De nieuwe kleren van de keizer
sprookje van H.C. Andersen

30 september 2004:
Feest van de geboorte van de Twaalfde Imam

Omdat moslims een eigen, Islamitische, kalender hanteren, die op een tamelijk chaotische wijze het vieren van verjaardagen tot een ingewikkeld rekenprobleem reduceert, wordt op 30 september 2004 op een feestelijke wijze de geboorte herdacht van een geestelijk leider die op 29 juli 869 bij zonsopgang geboren is, de Twaalfde Imam, die astrologisch gezien een SUPERLEEUW is ..: Zon in het teken Leeuw, ascendant in het teken Leeuw en de Zon geplaatst in het ascendanthuis.
Dat het hier om een man zou gaan die nog leeft, maar in een soort sluimertoestand verkeert waaruit hij weldra zal ontwaken, is een gegeven dat nuchter gezien kletskoek is, net zoiets als de onzin dat Jezus gezeten op een wolk uit de hemel neer zal dalen, maar helaas wel kletskoek die binnen een religieuze, tegen de ratio gerichte onzinwereld serieus genomen wordt, hetgeen mij ertoe heeft gebracht de kritiekloze onzin van het geloof ('een keizer zonder kleren') te plaatsen tegenover de kritiek van de ratio, die binnen de astrologie vooral vertegenwoordigd wordt door de intellectuele tekens Maagd en Tweeling, tekens die binnen de geboortehoroscoop van de Twaalfde Imam het vriendenhuis 11 en het partnerhuis 2 beheersen (hetgeen dus heel concreet betekent dat intellectuelen astrologisch gezien de vrienden van de Mahdi behoren te zijn) .
Het karakter van de Twaalfde Imam is volgens de astrologie het tegendeel van het vrome, lege religieuze vertoon dat Khomeini ten toon spreidde. Astrologisch gezien was niet Khomeini een vertegenwoordiger van de Mahdi, maar de Sjah, met zijn pompeuze pauwentroon en zijn keizerlijke hofhouding. Leeuwen houden namelijk in het geheel niet van vroomheid, van vasten of van bidden. Je kunt je een Leeuw alleen voorstellen als monnik wanneer je die monnik (Broeder Tuck) in een schavuitenmilieu plaatst, vechtend en zuipend ergens in de bossen, naast een rebellenleider die Robin Hood heet, maar meer religiositeit mag je aan een Leeuw ook niet toekennen, omdat elke poging zijn vitale levenslust in te dammen een ontkenning is van het fatum dat hem bij zijn geboorte op een welhaast goddelijke wijze is toegekend - simpel gezegd: de Leeuw moet Leeuw zijn om werkelijk mens te kunnen worden.
En wanneer je daar van uitgaat, dat het noodlot ons verplicht mensen in staat te stellen zichzelf te worden zoals ze zijn, willen zijn en moeten zijn, dan kun je weinig waardering opbrengen voor die moslims, die doodrustig het noodlot ontkennen en de mens een karakterbeeld proberen op te dringen dat met 'fatale eigenheid' niets meer te maken heeft.
Het feit dat Khomeini in de Sjah van Perzie en Saddam Hussein, allebei persoonlijkheden die de moslims in Iran en Irak de keizerlijke glans van het teken Leeuw terug wilden geven, geen vertegenwoordigers van de Twaalfde Imam wilde zien bewijst dat hij weinig waarde hecht aan de astrologie, een wetenschap, die het fundament vormt van de Perzische beschaving.
De Perzische (astrologische) wijsheid (zie de drie koningen) vormt de verbindende schakel tussen Jezus en de Twaalfde Imam, die niets anders is dan een intellectuele constructie die van de Islam een verlichte vorm van christendom dient te maken.
