechtsimperialistische machtsdromen de pretentieloze eenvoud van de pragmatische en liberale, sociaal-democratie wil plaatsen, een democratie die juist daarom eenvoudig is, omdat zij de ontkenning is van de hysterie en het opportunisme die ten grondslag liggen aan het op blinde machtsuitoefening gerichte collectivisme.
Ik ben altijd een eerlijke, pragmatische, liberale sociaal-democraat geweest. Dat is de reden waarom ik de marxisten haatte en verafschuwde, omdat zij niet de redelijke sociaal-democratie verdedigden, maar het principeloze opportunisme (negatief Leeuw-denken) en de onredelijke hysterie (negatief Pluto-Mars-denken), die altijd een machtswereld scheppen waarin alles wat eerlijk, liberaal, pragmatisch en sociaal-democratisch is moet creperen (zie mijn horoscoop).
Ons landje heeft de op recht gebaseerde sociaal-democratische gedachte vermoord en het is daarom de taak van redelijke mensen de sociaal-democratie te herstellen (d.w.z. te ontdoen van de nieuw linkse (lees Staphorster) clubjesgeest). Dat is wat ik op deze site stel.
Schrijvers als Gerard Reve en Willem Frederik Hermans zagen in de linkse revolutie wat zij werkelijk was: collectivistisch fascisme, waarin de antiliberale ideoloog de eeuwige baas wil zijn.
Saddam Hussein heeft gedurende de jaren 1980 tot 1988 gevochten tegen de Islamitische Revolutie die voorstander is van de vorming van een groot Islamitisch machtsrijk, waarin de mens de slaaf is van de irrationele islamitische wet. Dat was ook de reden waarom hij zich verraden voelde door Koeweit dat hem na die strijd - die volgens hem in dienst stond van de gehele Arabische wereld - verkocht aan de vijand .
Ook was Hussein tegenstander van de Zionistische revolutie, die voorstander is van de vorming van een Zionistisch machtsrijk, waarin de mens de slaaf is van de irrationele joodse wet.
Wat we ons dus dienen te realiseren is dat noch de ene partij, noch de andere partij de idealen van de op rationele rechtsprincipes gebaseerde sociaal-democratie dient. Niet de verbeelding (fantasie die redelijke impulsen vrij wil maken in de mens) wordt aan de macht gebracht, maar de inbeelding (irrationele dromen die de realiteit ontkennen). Hetgeen betekent dat je als sociale democraat noch de ene partij noch de andere partij kunt steunen. Met andere woorden: Saddam Hussein had niet onttroond mogen worden, want de werkelijke imperialistische vijanden zitten in Iran en Isra l.
Osama bin Laden (die als eenling onmogelijk een imperialist kan zijn) is een vlieg binnen het grote geheel. Een gevaarlijke vlieg die in staat is andere mensen te terroriseren, maar in feite een man zonder enige werkelijke macht, een man ook die alleen maar een bont gezelschap van protestfiguren achter zich heeft staan, die niet handelen vanuit dezelfde ideologie, hetgeen blijkt uit de 9 september aanval, die juist de symbolen van het imperialisme (pentagon=macht en het world trade center =geld) tot doelwit maakten: zodat je - wanneer je de zaak heel nuchter bekijkt - zou kunnen stellen dat het in feite een socialistische aanval op het kapitalistische imperialisme was.
De werkelijke macht ligt niet bij een zootje ongeregeld, maar bij diegenen die wij via de vernietiging van Saddam Hussein oppermachtig hebben gemaakt: de Islamitische Revolutionairen en de rechts-Zionistische revolutionairen... Dat zijn de levensgevaarlijke gekken die ons bedreigen en die gekken moeten we onschadelijk zien te maken omdat ze als anti-intellectuelen elke redelijke discussie onmogelijk maken.
Eerlijke Amerikanen hebben dat in het verleden ook steeds gesteld. Niet Saddam is het grote gevaar, maar Iran en Isra l. Khomeini en Jabotinsky (Sharon), dat zijn de twee giftige partijen die Saddam Hussein tot hun gevangene hebben gemaakt. Zonder Khomeini en Jabotinski zou Irak nu een van de meest rijke en welvarende landen van de wereld zijn geweest, want Saddam Hussein was geen monster maar is door de monsters tot een monster gemaakt, met andere woorden: de monsters projecteren hun eigen duivelse gezicht in een mens die in wezen niet slecht is. En juist omdat we aan die projectie meewerken dienen we de zaak van het sadisme en zullen we nooit een einde kunnen maken aan de terreur, omdat de terreur het product is van een werkelijkheid die we niet willen zien. We weigeren de waarheid te ontdekken en we verschuilen onszelf achter mooie plaatjes die doodgewone leugens zijn.
