EERLIJKHEID
& kleinburgerlijke projectie

over de onwil geestelijke vrijheid te verdedigen

Belangrijke onderwerpen

Islam versus Imperialisme
Het Cynisme Van Een Oneerlijke Anti-Moraal
Amos Oz: kleinburgerlijke vijand van de profeten
Milo Anstadt & De Joodse Identiteit
Arabische Autoriteit & Chaotische Pubers
Baghdad Burning: een linkse vrouw in Irak
Finkelstein: "Zionism is not the issue. The issue is justice"
Powell's wrong UN move (Jerusalem Post Opinion)
De dictatuur van onwetende 'morele' meerderheid

In politics, especially with the relations with the U.S., Arabs loved the word honesty, even if it were inherited from Soviet foreign policy. They are all asking for an honest American role and intervention. Should Bush, or whoever succeeds him, not play this role and intervene, the U.S. would always be hated in our region. (Dar Al-Hayat 23-11-03)

Hakim Bey: Islam versus Imperialisme

Islam has seen itself as the enemy of imperial Christianity & European imperialism almost from the moment of its inception.
During the 20th century it functioned as a "third way" against both Communism & Capitalism, and in the context of the new One World it now constitutes by definition one of the very few existing mass movements which cannot be englobed into the unity of any would-be Consensus.
Unfortunately the spearhead of resistance -- "fundamentalism" -- tends to reduce the complexity of Islam into an artificially coherent ideology -- "Islamism" -- which clearly fails to speak to the normal human desire for difference and complexity.

Fundamentalism has already failed to concern itself with "empirical freedoms" which must constitute the minimal demands of the new resistance; for example, its critique of "usury" is obviously an inadequate response to the machinations of the IMF & World Bank.
The "gates of Interpretation" of the Shariah must be re-opened -- not slammed shut forever -- and a fully-realized alternative to Capitalism must emerge from within the tradition.

Whatever one may think of the Libyan Revolution of 1969 it has at least the virtue of an attempt to fuse the anarcho-syndicalism of '68 with the neo-Sufi egalitarianism of the North African Orders, and to create a revolutionary Islam -- something similar could be said of Ali Shariati's "Shiite socialism" in Iran, which was crushed by the ulemocracy before it could crystallize into a coherent movement.

The point is that Islam cannot be dismissed as the puritan monolith portrayed in the Capitalist media. If a genuine anti-Capitalist coalition is to appear in the world it cannot happen without Islam. The goal of all theory capable of any sympathy with Islam, I believe, is now to encourage its radical & egalitarian traditions and to substruct its reactionary and authoritarian modes of discourse.

Within Islam there persist such mythic figures as the "Green Prophet" and hidden guide of the mystics, al-Khezr, who could easily become a kind of patron saint of Islamic environmentalism; while history offers such models as the great Algerian Sufi freedom-fighter Emir Abdul Qadir, whose last act (in exile in Damascus) was to protect Syrian Christians against the bigotry of the ulema.
From outside Islam there exists the potential for "interfaith" movements concerned with ideals of peace, toleration, and resistance to the violence of post-secular post-rationalist "neo-liberalism" & its allies.
In effect, then, the "revolutionary potential" of Islam is not yet realized -- but it is real. (Hakim Bey, www.hermetic.com)


"Man's freedom is lacking if somebody else controls what he needs, "
for need may result in man's enslavement of man." (Muammar al-Gaddafi)

Ali Shariati, a 'wandering' freethinker

Among all the Iranian authors, Dr. Ali Shariati is the most prolific, seminal and unconventional, yet in terms of his ideas he is the least known.
Due to a strict ban on his works by the sick Pahlavi Regime ("The Shah"), even on the eve of the Islamic revolution in 1978, the majority of Iranians were not aware of his ideas; most of which were published posthumously.

Dr. Shariati, like hundreds of educated Iranians, was incessantly being hounded by the Shah's Gestapos.
While in Iran, he spent some time in jail, and while outside he was under constant surveillance until the whole odyssey ended with his mysterious disappearance and death in London in June 1977.
Throughout his active years in Iran, he was never fully accepted by two groups of Iranians: the Western-imported intellectuals, and the indigenous religious fanatics.
As he often described himself, he was one of the many wandering freethinkers who was harassed and hated by the zealots of both camps. (Webinfo)

"The language of religions, especially the Semitic ones, whose prophets we believe in, are all symbolic. This is the finest language accessible to man and it is superior to expository language which is lucid and straightforward." (Ali Shariati)

"No Apartheid". ZOA Opposes Plan
To Expel Jews From Gaza, 24-11-2003

NEW YORK - In response to media reports of a possible expulsion of Jews from their towns and homes in the Gaza region, the Zionist Organization of America (ZOA) has expressed its opposition to any such expulsion and reaffirmed its opposition to the apartheid-like principle that only Arabs should be permitted to live in that area.
ZOA National President Morton A. Klein said: "The idea that Jews should be expelled from Gaza, while Arabs should remain there, is frighteningly reminiscent of apartheid.

"Moreover, expelling Jews from Gaza would not appease the terrorist Palestinian Authority regime--it would reward terrorism by demonstrating that the PA's ongoing terrorism is resulting in Israeli concessions.
"If some Israeli leaders are considering the expulsion of Jews from Gaza in the belief that Americans want such an expulsion, they are mistaken there is, in fact, broad understanding, both among the public and Congress, for the right of Jews to live in the Land of Israel."

Het Cynisme Van Een Oneerlijke Anti-Moraal
Commentaar WD 2003

Dat je als eerlijk mens weinig kansen hebt jezelf verstaanbaar te maken in een wereld die wordt beheerst door oneerlijke mensen bewijst het bovenstaande anti-intellectuele betoog van een organisatie die zichzelf 'Zionistisch' noemt, een woord dat de bedoeling heeft de drager ervan onzichtbaar te maken, want zodra je jezelf een zionistische muts opzet ben je een soort supermens en sta je boven alle wetten, zodat niemand het zal wagen je ter verantwoording te roepen, hetgeen gerust een merkwaardige zaak genoemd mag worden in een democratische wereld waarin niemand het recht heeft boven de wet te gaan staan, omdat democratie nu eenmaal controle en beheersing van de macht is, een vorm van kritisch handelen die niet mogelijk is in een wereld waarin mensen via een heilig woord onzichtbaar worden gemaakt.

Democratie is het zichtbaar maken van machtsstructuren teneinde controle mogelijk te maken.
Wie de democratie haat en woorden gaat ontwerpen die dienen te voorkomen dat er kritiek op hem of haar wordt uitgeoefend is de vijand van de democratische rechtstaat, hetgeen mag blijken uit de merkwaardige (want zeer kromme) juridische verdedigingsconstructie die de belangrijkste Zionistische organisatie van Amerika gebruikt om de stelling te verdedigen dat joden niet het recht mag worden ontzegd zich te vestigen in hun 'geboorteland', omdat joden en Palestijnen gelijke rechten zouden bezitten.