Ook van Jezus wordt gezegd dat hij leeft en onder ons is en op zichzelf gezien hoeft dat geen verontrustende boodschap te zijn, wanneer Jezus wordt gezien als het morele principe waar zijn persoon naar verwijst. Gevaarlijk wordt het wanneer mensen de morele principes vergeten en hun aandacht gaan vestigen op de persoon, die op zo'n wijze vergoddelijkt wordt dat principeaanbidding persoonlijkheidscultus wordt, een zinloos aanbiddingritueel dat door alle profeten (ook de profeet Mohammed) op een scherpe wijze wordt afgewezen.
Kkomeini heeft de fout gemaakt het Iraanse volk zijn principes af te nemen en er zijn eigen persoon voor in de plaats te zetten. Niet een persoon die licht, warmte en glans uitstraalt, zaken waar het Mahdi-teken Leeuw naar verwijst, maar duistere, verkillende zaken, zoals met een vroom schijnheilig gezicht een glaasje water drinken, temidden van een uitgedroogd stelletje vrouwen met een zwarte doek op het hoofd..: een gruwelijke schertsvertoning die de totale ontkenning is van de levenslust die bij het zonnige teken Leeuw behoort.
De Leeuw, die geboren is op 29 juli 869 bij zonsopgang is een keizer die schitterende, glanzende kleren wil hebben, want dat is de functie van de Zon (en via de Zon natuurlijk ook de Maan, die zijn licht ontvangt van de Zon).
Zodra je de Zon een zwarte jas aan gaat doen en hem een zwarte, beperkende muts op het hoofd plaatst is hij dood en blijft hij dood. Met andere woorden: de Twaalfde Imam is het Zonprincipe in de mens dat leven is en altijd blijft leven, maar dat tijdelijk verborgen kan worden door mensen die het leven haten. En wanneer dat gebeurt, wanneer mensen die het leven haten de warme stralen van de Zon verborgen hebben, dan is het de plicht van de Zonaanbidders de vijanden van het leven te verwijderen, zodat plaats in kan worden geruimd voor al diegenen die dankzij de glans en de schittering van het uiterlijke vertoon zich kunnen wijden aan hun eigen levenstaken, taken die niet gehinderd mogen worden door duistere geesten die alle vitaliteit in de maatschappij weg willen stoppen onder een donkere grauwe, alles nivellerende vroomheidsjas.
Leven is altijd zinloze vormen van vroomheid afwijzen. Leven is protesteren tegen de nivelleringszucht van duistere geesten. Leven is zingen, dansen, drinken en lachen. Leven is nooit ‘nee’ zeggen tegen mensen die vrij willen zijn. Leven is altijd de grote ‘ja zegger’ die alleen daar ‘nee’ roept, waar de duistere geest van het levendodende pessimisme van de wereld een somber, tiranniek tranendal wil maken, waarin de levende geesten zichzelf moeten verschuilen onder donkere lappen en haveloze vodden, die de ontkenning zijn van het keizerlijke principe van de stralende, levengevende Zon.
De Twaalfde Imam is de ontkenning van Khomeini, de ontkenning van Al-Sadr, de ontkenning van Sistani en de ontkenning van Khamenei. De Sjah met zijn witte revolutie en Saddam Hussein met zijn Baathpartij waren vertegenwoordigers van de Twaalfde Imam. Niet van een Imam die als afgodsbeeld de ontkenning is van het principe, want de Sjah wilde vernieuwing en modernisering in dienst van de vrijheid (het leven) (zoals ook Saddam Hussein vernieuwing en modernisering nastreefde in dienst van de vrijheid), maar van een Imam die zichzelf als geestelijk, levengevend principe manifesteert in mensen, die juist door te leven het mysterie van de terugkomst realiteitswaarde kunnen geven.