Al dat geklets over 'onze jongens in Irak' is giftige onzin. Wij hebben helemaal niets in Irak te zoeken, zoals Isra l helemaal niets te zoeken heeft in de Palestijnse gebieden. Het is hun land en zij hebben te bepalen wat er in dat land gebeurt.
Uit een in Irak gehouden enqu te blijkt dat tachtig procent van de Irakezen een geleide democratie wil, een vorm van democratie waarin de meeste macht wordt toegewezen aan een sterke leider.
Welnu, Saddam Hussein was die sterke leider, en het feit dat wij hem weg hebben gebombardeerd bewijst dat we volstrekt geen rekening hebben gehouden met de democratische verlangens van de Irakezen. Want we hebben zonder iets te vragen - de sterke leider weggejaagd en Irak opgezadeld met een clubje chaotische patsers en leugenaars, die alles bezitten, behalve gezag en autoriteit. Volgens de meerderheid van de Irakezen is de club die wij op een ondemocratische wijze tot leiders hebben benoemd een marionettenclub, die een schande is voor het aanzien van een land dat graag een trotse Arabische natie wil zijn.
Slechts een op de vijf Irakezen wil een Islamitische staat, hetgeen betekent dat Saddam Husssein's onderdrukking van de Revolutionaire Sjia gesteund werd en wordt door de meerderheid van het volk, zodat - nogmaals - de vernietiging van Saddam Hussein onterecht was.
Ons hele optreden deugt niet. Wij zijn leugenaars en wetsovertreders, we gooien lukraak met bommen, schieten mensen dood, verminken ze, maken ze voor hun hele leven ongelukkig, en we weigeren het internationale recht te respecteren, dat ons duidelijk maakt dat we niet een ander land mogen kolonialiseren.
Het is toch onzinnig dat wij Irak zouden moeten helpen? Wie vraagt ons daarom? Waarom moeten wij Irak helpen. De Irakezen willen zichzelf helpen. Ze willen geen 'joodse kolonie' zijn (want zo noemen de Arabieren ons zogenaamd democratische avontuurtje) en ik zie niet in waarom die gedachte slecht zou zijn. Ik wil ook niet in een joodse kolonie wonen. Ik heb als student een paar maanden in een kibboets doorgebracht, maar ik ben er niet als een jood vandaan gekomen, maar veeleer als een anti-jood (hetgeen dus niet hetzelfde is als antisemiet). Ik was blij dat ik terug was in Nederland en als zodanig manifesteer ik me dan ook op deze site: als Nederlander, die als Nederlands staatsburger niks te maken heeft met een andere staat, een vreemde mogendheid waarvan de overheid stelt dat ik er een bijzondere band mee moet hebben.
Waarom zou ik banden moeten hebben met vreemde mogendheden die ik helemaal niet sympathiek vind? Ik vond het Amerika van de jaren dertig, veertig en vijftig sympathiek. Maar dat Amerika (dat nog durfde te dromen) bestaat niet meer, is verzopen in opportunisme en hysterie en daarom wend ik me er van af.
Ik houd niet van imperialisten, niet van islamitische imperialisten en niet van zionistische imperialisten.
Ik begrijp heek goed dat mensen zo hun waanzinnige dromen hebben, maar zodra een ander van me gaat eisen dat ik als nuchter mens de irrationele onzin van een ander heilig moet verklaren haak ik af en zeg ik heel kalm en nuchter: "val maar dood met dromen die mijn nachtmerrie zijn ".
Eerlijk is eerlijk, pragmatisch is pragmatisch, recht is recht. En wanneer je dat niet inziet, wanneer je maar blijft volhouden dat MACHT recht is, dan ben je niet alleen dom, maar ook een gevaarlijke, verbeeldingsloze gek. (17-3-2004)

Bos wil uit Irak: het is mooi zo

DEN HAAG - De PvdA 'zwicht voor terrorisme', door in navolging van de aanstaande Spaanse premier Jos Luis Zapatero te pleiten voor het terugtrekken van de troepen uit Irak. Die zware beschuldiging uiten de regeringspartijen VVD en D66. Ze reageren op de opmerking van PvdA-leider Wouter Bos dat het 'mooi is geweest met de Nederlandse aanwezigheid in Irak'.
Bos vindt dat onzin. "Ik roep het al weken. Er is niets nieuws onder de zon. De reactie van VVD en D66 is hypocriet."
Maar volgens de regeringspartijen, inclusief het CDA, maakt de PvdA 'een draai'. De PvdA steunde tot nu toe de Nederlandse missie in Irak, menen zij. Wel had de partij bezwaren tegen verlenging per 1 juli, maar de deur werd op een kier gehouden daar alsnog mee in te stemmen.
Vorige week zei PvdA-Kamerlid Bert Koenders 'een negatieve grondhouding' te hebben tegenover verlenging. Hij herhaalde dat de VN in plaats van de VS de leiding moeten krijgen in Irak. (Het Parool, 16-3-2004)