Het doet enigszins merkwaardig aan mensen die de gelijke rechten van de Palestijnen ontkennen te horen beweren dat zij (de joden ) dezelfde rechten hebben als Palestijnen.
Waarom altijd dat oneerlijke eenrichtingverkeer? Waarom hebben joden gelijke rechten en waarom hebben Palestijnen geen gelijke rechten? Daar draait in feite alles om.
Wanneer je joden en Palestijnen gelijke rechten geeft dan mogen de Palestijnen zich in Israel vestigen, terwijl de joden zich in Palestijnse gebieden mogen vestigen. Er ontstaat in dat geval een staat die men 'een binationale staat' noemt, een tweetalige joods-Arabische staat, die in feite het enige werkelijk democratische antwoord is op de problemen in het Midden-Oosten, omdat ook wanneer de Palestijnen een eigen staat krijgen altijd het probleem blijft bestaan van wat rechtse Israeli's op zo'n he erlijke democratische wijze 'de demografische tijdbom' noemen. <

Palestijnen in Israel trouwen - wanneer er vrede is - met Palestijnen uit het vrije Palestina, krijgen kinderen, die Israëlisch staatsburger worden, en vergroten wat rechts Israel de Palestijnse vijfde colonne' noemt (een leger van 'subversieven' die op een sluikse wijze de bestaande orde ondermijnen (een orde waarin de joden in hun eigen staat altijd de meerderheid behoren te zijn - minimaal 70 %).
Met andere woorden: Zionisme is de vijand van de gelijkheid en zal altijd gedwongen worden in Palestijnen een bedreiging te zien, vijanden van het Zionistische ideaal, dat in joden (ook diegenen die dom, hebzuchtig, gierig en leugenachtig zijn) morele supermensen ziet die de wereld moeten verlichten, hetgeen niet mogelijk is wanneer er 'een duister Palestijns blok' aan je heilige benen wordt gehangen.
Dat is de reden waarom intelligente mensen stellen dat echte democratie, echte vrede en werkelijke voorspoed het einde vooronderstellen van het zionisme.
Maar intelligent, eerlijk en vredelievend zijn is taboe in zionistische kringen. Daar heerst het oogkleppen-denken van het sektarisme, dat altijd en eeuwig alleen de eigen groep 'gelijke rechten' toekent en daarom al diegenen wegjaagt die stellen dat gelijkheid de vijand is van elke vorm van andere mensen discriminerend groepsgoïsme.

Amos Oz: kleinburgerlijke
vijand van de profeten

ELIZABETH FARNSWORTH: You once said that you hoped that the tragedy of the relationship between Israel and the Palestinians would be Chekhovian and not a Shakespearean tragedy. What did you mean, and is it becoming more Shakespearean?

AMOS OZ: Well, my definition of a tragedy is a clash between right and right. And in this respect, the Israeli-Palestinian conflict has been a tragedy, a clash between one very powerful, very convincing, very painful claim over this land and another no less powerful, no less convincing claim.
Now such a clash between right claims can be revolved in one of two manners.
There's the Shakespeare tradition of resolving a tragedy with the stage hewed with dead bodies and justice of sorts prevails.
But there is also the Chekhov tradition. In the conclusion of the tragedy by Chekhov, everyone is disappointed, disillusioned, embittered, heartbroken, but alive.
And my colleagues and I have been working, trying...not to find the sentimental happy ending, a brotherly love, a sudden honeymoon to the Israeli-Palestinian tragedy, but a Chekhovian ending, which means clenched teeth compromise. (PBS 23-1-'02)

Commentaar WD 2003

AMOS OZ is de vijand van de liefdevolle eerlijkheid.
Alle jaren door heeft hij de boodschap uitgedragen dat joden en Palestijnen nooit een liefdesrelatie met elkaar zullen kunnen aangaan.
Hij noemt zichzelf weliswaar socialist, woont en werkt in een socialistische leefgemeenschap, maar het socialisme dat hij uitdraagt beperkt zich tot de eigen groep.
Wanneer socialisten vol enthousiasme de Internationale zingen, dan schrapt Amos Oz het voorvoegsel 'inter' weg, zodat de antisocialistische term 'nationaal' overblijft.
Concreet gesteld: de man is een nationalist, net als alle andere linkse zionistische partijbonzen, die in feite nog rechtser zijn dan Likoedleider Ariel Sharon, die altijd heeft gesteld dat hij heel goed kan leven met een staatkundige oplossing waarin joden en Palestijnen samenleven - zonder daar echter de conclusie aan te verbinden dat een dergelijke opstelling de opheffing vereist van de zionistische ideologie van de raszuivere staat, een ideaal van de schriftgeleerde Ezra - vader van het gettodenken (de joodse staat) en de vernietiger van de socialistische eenheidsgedachte.

Links Israel is nationalistisch.
Dat is het grote bedrog waarmee we momenteel leven, en de oorzaak van dat bedrog ligt in het ondergeschikt maken van de socialistische idealen aan de eng-nationalistische zionistische idealen ( de joodse staat i.p.v. de socialistische eenheidsstaat), die tot gevolg hebben dat er een uiterst vreemd verbond tot stand is gekomen tussen socialisme en extreemrechts.
Ooit was socialisme de vijand van extreemrechts. Maar onder invloed van het linkse zionisme zien we het vreemde feit optreden dat eerlijke mensen, die extreemrechtse ideeën aanvallen, kapot gemaakt worden door zich links noemende mensen - alleen maar omdat linkse zionisten extreemrechtse nationalistische denkbeelden in stand willen houden die de ontkenning zijn van het internationalistische denken van eerlijke, idealistische sociaal-democraten.

Die oneerlijke, welhaast schizofrene mentaliteit leidt er in Irak toe dat het pan-Arabische eenheidsstreven van Saddam Hussein belachelijk wordt gemaakt, zodat momenteel extreemrechtse Koerden (extreem rechts = extreem nationalistisch) zitting hebben genomen in een door Amerika gesteunde regeringsraad, niet omdat zij bekommerd zijn om het lot van de Irakezen, maar omdat zij als rechtse partijbonzen hun eigen geestloze nationalisme willen verdedigen, een ideologisch denksysteem dat niets te maken heeft met het eenheidsdenken van de profeet Mohammed, die een religieus systeem wilde ontwerpen waarin alle godsdienstige groeperingen zich thuis zouden kunnen voelen.

Vanuit het standpunt van de profeet Moahhmed gezien moet Saddam Hussein 'een man die deugt' genoemd worden, terwijl de marxisten (eeuwige verdelers), de rechtse Koerden (splijtzwammen) en de schijnheilige rechtse Sjiieten die alleen maar wilden vechten voor hun beperkte, op machtsverovering gerichte, groepsbelangen de niet deugende vijanden zijn van de Islam.
Die waarheid willen de partijen in het conflict niet onder ogen zien. En dat komt omdat eerlijkheid niet gezien wordt als een geestelijk doel.
De Koerden kozen voor de nationalistische muts. De marxisten willen alleen maar geestloze macht (voor iets anders hebben ze nooit gestaan). En de rechtse sjiieten willen theocratische controlesystemen ontwerpen, waar de Koran duidelijk stelt dat er in de religie geen sprake kan zijn van dwang.
Vals, oneerlijk, onoprecht, schijnheilig, leugenachtig gedrag dus, en de volstrekte ontkenning van de boodschap van de profeten, die primitieve machtsspelletjes van politieke despoten altijd hebben afgewezen.
Amos Oz draagt de naam van de profeet Amos en je zou dan ook verwachten dat in zijn boeken niet het rechtse extremisme van de nationalisten hoorbaar is, maar de geestelijke boodschap van een profeet die eerlijkheid en sociale rechtvaardigheid als hoogste waarden beschouwt.

AMOS 5
Want zo zegt de HEERE tot het huis Israels: Zoekt Mij, en leeft

6 Zoekt den HEERE, en leeft; opdat Hij niet doorbreke in het huis van Jozef als een vuur, dat vertere, zodat er niemand zij, die het blusse in Beth-el;
7 Die het recht in alsem verkeren, en de gerechtigheid ter aarde doen liggen.
8 Die het Zevengesternte en den Orion maakt, en de doodsschaduw in den morgenstond verandert, en den dag als den nacht verduistert; Die de wateren der zee roept, en giet ze uit op den aardbodem, HEERE is Zijn Naam.
9 Die Zich verkwikt door verwoesting over een sterke; zodat de verwoesting komt over een vesting.
10 Zij haten in de poort dengene, die bestraft, en hebben een gruwel van dien, die oprechtelijk spreekt.

14 Zoekt het goede, en niet het boze, opdat gij leeft; en alzo zal de HEERE, de God der heirscharen, met ulieden zijn, gelijk als gij zegt.
15 Haat het boze, en hebt lief het goede, en bestelt het recht in de poort, misschien zal de HEERE, de God der heirscharen, aan Jozefs overblijfsel genadig zijn.