Dunkle Wolken zieh’n und Regen fällt auf die Welt
Dir wird auf einmal klar daß Dir hier irgendwas fehlt.
Nur ein bisschen Glück für einen schönen Augenblick
ein bisschen Wärme die in mir für immer bleibt.

Sehnsucht, Sehnsucht nach Sonne
die ganz tief in deine Seele scheint
wieder richtig leben,
ihre Strahlen geben dir Mut
und du fühlst, es geht dir gut -
Sehnsucht, Sehnsucht nach Sonne
wenn Du spürst das dunkle ist vorbei
wieder freier atmen endlich bist du nicht mehr allein
Du freust dich, aufs glücklich sein

Dein Gefühl wacht auf und auch dein Herz friert nicht mehr
Zum Horizont zugehen das fällt dir gar nicht mehr schwer
Und nach langer Zeit, da fühlst du wieder Zärtlichkeit
und irgendwas in mir das sagt es ist vorbei

Sehnsucht, Sehnsucht nach Sonne
die ganz tief in deine Seele scheint
wieder richtig leben,
ihre Strahlen geben dir Mut
und du fühlst, es geht dir gut -
Sehnsucht, Sehnsucht nach Sonne
wenn Du spürst das dunkle ist vorbei
wieder freier atmen endlich bist du nicht mehr allein
Du freust dich, aufs glücklich sein.

Willem Oltmans overleden
Het Parool, 1 oktober 2004

Willem Oltmans & Astrologie

Horoscopen opstellen van Nederlanders is een welhaast onbegonnen zaak. Als bloedhonden zitten de meeste luitjes hier op hun persoonsgegevens en zoiets schandaligs doen als het verstrekken van je geboortetijd aan een astroloog is wel het laatste wat in het hoofd van een calvinistische Hollander zal opkomen. Het is de houding die inboorlingen in de donkere binnenlanden van Afrika aannemen tegenover bezoekers die van hen een foto willen maken: "Fotografeer me niet, want met de foto lever ik mijn ziel aan je uit - en wie weet wat er dan wel niet voor erge zaken zullen gebeuren...?" Primitief bijgeloof natuurlijk en dan ook nog hypocriet bijgeloof, omdat juist degenen die weigeren hun geboortegegevens te verstrekken uiterst dapper beweren dat ze astrologie maar grote onzin en flauwekul vinden... Bijzonder onlogisch, want als je dan zo een logisch denkend persoontje bent, waarom zou je dan een logisch denkende en handelende rationele ander niet in staat stellen op een nuchtere wijze onderzoek te doen?
Gelukkig was Willem Oltmans geen calvinistische inboorling, zodat mijn verzoek om informatie op een positieve wijze beantwoord werd. Geboren op 10 juni 1925 rond 6 uur 's morgens.

Vechten om geestelijk te overleven in een nihilistische wereld is een bezigheid die je rustig de centrale kern van elke serieuze kunstvorm kunt noemen. Dat betekent niet dat kunst een dramatisch, theatraal gebeuren moet zijn in handen van zuipende en drugs gebruikende landlopers die de kroeg tot kerk verheffen - maar het betekent wel dat kunst op dient te komen voor al die eenlingen die door een willoos handelende massamaatschappij de marge van de maatschappij worden ingeduwd.
Het willoze handelen wordt momenteel in mensen aangemoedigd. Niet de naar onafhankelijkheid strevende mens die zijn eigen identiteit verdedigt staat centraal, maar de aan macht verslaafde massamens die de enkeling lastig valt met zinloze verhalen over zijn zinloze, eenlingen vernietigende geldingsdrang.
Dat is de reden waarom ik op deze pagina de eenvoud en de bescheidenheid van eenlingen naar voren schuif. De orkestleider BERT KAEMPFERT - een bescheiden man die op zijn eigen gebied een groot kunstenaar is - behoort tot die categorie. De Tsjechische schrijver VACLAW HAVEL eveneens...: rustige mensen die een rustige mensenmoraal uitdragen. Precies wat we nodig hebben in een door ideologen beheerste wereld die aan de zinloze geldingsdrang van massamensen tenonder dreigt te gaan.

"Het post-totalitaire systeem leeft bij de gratie van de leugen. Mensen hoeven in de leugen niet te geloven, ze hoeven alleen maar te accepteren dat ze erin leven, want daarmee bevestigen ze het systeem, maken ze en zijn ze het systeem. De leugen kan het systeem alleen in stand houden als er geen confrontatie met de Waarheid geschiedt." Vaclaw Havel

Wie denkt dat spiritualiteit niets te maken heeft met politiek en enkel maar een zaak is van religie of new-age-denken heeft duidelijk niet begrepen dat spiritualiteit geen abstrakt begrip is maar wel een realiteit die alles en iedereen dagelijks doordringt en bepalend is voor zowat alles wat er gebeurt met de mens en de maatschappij, en dus ook de politiek.
De meeste problemen en mistoestanden bij de mens en zijn leefgemeenschap zijn toe te schrijven aan het fenomeen van polariteit of dualiteit. Dit wil zeggen dat de mens zichzelf beschouwt als zijnde afgescheiden van de ander, als zelfstandig individu of als lid van een zelfstandige groep....
Zij vergeten echter dat er een eenheid bestaat in en boven de diversiteit. Dat er een overkoepelend element is dat alle individuen en groepen bindt. Dat er een universele energie bestaat die er niet alleen voor zorgt dat wij (over)leven, maar ons de kracht en de mogelijkheden biedt om vredevol en gelukkig met elkaar te leven.
Het is deze spirituele kracht die wij allen, en in het bijzonder de politieke besluitvormers, moeten aanwenden om deze wereld harmonieuzer, rechtvaardiger, veiliger en liefdevoller te maken. Het negeren van eenheid en het toelaten van afgescheidenheid is oorzaak van machtswellust, egoïsme en hebzucht, die op hun beurt oorzaak zijn van armoede, onderdrukking, oorlog, depressies en alle andere ellende die de mens zichzelf aandoet.
De wereld is enkel leefbaar indien wij inhoud geven aan begrippen zoals solidariteit, dienstbaarheid en mededogen.
Wanneer iemand belust is op geld, status, dominantie en macht, betekent dit dat hij niet alleen meer wil dan hij nodig heeft, maar ook dat wil waar een ander recht op heeft. Om Ghandi te citeren : "Er is voldoende voor iedereen, behalve voor hebzucht".

Wanneer wij er ons van bewust zijn dat wij EEN zijn met alle andere wereldburgers, kunnen wij niet toelaten dat anderen tekort wordt gedaan, want dat zou betekenen dat wij onszelf tekort doen. Het eenheidsbewustzijn is dus van primordiaal belang, willen wij de toekomst van individu en maatschappij veiligstellen.
Dit eenheidsbewustzijn kunnen wij beleven vanuit een overvloedsbewustzijn. Om dit bewustzijn te vertalen naar het gedachtengoed van Vivant, volgt hier een overzicht van de kenmerken van zowel armoede- als overvloedsbewustzijn.

Armoedebewustzijn of de illusie van behoeftigheid doet mensen in de overtuiging leven dat er een tekort is aan wat zij nodig hebben om te bestaan. Dit geeft aanleiding tot angst, vervreemding en isolement.
De meeste politieke partijen houden ons voor dat wij in een welvaartsstaat leven omdat ons sociaal zekerheidssysteem ervoor zorgt dat niemand in de armoede terechtkomt. De voorbeelden van het tegenovergestelde zijn echter legio. Politieke partijen en vakverenigingen wensen bovenal de macht te behouden over de burger.
Zo creëren zij een totale afhankelijkheid. Veel mensen hebben dan ook geen andere keuze dan gelaten en gefrustreerd hun lot te ondergaan.

Bij een overvloedsbewustzijn kijkt de mens zijn toekomst met vertrouwen tegemoet. Een verworven basisinkomen stelt hem in staat met een heldere, open geest bewuste keuzes te maken. Het basisinkomen geeft bijgevolg een gerust gevoel. Gelijke startkansen bevordert de harmonie tussen mensen en het zet aan tot meer verdraagzaamheid.