21 Ik haat, Ik versmaad uw feesten, en Ik mag uw verbods dagen niet rieken. 22 Want ofschoon gij Mij brandofferen offert, mitsgaders uw spijsofferen, Ik heb er toch geen welgevallen aan; en het dankoffer van uw vette beesten mag Ik niet aanzien.
23 Doe het getier uwer liederen van Mij weg; ook mag Ik uwer luiten spel niet horen.
24 Maar laat het oordeel zich daarhenen wenden als de wateren, en de gerechtigheid als een sterke beek. (AMOS 5)

Commentaar WD 2003

Wat opvalt in deze tirade is dat er met geen woord gesproken wordt over extreemrechts nationalisme dat rijke ideologen het recht zou geven armen en eerlijke mensen te onderdrukken! Integendeel. Amos komt op voor diegenen die eerlijk zijn en hij verdedigt de rechten van de armen.
"Ik kan jullie schijnheilige liederen niet meer aanhoren, jullie offers moet ik niet en zolang jullie niet voor gerechtigheid kiezen kunnen jullie voor mijn part naar de hel lopen!" Dat is de uiterst harde boodschap van een profeet die een God verdedigt die voor de stam Jozef kiest.

Israeli's noemen zichzelf de vertegenwoordigers van het Israelitische denken, maar omdat zij alleen maar het woordje 'heilig land' kennen, daarom weten ze niet dat het Israelitische volk volgens de overlevering uit twaalf stammen bestond, die elk hun eigen 'god' bezaten.
Jozef was de verbannen zoon, de eerlijke mens die door zijn leugenachtige broers (juist vanwege zijn eerlijkheid) werd verkocht aan een groep handelaars, een daad waaraan de kleinburgerlijke filosofie ten grondslag ligt dat de wereld altijd goed en mooi is, zolang je maar diegenen die last veroorzaken je wereld uit werkt.
Die mentaliteit: iedereen die lastig is wegwerken en geestelijk dood verklaren, beheerst momenteel het intellectuele klimaat in zionistenland.
Je kiest niet voor eerlijkheid en sociale gerechtigheid. Nee, je schiet diegenen die aan kunnen tonen dat je oneerlijk en sociaal onrechtvaardig bent simpelweg dood. Niet denken maar gewoon doen...
Israel mag daarom blij zijn dat de profeet Amos niet meer in leven is. Hij zou als voorstander van strenge straffen ongetwijfeld gruwelijke banvloeken uitspreken over een volk, dat in strijd met de idealen van Jozef, voor onoprechtheid en onrecht gekozen heeft.

Zie ook: De Twaalf stammen van Israel

Milo Anstadt & De Joodse Identiteit
De Groene, 25-1-2003

Hoewel lippendienst wordt verleend aan de vrijheid van meningsuiting, neigen de beschermers van Israel ertoe de critici de mond te snoeren door stelselmatig kritische niet-joden voor antisemieten uit te maken en kritische joden voor 'zelfhaters' en verraders van de joodse zaak.

Er zijn [..] veel joden die in hun door de geschiedenis getormenteerde brein niet meer in staat zijn de boodschap van de profeten tot zich te laten doordringen en in te zien waardoor hun joodse identiteit gedragen dient te worden.
Zeker niet door een waan van enerzijds slachtofferschap en anderzijds superioriteitsgevoel dat hun het recht zou verlenen ieder die zich kritisch uit over het beleid van Israel van antisemitisme te beschuldigen. Als zij er nog enigszins van overtuigd zijn dat jodendom iets met de joodse profeten te maken heeft, laten zij dan de uitspraak overdenken van Jesaja (66):

"Zoals zij hun eigen wegen hebben verkozen en hun ziel in hun gruwelen behagen schept, zo zal Ik hun ongeluk verkiezen en dat wat zij vrezen, over hen brengen, omdat niemand geantwoord heeft, toen ik riep, en zij niet gehoord hebben, toen ik sprak, maar gedaan hebben wat kwaad is in mijn ogen en verkozen wat Mij mishaagt."

Arabische Autoriteit & Chaotische Pubers

Charley Reese: "Setting up a mechanical election will not magically transform Iraqi society. Despite the nationalism of most Iraqis, there remain tribal, ethnic and religious divisions that will make a unified government that respects the rights of all difficult to achieve.
There is no tradition of loyalty to a set of abstract principles. There is, however, a tradition of loyalty to a strong leader.
Our own country would probably have been stillborn but for the happenstance of a number of remarkable individual leaders. No such leaders are yet visible in Iraq, nor is it certain that the occupation authorities even desire such leaders to emerge.
The British tried earlier in the 20th century to turn Iraq into a British-style country with a constitutional monarchy, and they failed. If it is our hope to transform Iraq into an American-style country, I believe we will fail as well.
Iraq is an Arab country, and whatever government emerges must be consistent with the Arab heritage and traditions, or it will not last. As with the human body, transplants generate their own opposition. (Charley Reese, 28-11-2003)

Commentaar WD 2003

In de jaren zestig werd een proces gestart waarbij marxisten onder het mom van 'democratisering' de universiteiten terroriseerden, een 'democratiseringsproces' dat niet - zoals anarchisme dat nastreeft - gericht was op het bestrijden van valse autoriteit, maar op het vernietigen van werkelijke autoriteit in dienst van de schijnautoriteit van doodgewone, irrationeel handelende mensen, die revolutie maken als een pleziertje zagen, dat als leuk bijproduct had dat je op een gemakkelijke wijze door kon stoten naar de beste en meest betaalde posities binnen de acadamische wereld, een zeer rechtse werkelijkheid, die werd weggemoffeld onder een dekentje van fraaie moralistische woorden.
Want dat is en blijft de voornaamste functie van de kleinburgerlijke moraal: de harde werkelijkheid van het bestaan ontkennen, teneinde ruim baan te maken voor werkelijkheidsvervalsers die de illusie dwingend opleggen aan ontindividualiseerde anderen.

De anti-autoritaire jaren zestig en zeventig waren de jaren van het machtige puberale collectief.
De puber wilde niet volwassen worden en probeerde daarom de verschrikkelijke, gevaarlijke, strenge autoriteit uit te schakelen met behulp van kletspraat, valse illusies en doodgewone terreur.
Pubers haten gezag. Gezag daarentegen haat (wanneer het tenminste echt gezag is) pubers niet. En dat is de reden waarom we altijd de zijde moet kiezen van het niet hatende gezag, dat in pubers doodgewone mensen ziet die op een intelligente wijze volwassen moeten worden.

Mensen die altijd puber willen blijven worden monsters in een wereld zonder gezag. Het fraaiste voorbeeld van dat gezagsloze vermonsterlijkingproces is het duo Michael Jackson & George W. Bush, schatten van mensen, die volstrekt wereldvreemd zijn, en met hun wereldvreemde gedrag ons laten zien hoe verschrikkelijk machteloos aardige mensen zijn in een niet door autoriteiten bestuurde wereld.
Autoriteit mag geen rol spelen in een wereld waarin religieuze en politieke dwepers (geestelijke pubers) de macht in handen hebben. Zo'n wereld haat autoriteit, omdat werkelijke autoriteit volwassen is: streng, intelligent, soms hard, maar altijd eerlijk.
Waar autoriteit ontbreekt en onvolwassen pubers de dienst uitmaken in het leven heerst de chaos. Daar worden alle belangrijke waarden weggewist en heerst de wet van de jungle, een gruwelijke, autoriteitsloze jungle, waar puberale wetten gelden: zoals het recht van de sterkste, het recht van de grote bek en het principe 'macht is recht'.