Het armoedebewustzijn, of het gevoel dat men nooit genoeg macht en geld kan hebben, leidt tot corruptie, manipulatie, geweld, diefstal, agressie, fundamentalisme, fanatisme, overconsumptie, milieumisdaden, enz.
Om al deze plagen in de hand te houden worden onnoemelijk veel wetten en regels uitgevaardigd en komen wij tot een situatie van extreme overregeluring. Een behoorlijk bestuur, ingegeven door het overvloedsbewustzijn en een rechtvaardig beleid van gelijke kansen, kan echter veel chaos voorkomen en kan het bijgevolg ook stellen met een eenvoudige, transparante regelgeving. Ook hiervan maakt Vivant een prioriteit.

Samenvattend kunnen wij stellen dat Vivant, door het inbouwen van een spirituele dimensie in haar beleid, gebaseerd op het overvloedsbewustzijn, een antwoord kan en wil bieden op zowat alle fundamentele vragen en problemen van mens en maatschappij.
Vivanters willen dat de mens vol vertrouwen en enthousiasme een nieuwe toekomst tegemoet gaan en echt kunnen genieten van het leven. (Herbert Peyskens en Myriam Hendrickx)

Hoewel ons land stikvol mensen zit die zich ‘intellectueel’ noemen, zijn het de nihilistische anti-intellectuelen die naar voren worden geschoven om hun onzinnige meningen over spirituele zaken kenbaar te maken, op een zodanige wijze natuurlijk (want daarom steunt men nihilistische anti-intellectuelen), dat alle onwetende lichtgelovige mensen gaan geloven dat spiritualiteit onzin en zelfs waanzin is, zodat alleen diegenen serieus worden genomen die het geld en de macht tot 'god' uitroepen: een belachelijke cultuurloze (want religieuze) onderneming, die wordt aangemoedigd door ons ‘ministerie van cultuur’, dat er niet over zal peinzen geld te investeren in doodgewone mensen die niet de vorm (clubhuis dit en orkestje dat), maar de vijand van de vorm (de enkeling die naar geestelijke ontwikkeling streeft) centraal stellen.
Het fundamentele conflict, de strijd tussen vorm en vent, ligt ten grondslag aan het Christelijk-Perzische denken dat je 'het ware christendom' zou kunnen noemen, een verlichte vorm van spiritualiteit die in de 4e eeuw vervangen is door het joods-christelijke (machts)denken, dat je een duistere vorm van spiritualiteit kunt noemen, een nivellerende vormaanbiddingscultus, die zich momenteel (juist via het stimuleren van nihilisme onder intellectuelen) manifesteert als 'christelijk zionisme', ofwel: de vergoddelijking van de vorm en de vormgebonden mens - hetgeen niets anders is dan de dood van de naar verlichting strevende mens.
Wie werkelijk cultureel wil zijn zal daarom op zijn minst aandacht moeten besteden aan de tegenstelling vorm-vent. Dat is wat op deze website gebeurt. Omdat deze site - juist vanwege het feit dat ze spiritueel (vergeestelijkt) durft te zijn een hele simpele, doodgewone culturele site is...

De Perzisch-Iraanse Licht-Duisternis-problematiek

There are four major stands in Zoroastrianism. The first is that of Zarathustra (Zoroaster). The second is of the teachings of Mazdaism, which made Ahriman creator and leader of the daevas. The third is that of Zeravansim, and the fourth is that of the Magi.

Zarathustra believed that one of the ahuras, Ahura Mazda, was the supreme god, and chose to be good, while Ahriman chose to be evil. Therefore, the daevas that opposed the ahuras chose to be evil as well, and were commonly thought of as demons. All things in Zoroastrian have free will and choose whether they want to be good or evil.

In Mazdaist traditions, in the beginning there were two spirits, Ahura Mazda and Ahriman. These two spirits were separated by a void. Ahura Mazda was thought to be characterized by goodness, light, and he was unlimited in time but not in space. He was free of all evil, and does not create or willingly tolerate evil. Ahriman was represented as evil and limited by time because he knew eventually Ahura Mazda would defeat him, and he was also limited by space.
Because there was a void separating the two, in the beginning, Ahura Mazda knew of Ahriman but Ahriman did not know of Ahura Mazda. Ahura Mazda wanted to free himself from his own limitation in space, but he knew that by doing so, he would have to initiate a struggle with Ahriman, which he did not want to do. In time, though, Ahriman saw a light across the void and envied and lusted for it. He then created the evil things of this world (such as the daevas) to fight against the good things Ahura Mazda created. Ahura Mazda offered Ahriman peace if Ahriman would worship the good things Ahura Mazda created, but Ahriman refused... (Bron)

The central subject of Zoroastrian teaching and theology is the constant ongoing battle between Angra Mainyu and Ahura Mazda. (wikipedia)

De negatieve Saturnus: 'God van de duisternis'

De Steen der Wijzen

Je kunt het bijna niet geloven - en juist omdat het zo ongelooflijk is heb mezelf driemaal in mijn arm geknepen, om mezelf te bewijzen dat ik geen in luchtkastelen verblijvende slaapwandelaar ben - maar toch is het echt waar: het Nederlandse bedrijfsleven heeft samen met wetenschap en politiek gekozen voor 'Het Fatsoen'.
Nu wist ik dat altijd al, dat we in een door en door fatsoenlijk landje leven, en dat is ook de reden waarom ik als grenzendoorbrekende anarchist geen poot aan de grond krijg hier, omdat anarchisme altijd de vijand van het irrationele burgermansfatsoen is, maar dat het fatsoen op zo'n radicaal-rechtse wijze wordt gepropageerd, een ronduit valse wijze, via een opstel van een fatsoenlijke student, waaronder de naam van een fatsoenlijke hoogleraar wordt geplaatst, een uiterst autoritaire daad dus, waarmee je elke onzindaad goed kunt praten, dat had ik niet verwacht.
Dat in het artikel van de student waaronder de naam van een hoogleraar staat afgedrukt verschillende Nederlandse columnisten worden aangevallen interesseert me niet. de aangevallenen kunnen zichzelf heel goed verdedigen en geen van hen heeft ooit de pen ter hand genomen om mijn anarchistische werkelijkheid te beschermen tegen alles wat fatsoenlijk is in dit land. Nee, wat me met gevoelens van weerzin vervult is het tekstgedeelte waarin de schrijver - die een laag studentje is maar zich via de autoritaire bescherming van een ander toch ‘hoog’ mag noemen - zich afvraagt waarom wij in Nederland geen columnisten hebben als Thomas Friedman…
Daar word je echt even stil van…
Iedereen is onfatsoenlijk, maar Thomas Friedman: dat is fatsoen!
Nou, daar kunnen Jan Mulder en Remco Campert nog wat van opsteken dus, want eerlijk gezegd heb ik in de columns van Mulder en Campert (columnisten die niet worden aangevallen) nooit het hoge morele fatsoensniveau van Thomas Friedman kunnen ontdekken, tenzij het zo is dat inkomen een graadmeter is, want Jan Mulder schijnt net als Thomas Friedman erg rijk te zijn terwijl hij ook veel uiterst fatsoenlijke kennissen schijnt te hebben, ook een indicatie dat het ‘goed’ met je gaat, zodat je jezelf afvraagt waarom hun stukjes nooit enige diepgang bezitten, een ideologische boodschap uitdragen, waarvan je kunt zeggen: “Jongens, ik sta paf!”.
De student die zichzelf als winnaar van een heuse Hollandse moraalwedstrijd de hoogleraarspet heeft opgezet stond zelf - maar dan negatief bedoeld – paf van de onfatsoenlijke teksten die Jan Blokker (ook verbonden aan de Volkskrant) schijnt te hebben geproduceerd, teksten waarin hij zich te buiten zou gaan aan opmerkingen en omschrijvingen die alle normen van het fatsoen zouden hebben overschreden.