Pubers zullen nooit vrijwillig afstand doen van hun gemakzuchtige, autoriteitsloze wereldje. Ze vechten om te overleven. Ze richten hun haat tegen alles wat autoriteit is en ze hopen dat alle strenge eerlijke mensen uiteindelijk de pijp aan Maarten zullen geven - als ze maar lang genoeg op een valse, oneerlijke wijze een grote smoel opzetten.
Adolf Hitler was in sommige opzichten zo'n puber, iemand dus die de grote smoel boven het gezonde verstand plaatste. De man plaatste een onrealistische utopie boven de harde wereld van de strenge, Saturnale autoriteit en omdat hij op een feilloze wijze inzag dat mensen een puberale utopie alleen aanvaarden wanneer ze vermoeden dat de illusie gestoeld is op gezag ontwierp hij een vorm van schijnautoriteit, de gedachte van het opperste leiderschap, die de puber met zijn illusies in de ogen van de onwetenden deed uitgroeien tot een Fuehrer , een man met gezag...

Wat Hitler dus deed was 1) vernietiging van de ware autoriteit (strenge, realistische intellectuelen werden aan de kant gezet), 2) ontwerpen van valse autoriteit (de leider denkt voor de massa die altijd puberaal moet blijven) en 3) het scheppen van een geestelijk klimaat waarin alle elementaire waarden ondergeschikt worden gemaakt aan het 'macht is recht -principe.

Wat dat betekent realiseren we ons niet. We bouwen grote monumenten die ons dienen te wijzen op het gevaar van het nationaal-socialisme, maar we weten helemaal niet wat nationaal--socialisme is, en dat willen we ook niet weten, omdat we net als de Duitsers in de jaren dertig 'eeuwige pubers' willen zijn in een wereld die verder mag doen wat ze wil - omdat autoriteit die de chaos wil bestrijden vernietigd wordt.
George W. Bush is een puber die de 'positieve' tegenpool is van zijn geestelijke tweelingbroer Michael Jackson. Waar Jackson echter een popster is die een eigen droomwereld kan scheppen op een landgoed dat de toepasselijke naam 'Neverland' draagt, daar is de puber Bush de president van het machtigste land van de wereld, hetgeen ertoe leidt dat de macht zal proberen alles wat autoritair is te vervangen door monsterlijke (want onwetende) pubers.
De puberalisering van het denken leidde duizenden jaren geleden tot de ondergang van het Romeinse keizerrijk, een autoritair politiek systeem dat werd overgenomen door religieuze pubers, die een volstrekt nonsensicale puberdroom tot realiteit uitriepen: de religie van de vernietigde wetende intellectueel (gnosticus), die onwetende pubers in staat moest stellen een wereld van valse autoriteit in stand te houden, via het heilig verklaren van een zondebokmechanisme dat van strenge, eerlijke intellectuelen eist dat ze zich geestelijk onderwerpen aan het puberale monster dat een schijnwereld op wil bouwen in een wereld die - juist vanwege haar gezagsloosheid kei- en keihard is.

Amerika heeft in het jaar 1963 zijn laatste (werkelijke) autoriteit verloren in de persoon van de vermoorde president Kennedy.
Sinds die tijd hebben de utopisten de macht in handen en zal alles wat op een doodgewone wijze eerlijkheid en rechtvaardigheid nastreeft onderworpen moeten worden, zodat de wereld een groot 'Neverland' kan worden, een speeltuin waar pubers zichzelf zoet houden met dromen en illusies die met de werkelijkheid van het leven niets te maken hebben.

Spelen was het grote toverwoord waarmee de jaren zestig-zeventig generatie zichzelf een rad voor de ogen wilde draaien. Wie net doet alsof is echt en wie niet in staat is een rol te spelen, wie geen volwassen puber wil zijn, maar een volwassene die pubers lief heeft, die wordt aan de kant geschoven, omdat hij saai zou zijn, een spelbreker in een wereld waarin nooit volwassen geworden dromers de mens reduceren tot een speelpopje, dat helaas niet van plastic is, zodat het chaotische spel in werkelijkheid weinig meer is dan een bloederige farce, een Shakespeareaans drama, waarvan niemand de bedoeling begrijpt, omdat het een drama is zonder moraal - kinderspel in dienst van infantiele dromers die het woord gebruiken als bezweringsmiddel dat moet voorkomen dat de strenge harde realistische mens de puber realiteitsbesef bijbrengt.

Een dergelijk irrationeel bezweringsproces is natuurlijk de ontkenning van de 'strenge (Saturnale) autoriteit' die een samenleving die democratisch wil zijn nodig heeft.
Democratie is van en voor het volk, maar als democratie niets is, een illusie, een droombeeld, dan krijgt het volk domweg niets wanneer het gedemocratiseerd wordt en dat is het geval in Irak, waar pubers zonder autoriteit een democratie willen vestigen in een wereld die zich er heel goed van bewust is dat democratie zonder centrale, eenheid bevorderende autoriteit tot niets kan leiden.
Wanneer Charley Reese stelt dat Irak een Arabisch land is en dat Arabieren een grote bewondering hebben voor autoritair leiderschap, leiderschap dat autoriteit kweekt en die autoriteit in dienst stelt van het volk, dan zouden we onszelf af moeten vragen of een dergelijke gedachte niet zinvoller is dan onze absurde opvattingen over een autoriteitsloze democratie, waarin een puber die nooit volwassen is geworden speelt met zaken waar hij in feite helemaal niets van begrijpt.
Democratie met andere woorden eist van ons dat we kritisch zijn en het feit dat we kritiekloos een puberale machtsovername accepteren bewijst dat we de puber boven de autoriteit plaatsen, zodat we in feite terugglijden in de chaotische situatie van de jaren zestig en zeventig, waarin marxistische pubers de democratie gebruikten om terreur te bedrijven.

Pubers zijn aardig als ze gecontroleerd woorden. Maar zodra je ze de vrije hand geeft slaan ze op hol en scheppen ze chaos, omdat een puber (een mens die leeft op de grens van kinderlijkheid en volwassenheid) nu eenmaal chaos is. Hij leeft in een geestelijk 'Neverland' en zal daar ook rustig kunnen blijven wonen, mits de echte wereld in handen wordt gegeven van autoriteiten die volwassen eenheid boven puberale chaos plaatsen.
De pubers die ons regeren begrijpen dat niet. Zij kletsen over democratie, maar ze vergeten dat het democratiseringsproces dat ze steunen gebaseerd is op het chaotiserende 'Macht = Recht -principe. En wat je ook aan leugens bij elkaar verzint, hoe perfect en uitgekiend en geniaal je vermogen om de wereld te bedonderen en te belazeren ook is, nooit zul je intelligente, eerlijke (Saturnale) mensen wijs kunnen maken dat een wereld waarin de chaotische rechteloze puber almachtig is een democratische wereld is.
Zo'n wereld is een schijndemocratie die in feite fascistisch - want puberaal - is.

Puberaal fascisme kan alleen worden opgeheven door te kiezen voor recht, dat gedragen wordt door ware, onafhankelijke autoriteit die - zoals de naam duidelijk aangeeft - altijd op zoek is naar eerlijkheid, oprechtheid en waarheid. (Zwolle 28-11-03)

Baghdad Burning
een linkse vrouw in Irak
Riverbend blog, 29-11-2003

Bush was in Iraq on the 27th. He made a fleeting visit to Baghdad International Airport. Don't let the name fool you- Baghdad Airport is about 20 minutes outside of Baghdad. It's in this empty, desert-like area that no one is allowed to go near. No one knew about it until he was gone and then we were all saying, "Huh? What was that about?!"
Everyone here sees it for what it is- just a lame attempt to try to look good. We actually expected him in Iraq during his Asia tour- he was bound to stop by for a good gloat. I just think the whole thing could have been a little bit less transparent (and I expected it would occur closer to elections).
Seeing him on tv was amusing - so why did he have to sneak into and out of Iraq with such secrecy? Why didn't he walk the streets of the country he helped 'liberate'? Why didn't he at least *hover* above the country he 'liberated'?
He constantly claims the situation is much better now than pre-war, so why isn't he taking advantage of our excellent security situation?! We all sat there, watching him garble out the usual stream of words and shook our heads he's just as much of an ass in Baghdad as he is in Washington.
I am curious about how the troops felt about his presence though I'm sure the hand-picked group in the airport were elated, but I can't help but wonder about the troops stuck in Tikrit, Najaf, Falloojeh or Mosul I imagine they'd much rather be at home.

The most amusing thing about his visit was watching Chalabi and Talabani jumping up and down at the airport, cheering and clapping as Bush made the rounds. Muwafaq Al-Rubai'i, also a member of the Governing Council, was just embarrassing - he was standing on tiptoe and clapping like a 5-year-old watching a circus clown. Later, he gushed about how happy the Iraqis were and how delighted the whole country was going to be...

"Zionism is not the issue. The issue is justice"
Interview with Norman G. Finkelstein
Palestine Chronicle

Truth seems to be one of the most important things in life and commensurate with its importance is the difficultly involved in attaining it. What motivates the perseverance necessary to sustain your achievements in understanding the exploitation of the Nazi Holocaust and the Israeli-Palestinian conflict?

I guess it is a personal revulsion of lies. A lot of people will when they recognize a particular situation as being full of falsehood will not want to get involved, and dismiss it, saying what value is there in lies. But I feel if it is all lies it has to be documented, and it is not enough to dismiss it. Just a personal quirk, I don't like when people get away with lies. Lies do harm.
The thing about a lie is that if you don't stop it, it will gain momentum of its own and before you know it becomes received wisdom.

There are, unfortunately, so many other conflicts in the world like Chechnya. Why does this conflict take priority for you?

Any moral actor wants to participate where he/she will be most effective and where he/she bares the most responsibility. As an American citizen I have about zero responsibility for what is going on in Chechnya.
All right, some because the U.S. is turning a blind eye because they want Putin. But it happens to be I can be effective here because I have certain immunities. I am Jewish and my parents are Holocaust survivors, so when you confront me you have a more difficult time because you have to argue the facts. With others you could say, your an anti-Semite or your a Holocaust denier. You can't do that with me, you have to argue the facts.

How do you get along with your pro-Israel students?

Very well because they know I am not anti-Israel in the great scheme of things. I only care about what is just.
I never defined myself as an anti-Zionist, because for me Zionism is not the issue. The issue is justice. Before this I was involved in the war in Vietnam. If I am against a war in Vietnam, I am against what Israel is doing in Palestine. I just loathe occupiers. It makes not a whit of difference whether they are Jewish or American.

"Powell's wrong UN move"
Jeruzalem Post opinion: 29-11-2003

It's going to be a big week for Yossi Beilin and his troupe of self-styled peacemakers, with a grand ceremony scheduled to take place tomorrow in Geneva and a high-profile meeting with US Secretary of State Colin Powell.

In embracing the Geneva Accord, Powell will be undermining not only Bush's demand that Yasser Arafat be held accountable for the terrorism he has inspired and directed, but also the most precious ideal with which America has approached the Middle Eastern fray since 9/11: democracy.

The Geneva Accord's Israeli authors all failed to get elected to the posts they sought: Beilin failed in his bid for a Knesset seat; Amram Mitzna was handed by Ariel Sharon the worst-ever electoral defeat in Israeli history; and Avraham Burg lost the primary election for Labor's leadership.
What credibility will America's demands for democratization in this region have once its own secretary of state publicly celebrates the anti-democratic actions of a group of Israelis who were, each in his turn, rejected by the voters?
Colin Powell has already made a grave mistake as secretary of state, when he had Washington seek UN approval> for its attack on Iraq. Embracing the Geneva Accord would demonstrate that the gullibility that blinded him then has yet to be shed.

Commentaar WD 2004

Dat het begrip 'democratie' langzamerhand een volmaakt zinloze zeepbel aan het worden is - inspraak voor diegenen die willoze marionetten zijn - blijkt uit de reactie van de redactie van de Israelische Jeruzalem Post, waarin op een ronduit schaamteloze wijze de noodzaak van democratie wordt geplaatst tegenover de als ongewenst ervaren wens van Colin Powell de UN als democratisch instituut te raadplegen.

Democratie is in Israelische ogen die vorm van politiek gedrag die goed is voor Israel en die derhalve van Israel 'een goed' (moreel hoogstaand) land maakt.
Alles wat slecht is voor Israel (en dat aantoont dat het zich goed noemende Israel een heel slecht verleden heeft) is in Israelische ogen 'anti-democratisch' (een variant dus op het 'anti-semitisme'-offensief dat deel uitmaakt van de rechtse Zionistische ideologie, die Zionisme omschrijft als een beweging van absoluut goeden die is gecentreerd rondom een gemeenschappelijke vijand: het absolute kwaad).

Dat Colin Powell zich onafhankelijk opstelt en weigert het irrationele dualistische denken van rechts Israel te honoreren, pleit voor hem.
Democratie, zoals Israel die voorstaat, is geen democratie. Het is de democratie van de fascistische eenpartijstaat, die de partij heilig verklaart en die elke poging van echte democraten de dictatuur van het een-partij-denken te doorbreken als een aanval op 'de Israëlische democratie' beschouwt.

We moeten niet vergeten dat dictaturen zich nooit profileren als antidemocraten maar altijd als 'democraten', die het volk willen dienen. Hoe fascistischer een land is, zo zou je kunnen stellen, des te feller het verlangen is 'democraat' te zijn (denk aan de DDR democratische Duitse republiek ).
Dat is de reden waarom ik weinig waarde hecht aan het heilig verklaarde begrip 'democratie'. Ik heb de marxistische jaren zestig revolutie meegemaakt, een periode waarin marxistische dwingelanden de universiteit gingen democratiseren, en wanneer ik terugblik op die tijd en er een mening over moet geven, dan kan ik alleen maar stellen, dat het feit dat de democraten mij de universiteit uit hebben gedemocratiseerd (ik werd vanwege mijn belangstelling voor het werk van Friedrich Nietzsche een fascist met Übermensch-idealen genoemd) mij niet vervult met gevoelens van trots, vreugde en blijdschap zo van: wat heerlijk toch om democraat te mogen zijn...
Waarmee ik maar wil zeggen dat democratische actie zinloos is wanneer er geen anarchistisch verlangen naar machtscontrole aan ten grondslag ligt.

De Sovjetdemocratie was daarom gevaarlijk ('kwaad' volgens Ronald Reagan) omdat de mogelijkheid van machtscontrole niet ingebouwd was in het systeem.
Democratie zonder machtscontrole leidt altijd tot de overwinning van de hersenloze, kwaadaardige, bekrompen kleinburgers die zichzelf op een domme, egoistische wijze willen verrijken ten koste van gedemoniseerde anderen.
De wereld is nooit anders geweest. En juist omdat intelligente mensen (intelligentie is een mengeling van pessimisme, cynisme en gezond verstand) weten dat onwetende kleinburgers dom, egoïstisch en kwaadaardig zijn, hebben zij een systeem gebouwd dat moet voorkomen dat egoïstische, kwaadaardige, zichzelf verkijkende kleinburgers de macht in handen krijgen.
Hetgeen betekent dat de motor van de democratie niet de kleinburger is die op massale wijze zijn eigen vriendjes de macht geeft om zodoende er zorg voor te dragen dat democratie de dictatuur van het dom gehouden proletariaat is (Sovjet-communisme dus), maar de het scheppen van uitingsmogelijkheden voor de kritische dissident (de onafhankelijke eenling die niet op de loonlijst van de een of andere buitenlandse geheime dienst staat...)
Het feit dat Powell een aantal intelligente Israëlische dissidenten steunt, die in ieder geval een poging wagen de impasse die rechts Israel in het leven geroepen heeft te doorbreken, moet daarom gezien worden als een democratische daad, die rechts Israel duidelijk kan maken dat de keuze voor het Zionistische MACHT=RECHT principe (dat Amerika oproept de VN als democratisch instituut op te heffen) niets anders is dan een keuze voor het fascisme.
Macht en Recht zijn geen synoniemen. Dat moeten democratische politieke leiders de wereldgemeenschap duidelijk maken. En juist het onvermogen die democratische gedachte te verdedigen is de reden waarom Amerika in Irak heeft gefaald.