Ik op mijn beurt stond daar weer paf van, want wie ooit een column van Jan Blokker heeft gelezen weet dat het fatsoen er werkelijk van afdruipt… Waneer je tenminste fatsoen wilt omschrijven als de wens jezelf te scharen aan de kant van de moralistische meerderheid (‘moral majority’), want meer is fatsoen natuurlijk niet. Burgermansfatsoen (hetgeen wat anders is dan liefde voor orde, wet en recht) is namelijk geen objectief begrip maar een subjectief begrip, zodat de waarde van dat begrip op een uiterst subjectieve wijze wordt bepaald door de mate van macht en invloed die de dragers van dat fatsoen bezitten.
Het feit dat de student die in het kader van een dialoog bevorderende studentenwedstrijd een stukje heeft geschreven zichzelf verschuilt achter de autoriteit van een belangrijk persoon ('mijn woorden betekenen iets omdat ik belangrijke vrienden heb') bewijst dat ‘onze’ moraal zich op een hellend vlak bevindt. Hier is sprake van moraliserend fatsoensdenken dat een blaag die als student gewoon een blaag behoort te zijn - respect voor ouderen moet je in een fatsoenlijke wereld immers tonen door gewoon blaag te willen zijn (toch?) - in staat stelt zich boven anderen te plaatsen via connecties met mensen die macht bezitten. Met andere woorden: fatsoen is fatsoen omdat het macht bezit. Wie geen macht bezit – of wil bezitten - zal nooit fatsoenlijk kunnen zijn.
Jan Blokker - de fatsoenlijke columnist die eigenlijk nooit een dappere eenling heeft durven zijn - wordt beschuldigd van riooljournalistiek, omdat hij Pim Fortuyn en Jan Peter Balkenende op een onheuse wijze behandeld zou hebben, want dat zijn de voorbeelden die in het opstel van de student die geen student wil zijn gegeven worden om aan te tonen dat de columnisten in dit land de minderen zijn van de Amerikaanse columnist Thomas Friedman, een man waarvan je rustig mag stellen dat niemand in ons land waarschijnlijk ook maar iets van hem afweet en die dan ook op deze site alleen maar daarom een plaatsje heeft gekregen vanwege het feit dat hij een jaar geleden een tamelijk kritisch artikeltje heeft geschreven dat als 'antizionistisch' werd beschouwd.
Nederlandse columnisten vallen zelden het zionisme aan. De enige keer dat Jan Blokker zich antizionistisch heeft opgesteld was via zijn aanval op Pim Fortuyn, een man die zich voor de volle honderd procent achter het beleid van neo-Zionist Ariel Sharon schaarde, hetgeen voor Willem Oltmans, die nooit een vijand van Fortuyn is geweest, een reden was geen actief lid te worden van de politieke organisatie die Fortuyn in het leven riep.
Juist de kritiekloze keuze voor extreemrechts beleid maakte het ideologische denken van Fortuyn verdacht, vooral ook omdat die sfeer van kritiekloosheid werd verstopt achter vals-autoritair gedrag: het dure pak, de grote auto, de verslaafdheid aan het grote geld, de grote huizen en de grote woorden, zodat de serieuze boodschap van Fortuyn (die hij zelf niet eens echt serieus nam omdat hij in de eerste plaats groot en belangrijk wilde zijn!) naar de achtergrond verdween, hetgeen verklaart waarom op internet de naam Fortuyn vooral daar aangetroffen kan worden, waar je hem volgens de fatsoensideologie van de student die zichzelf 'hoogleraar' noemt niet zou mogen aantreffen, namelijk: extreemrechtse sites, met namen als 'Stormfront', 'Nieuwe Weerbaarheid' en meer van zulke heldhaftig klinkende namen, die diverse associaties oproepen, maar niet die associaties waarvan een eerlijk mens zou zeggen dat ze 'fatsoenlijk' zijn.
Ik begrijp daarom ook niet waarom de redactie van de Volkskrant een dergelijke onvolwassen artikel plaatst - en dan ook nog met de grote kop 'FATSOEN' daar boven geplaatst...
Het zal wel weer ouderwetse vriendjespolitiek zijn en fatsoenlijke autoriteitsaanbidding. Want we kunnen nog zo fatsoenlijk zijn, de ouderwetse sfeer van nepotisme en handjeklap, waar met name de nihilistische schrijver Willem Frederik Hermans in de jaren vijftig en zestig zich fel tegen verzette, zullen we waarschijnlijk nooit overwinnen in dit land. Niet omdat we zo onfatsoenlijk zijn. Maar juist omdat we veel en veel te (met de nadruk op te) fatsoenlijk zijn…