Palestinian Authority Set to Resort to
Int'l Court of Justice over Israel's Apartheid Wall
Palestine Media Center 29-11-2003

The Palestine National Authority (PNA) is set to resort to International Court of Justice after UN Secretary-General Kofi Annan s report on Friday that Israel has failed to comply with a General Assembly demand that it halt construction of its Apartheid Wall.
Meanwhile world aid donors issued a final warning to the Israeli government that they may halt activities in the West Bank and Gaza Strip unless Israel eases the restrictions they impose on Palestinian population.
Annan's official report lays the groundwork for the Palestinians to return to the 191-nation General Assembly to seek further action against Israel, probably next week.
Palestinian UN envoy Nasser al-Kidwa vowed that if Israel failed to comply, he would ask the assembly to adopt a second resolution calling on the International Court of Justice to issue an advisory opinion on whether the barrier was illegal.
The court, a branch of the United Nations, judges disputes among countries and is based in the Netherlands.

Freedom Requires Intelligence
Norman D. Livergood, 2004

Throughout history, the amount of freedom that humans enjoyed has been roughly correlated with their intelligence. At present, unthinking, uninformed Americans (now a large percentage, unfortunately) are suffering from just the kind of fascistic plutocracy to which their level of intelligence entitles them. They are rapidly losing their freedom because they have allowed their intelligence to decrease to the point of suicidal ignorance.
Americans do not deserve all the blame for the present tyrannous government, though they deserve a good deal because they've allowed themselves to be manipulated and their intelligence extinguished.
Most of the condemnation should go to the power elite that has over many decades deliberately destroyed American citizens' minds through miseducation, lies, and brainwashing.
Having created a mindless citizenry, the Bush junta knows that it can get away with almost anything... (hermes-press)

De dictatuur van de onwetende
'moreel' genoemde meerderheid
Commentaar WD 2004

Dat de politieke leiding van de Verenigde Staten een irrationele (kleinburgerlijke) moraal vergoddelijkt mag blijken uit de keuze voor de oprichting van een Straf-hof in Irak, een schertsrechtbank die de goeden 'goed' en de gedemoniseerde vijanden 'slecht' moet maken.
Omdat het Amerikaans-Israelische Straf-hof in dienst staat van de rechts-conservatieve Sjiitische meerderheid, die sterke banden onderhoudt met Khomeinisten in Iran, kan gesteld worden dat we miljarden dollars en duizenden mensenlevens opofferen aan de heiligverklaring van religieus fanatisme, die de bron is van alle ellende in het Midden-Oosten: agressief Khomeinisme (=straf) aan de ene kant, en agressief Likoednisme (=straf) aan de andere kant ...
Straffen is echter zinloos in een wereld waarin de Macht tot Recht is uitgeroepen. In zo'n wereld wordt elke daad een onzindaad en zal elke menselijke handeling in het teken staan van het geestelijke sadisme, dat een ideale voedingsbodem vormt voor het ontstaan van kleinburgerlijk-moralistische bewegingen, maar dat een verstikkende, giftige leefomgeving is voor al diegenen die zich geestelijk willen ontwikkelen.

Geestelijke ontwikkeling is altijd een zaak van minderheden. De meerderheid is in feite (of je dat nu leuk vindt of niet) een groot parasitair lichaam dat weinig meer doet dan consumeren - de vruchten plukken dus van het geestelijke werk van anderen.
Valse (subjectieve) moralisten begrijpen dat niet. Zij weigeren in te zien dat een moderne, beschaafde wereld gedragen dient te worden door moderne, beschaafde mensen en zij geloven echt dat het vernietigen van moderne, beschaafde vrije geesten zal leiden tot het ontstaan van een betere wereld.

De geschiedenis leert ons anders. Zo heeft in het verleden de vernietiging van de intelligente gnostische beweging rondom de persoon 'Jezus van Nazarath' door de kerk van Rome geen betere wereld in het leven geroepen.
De joden leverden zichzelf uit aan valse messiassen, werden als gevolg daarvan gedood of verbannen en zijn duizenden jaren lang de gevangenen geweest van bekrompen rabbijnen die 'het uitverkoren volk' boven de naar geestelijke vrijheid strevende gnostici plaatsten.
Het Zionisme kan gezien worden als een resultante van dat onzalige conflict tussen intelligente spiritualisten die geestelijke vrijheid voorstaan en godsdienstige fanatici (collectivisten) die een absurde utopie verdedigen, een vorm van anti-intellectueel gedrag die ertoe leidt dat intelligente dissidenten tot duivel worden uitgeroepen (denk aan de gematigd-linkse zionist Rabin die door de Likoednisten een nieuwe Hitler werd genoemd).

Westerse godsdienstwaanzin veroordelen zit niet in ons intellectuele pakket. We weigeren in te zien dat Khomeinisten en Likoednisten godsdienstwaanzin in het leven roepen en alles op alles zetten om religieus fanatisme om te zetten in op bestraffing van dissidenten gericht beleid.
De oprichting van een Straf-hof dat de Khomeinisten en de Likoednisten dient kan dan ook gezien worden als een ernstige bedreiging voor al diegenen die geestelijke vrijheid willen verdedigen.
We vernietigen niet Saddam Hoessein (een man die zowel Khomeinisten als Likoednisten bestreden heeft), nee, we vernietigen het op rationeel denken gebaseerde recht en de daarbij behorende Baathistische verlichtingsgedachte en we roepen de bestraffende, religieuze fundamentalist tot machtige heerser van het heelal uit.

Zie ook: Willem Oltmans: Vergiffenis en wraakzucht

Charley Reese: "war on terror is a flop"

The president's war on terror is a flop. Terror is merely a tactic, not an entity, and those who employ the tactic of terror do so because of American policies that they find highly offensive. Bush, of course, has made no effort whatsoever to change any policies and in fact has aggravated the situation by writing a blank check to the Israeli government to kill and brutalize as many Palestinians as it wishes.
Our hypocritical support of Israel is one of the Middle East's main beefs about the country. Whatever the Israelis do is OK; whatever the Palestinians do is wrong.
The secret of the game afoot is that Mr. Bush has no desire to win the war on terrorism. What he wants is perpetual war, because that means perpetually enhancing the power of government.(CR-website 1-12-2003)

Tegen de militarisering van het bestaan

Opportunisten Zijn Geen Democraten

This war is the most important liberal, revolutionary U.S. democracy-building project since the Marshall Plan. The primary focus of U.S. forces in Iraq today is erecting a decent, legitimate, tolerant, pluralistic representative government from the ground up. Thomas L. Friedman (NYT 30-11-03)

Thomas Friedman, een uitgesproken verdediger van Israel en daarom per definitie blind (niet objectief), noemt zichzelf graag liberaal , een woord dat in feite volmaakt zinloos is omdat hij aan die stelling een groot 'maar koppelt: Ik ben liberaal, maar niet waar het Israel betreft , hetgeen betekent dat hij elke actie die 'goed' is voor Israel, hoe onwettig ook, goed keurt, zodat hij in zijn meest recente column (30-11) dan ook doodrustig opmerkt dat hij wat de oorlog in Irak betreft niet liberaal is: "Believe me, being a liberal on every issue other than this war, I have great sympathy for where the left is coming from."
Tegelijkertijd stelt deze liberaal die dus niet liberaal is waar het Israel betreft dat hij de bezetting van Irak beschouwt als de meest liberale onderneming die Amerika ooit op touw heeft gezet, sinds het 'op democratisering gerichte Marshallplan'.
Doodgewone onzin dus,want hoe kun je nu liberaal zijn, wanneer je uitgangspunten antiliberaal zijn?
Irak mag niet op een liberale wijze behandeld worden, maar de veranderingen die WIJ (niet ZIJ) door voeren zijn daarentegen uitgesproken liberaal. Wartaal dus, voer voor ideologen, en dat is nu precies het kardinale punt waar de hele discussie over Irak om draait. De oorlog was geen liberale onderneming, maar een ideologische onderneming, waarbij de begrippen liberaal en democratie fungeren als leuke, kapitalistische reclamemerkjes die met behulp van een grote stempelmachine op de hoofden van de bewoners van Irak worden geplakt.
Een vreemd gezicht is dat, mensen die met een merkteken op het voorhoofd de democratie moeten dienen. Ik zie ze hier beneden in de straat vaak voorbij fietsen. Goed gekleed, donkerbruine gezichten, duidelijk allochtoon , maar toch gemerkt, een etiket op het hoofd, met de reclametekst: Ik ben democraat ..
Ikzelf bezit geen etiket - ben ook niet allochtoon - en houd me verre van elke vorm van kleinburgerlijke etiketteringszucht. Ik probeer op een liberale wijze mezelf te zijn.
Ooit was dat een leuze waarmee liberalen de verkiezingen in gingen: Wees jezelf, maar daar zijn ze van terug gekomen, want liberaal is nu niet diegene die zichzelf wil zijn, maar diegene die gedemocratiseerd wil worden door ideologen, die niet liberaal zijn maar die desondanks de samenleving willen liberaliseren.
Thomas Friedman (het zionistische goudhaantje van de New York Times) vangt goud voor zijn wartaal en dat is de reden waarom eerlijke mensen die logisch denken op de vuilnisbelt mogen plaats nemen in onze zogenaamd liberale samenlevingen. We belonen de ideologen die wartaal uitslaan en we jagen de logisch denkende geesten weg.
Een logische denker (zo kan ik in alle eerlijkheid zeggen, want ik spreek uit ervaring) moet een gevecht op leven en dood voeren om te kunnen overleven in een land waar elke warrige domoor multimiljonair kan worden.
Friedman laat ons zien hoe diep het peil van de liberale cultuur gezonken is. Mensen die rustig hun liberale principes overboord werpen in dienst van een extreemrechtse filosofie die gebouwd is op leugens en macht maken alles wat werkelijk liberaal is belachelijk.
Want waar gaat het om? Het gaat niet om de vraag of Saddam Hussein wel of niet een dictator was. Dat was hij en dat wilde hij ook op een bewuste wijze zijn, omdat hij de mening was toegedaan dat autoritair leiderschap het beste was voor Irak. Tegelijkertijd echter stelde hij dat autoritair leiderschap zich voortdurend dient aan te passen aan de wensen van het volk. Zodra een leider de band met het volk verliest , zo stelde hij, is hij een slecht leider , een stelling waaruit de intelligente oordelaar de conclusie trekt dat bij Saddam Hussein de grens tussen democratie en autoritair leiderschap bijzonder vaag was. De leider is - zo was zijn mening - de spreekbuis van het volk, en daarmee een democraat .
Dat Saddam Hussein niet de vijand was van het volk is een feit. Hij was de vijand van het extremisme en de reden waarom Sjiietische leiders hem - samen met de zionisten - tot ergste vijand van de mensheid hebben uitgeroepen moet dan ook niet gezocht worden in zijn zogenaamde antidemocratische gezindheid maar in zijn afkeer van het extremisme.
Hij steunde het Palestijnse verzet omdat de Palestijnen in zijn ogen de slachtoffers waren van extremistische zionisten. Die extremistische zionisten wilden hem vernietigen en sloten daarom een verbond met de extremistische sjiieten, de extremistische marxisten en de extremistische Koerden (die altijd de vijand van het verdraagzame linkse liberalisme zijn geweest).
Dat bedoelt Friedman wanneer hij zegt dat hij wat de oorlog in Irak betreft niet liberaal is. Die oorlog was namelijk een antiliberale onderneming die niet gericht was op bevrijding van Irak, maar op onderwerping van Irak.
Alleen al het feit dat voortdurend wordt gesteld dat WIJ (de buitenlanders, de allochtonen) Irak moeten hervormen bewijst dat WIJ (de allochtonen) schijt hebben aan het eigen Irakese volk . Wanneer we eerlijk en liberaal waren geweest hadden we direct na de val van Saddam Hussein de niet aan de familie Hussein gebonden Baathistische machthebbers de opdracht gegeven verkiezingen uit te schrijven. Want als echte liberale democraten zouden we nooit een partij hebben opgeheven die meer dan zes miljoen leden telt. Ook in Rusland werd de communistische partij (die in feite veel onverdraagzamer was dan de Baath-partij) niet opgeheven, omdat men daar inzag dat opheffing van politieke partijen antidemocratisch is.
Friedman lacht je vierkant uit wanneer je hem confronteert met dergelijke liberaal-democratische standpunten. Ik ben niet liberaal , zegt hij, wanneer het de oorlog in Irak betreft

Irak democratiseren was heel goed mogelijk geweest zonder oorlog. Saddam Hussein was een realistische politicus die goede banden met het Westen wilde opbouwen en die altijd de vijand is geweest van het religieuze extremisme.
Dat WIJ desondanks voor de oorlog gekozen hebben (niet Saddam Hussein) bewijst dat niet Saddam Hussein de extremist is, maar dat WIJ de extremisten zijn, die nu geconfronteerd worden met een bevolking die niet door anderen bestuurd wil worden, hetgeen natuurlijk een normale zaak is in een wereld die zich democratisch noemt.
Democratie is een bestuursvorm die het principe 'van en voor het volk' hanteert.
Maar zijn Amerikanen, Engelsen, Italianen, Spanjaarden, Polen en Nederlanders mensen die het principe 'van en voor het volk' kunnen uitdragen in een land waar nationale trots en nationale eer altijd uiterst belangrijk zijn geweest? Is het democratisch om trotse nationalistische Irakezen dood te laten schieten door buitenlanders die rustig stellen dat ze niet liberaal zijn waar het de oorlog in Irak betreft?
Irak kan alleen maar democratisch zijn wanneer de Baath-partij met zijn zes miljoen leden in ere wordt hersteld. Die partij vormt een liberaal tegenwicht tegen de krachten van het extremisme waarvan marxisten , kapitalisten, conservatieve sjiieten en nationalistische Koerden de vertegenwoordigers zijn.
Met andere woorden: Het zou goed zijn wanneer we wat de oorlog in Irak betreft wel liberaal (=verdraagzaam) zouden zijn, zodat er op een eerlijke zinvolle manier gepraat kan worden over zaken die het lot betreffen van mensen die in een democratie zichzelf willen besturen.
De weigering de Baath-partij in ere te herstellen bewijst dat WIJ anti-democraten zijn. Wij zijn Irak binnen gevallen vanuit de heilige overtuiging dat Saddam Hussein de duivel is en dat het Baath-socialisme een extremistische beweging is - zaken die volstrekt niet waar zijn, omdat de Baath-partij altijd een middenpartij wilde zijn, hetgeen mag blijken uit het feit dat Saddam Hussein doelbewust heeft gewerkt aan het scheppen van een intelligente middenklasse die een dam diende te vormen tegen alle vormen van links en rechts extremisme.
Die middenklasse wordt nu - omdat ze deel uitmaakte van de Baath-partij - naar het tweede plan gedrongen, zodat allerlei chaotische extremisten en middelmatige baantjesjagers de dienst gaan uitmaken en de bevolking via hun principeloze gedrag duidelijk maken dat Westerse democratie een ranzig zaakje is van onbetrouwbare leugenachtige bonzen die religieus-ideologische motieven en kapitalistische zelfverrijkingzucht paren aan het verlangen het gewone volk ut te leveren aan extremisten die alle vrijheden en rechten die onder Saddam Hussein bestonden willen vernietigen.
Tot die vrijheden en rechten behoren orde, rust, stabiliteit en gezag, het gevoel veilig te zijn in een eigen wereld waarin gematigde krachten de extremisten bestrijden. En het zijn juist die grondrechten die WIJ (de buitenlanders) vernietigd hebben. We willen niet toegeven dat de autoritaire socialist Saddam Hussein een vijand was van het extremisme, zodat WIJ (de autoritaire liberalen) met onze oorlog ruim baan gemaakt hebben voor de extremistische krachten die Saddam altijd bestreden heeft.
Marxisten, Sjiieten, Koerden, Amerikaanse kapitalisten en rechtse zionisten proberen een bevolking voor zich te winnen die net als elk ander volk naar een eigen identiteit verlangt (een trots zelfbeeld dat Saddam Hussein het verschafte).
De oorlog in Irak vergelijken met de oorlog tegen Hitler is daarom ook een absurde zaak. Hitler was een man die de wereld chaos opdrong, terwijl Saddam Hussein een bestrijder van de chaos (lees: Khomeini) was die zijn acties beperkte tot Irak. De man heeft nooit het Westen bedreigd en het enige land dat hij heeft bezet was een klein minilandje dat door het koloniale Westen - uit primitief eigenbelang - tot onafhankelijke mogendheid werd uitgeroepen.
Daar komt bij dat Hitler een uitgesproken Westerse politicus was, die ondanks zijn racistische opvattingen deel uitmaakte van een christelijk-liberale cultuur (de man was verzot op opera s van Wagner), zodat er geen sprake was van cultuurverschillen tussen de Duitse bevolking en de bezetters. De nationaal-socialisten waren in feite keurig nette christenen en socialisten die in Hitler de christen en de socialist aanbaden en niet de oorlogszuchtige fascist die aan grootheidswaanzin leed.
Dat inzien betekent dat we ons af moeten vragen wat de Irakezen in Saddam Hussein bewonderden. Want dat de man zowel gehaat als bewonderd werd is een feit. Propagandisten proberen de positieve kanten te verdonkeremanen en een ideologisch leugenbeeld op te bouwen - hetgeen onvermijdelijk is - omdat de oorlog een illegale, antiliberale onderneming was, die alleen goedgepraat kan worden door de tegenstander zo zwart als maar mogelijk is af te schilderen.
Wie echter fouten maakt kan alleen een redelijke wereld opbouwen wanneer hij toegeeft dat hij fouten heeft gemaakt en zich bereid verklaart daarvoor zijn verontschuldigingen aan te bieden.
Wanneer Saddam Hussein de waarheid heeft gesproken en WIJ niet, dan moeten we zo eerlijk zijn om dat toe te geeven. Dan ga je niet zeggen. WIJ, de antiliberale ideologen, gaan de man die jarenlang de waarheid heeft gesproken bestraffen, omdat wij de goede democraten zijn.
Waarom hebben leugenaars het recht iemand die eerlijk is geweest dood te schieten. Wat is dat voor een rechtvaardigheid? Hoe kun je het ideaal van de democratie respecteren wanneer de machtige illegalen hun slachtoffers gaan berechten? Dat is de inquisitie en juist die blinde inquisitiedrang - waarvan de anti-islamitische despoot Khomeini het symbool is - moeten we als democraten bestrijden.
We jagen nu (gezien vanuit het oogpunt van de nationalisten) als een stel woeste moordlustige bezetters door Irak, zogenaamd om de terroristen te bestrijden, maar omdat WIJ geen Irakezen zijn, beschouwen de Irakezen ons, de moordlustige democraten, als vijanden van het volk.
Dat is toch logisch? Heeft Israel ooit buitenlandse troepen willen toelaten in Israel? Welnee, zelfs Amerikanen mochten het Palestijnse volk niet helpen in zijn gerechtvaardigde strijd tegen de Israelische staatsterreur.
Waarom dan het nationalisme van Irakezen veroordelen? Waarom de Baath-partij vernietigen, een partij die zes miljoen leden telde en die het symbool was van Arabische moderniseringsdrang?
Koerdisch nationalisme, sjiietisch conservatisme (de Ayatollah is God) en communistisch extremisme kunnen nooit de krachten zijn waarmee je een liberale (=verdraagzame) democratie opbouwt.
Democratie is een op vereniging gerichte gedachte, die er van uitgaat dat de meest gematigde krachten het land mogen besturen.
Die gematigde krachten maakten in Irak deel uit van de Baath-partij. Het feit dat Saddam Hussein een dictator was maakt van dat intellectuele middenkader geen dictatoriale kracht. De vernietiging van het Baath-socialisme is derhalve een antidemocratische daad die in dienst staat van het extremisme.
Wat zich momenteel gematigd noemt is opportunistisch, en opportunisten zijn het tegendeel van gematigde mensen. Een opportunist is iemand die altijd het eigenbelang boven het algemene belang plaatst, hetgeen heel concreet betekent dat hij nooit een dam zal opwerpen tegen welk extremistisch gevaar dan ook, omdat de extremist van vandaag de machthebber van morgen kan zijn.
Het levende bewijs daarvoor is de Amerikaanse columnist Thomas Friedman, die zijn opportunisme op een onverbloemde wijze etaleert wanneer hij stelt dat hij, wat de oorlog in Irak betreft niet liberaal is.
Die uitspraak moet ons te denken geven. Want we kunnen in een wereld die geregeerd wordt door opportunisten alles verwachten. Zo'n principeloze ideologenwereld is door en door onbetrouwbaar, omdat alle liberale verworvenheden die we denken te bezitten in zo'n wereld zonder meer terzijde worden geschoven, wanneer het opportunistische eigenbelang ermee is gediend.

The Hidden Unseen War
www.dissidentvoice.org

De Amerikaanse Ijzeren Vuist Politiek

Dat de oprichting van een Strafhof door een illegaal opererende bezettingsmacht en een als collaborateurs beschouwd marionettenregime een in juridisch opzicht wankele daad is staat vast - daders worden rechters, slachtoffers worden daders, recht wordt verkracht, rechtsgevoel vernietigd - nihilisme bevorderd.
Dat de oprichting van zo'n Strafhof ook nog eens volstrekt absurd is mag blijken uit de nieuwe strategie die de bezettingsmacht gekozen heeft om het Irakese verzet te breken. Die strategie grijpt namelijk terug op de Israelische Jabotinsky-doctrine, die de po tische naam 'De Ijzeren Vuist' heeft meegekregen. Jabotinsky is de rechtse extremist die maar een oplossing ziet voor alle problemen in de wereld: geweld, veel geweld, en nog meer geweld.
Een Amerikaanse soldaat geeft de volgende beschrijving van het Amerikaanse Ijzeren-Vuist-beleid:

One of the precepts of "Iron Hammer" is to use an Iron Fist when dealing with the insurgents. As the division spokesman is telling the press, we are responding with overwhelming firepower and are taking the fight to the enemy.
The ROE under "Iron Fist" is such that the US soldiers are to consider buildings, homes, cars to be hostile if enemy fire is received from them (regardless of who else is inside. It seems too many of us this is more an act of desperation, rather than a well thought out tactic. We really don't know if we kill anyone, because we don't stick around to find out. Since we armored troops and we are not trained to use counter-insurgency tactics; the logic is to respond to attacks using our superior firepower to kill the rebel insurgents. This is done in many cases knowing that there are people inside these buildings or cars who may not be connected to the insurgents.
The belief in superior firepower as a counter-insurgency tactic is then extended down to the average Iraqi, with the hope that the Iraqis will not support the guerillas and turn them in to coalition forces, knowing we will blow the hell out of their homes or towns if they don't. (wannisky.com info).

Wie voor een dergelijk beleid kiest zal moeilijk een zwarte rechtersjurk aan kunnen trekken om op vaderlijk vermanende wijze een aantal gedemoniseerde tegenstanders duidelijk te maken dat geweld gebvruiken tegen de burgerbevolking als een middel om je eigen machtspositie te consolideren slecht is. Je kunt het wel doen natuurlijk, met een schijnheilig gezicht de rechtersjurk aantrekken, maar je bent in dat geval geen rechter, maar een doodgewone schijnheilge clown.

Zie ook: Jabotinsky & de ijzeren muur