Professor Quispel (30 mei 1916 - 2 maart 2006)
& Het Gebonden Boek

Wat zich 'intellectueel' noemt in dit land liet in de afgelopen jaren de hele spirituele boel over aan de ouderwetse religieuzen – onder het bezielende motto: ‘maak kapot wat kapot gemaakt moet worden’ - terwijl links Nederland zichzelf opsloot in een dogmatische wereld van zogenaamd vrijzinnig atheïsme, een belachelijke streng-religieuze, en daarom uiterst negatief ingestelde, onzinwereld (God is in die wereld de grote Nee-zegger), die alleen maar daarom wordt geaccepteerd door het intellectuelendom, omdat de ouderwetse religieuzen de werkelijke intellectuelen - de mensen die rede boven ideologie plaatsen - voor paal mogen zetten; want dat was tot nu toe de werkelijkheid in dit schijnheilige land: de werkelijke intellectuelen worden door de streng-religieuzen weggewerkt, terwijl de schertsintellectuelen feest vieren.

Die nihilistische levenshouding kan verklaren waarom de twee gnostisch georiënteerde buitenbeentjes in onze literatuur in de ideologiegebonden jaren 70 het land uit werden getreiterd. Willem Frederik Hermans en Gerard Kornelis van het Reve kunnen allebei onder de noemer 'spirituele eenlingen' worden geplaatst (het opschepperige nihilisme van Hermans was de ontkenning van elke vorm van geestdodend collectivisme – ‘denken in termen van groepen is het teken van onherroepelijke middelmatigheid’ - en daarmee in feite het tegendeel van het grote Nee-zeggen dat anti-anarchistisch links Nederland jarenlang propageerde).
Met hun vertrek bleef ons land achter met een immense leegte die werd opgevuld door de Mulischiaanse middelmaat, die in de jaren 80 en 90 het Marxistische collectivisme domweg inruilde voor neoliberale en quasi-religieuze vormen van onderdrukkend collectivisme...; zodat diegenen die de gnosis als rationele, op het individu gerichte levensleer boven het middelmatige groepsdenken plaatsen nog altijd in de kou staan...

Gert Peelen behoort tot die middelmaat. Hij is een vormaanbidder (een woord dat precies aangeeft wat ideologisch denken is).
Dat blijkt uit het interview. Quispel is voor hem niet iemand die verwijst naar de vrije geest (gnosis = individugebonden vrijdenkerij), maar de vervaardiger van 'een schitterende, gebonden editie van het Thomasevangelie', een zin die precies laat zien wat er mis is met de spirituelen in ons religieuze Nee-zeggers-land.
Het woord 'schitterende gebonden editie' verwijst naar het vangen van het leven in een vergoddelijkte vorm (denk aan ‘De ontdekking van de hemel’, door Mulisch geschreven in een kasteel), precies datgene waar de gnosis (vechten voor het recht als onafhankelijk individu te mogen bestaan) zich tegen verzet...

Quispel op het net

Professor Gilles Quispel [..] verzocht de 'Jung Foundation' in Zurich de codex aan te kopen. Toen hij (na aankoop) ontdekte dat een eental pagina's ontbrak reisde hij (eind 1955) naar Egypte in de hoop de ontbrekende tekst terug te vinden in het Koptische Museum.
Na aankomst in Cairo leende hij in dat museum een aantal fotografische afdrukken van de teksten om ze te bestuderen in de rustige beslotenheid van zijn hotelkamer.
Hij raakte in een toestand van wetenschappelijke opwinding toen hij de eerste regel ontcijferde: ">B>Dit zijn de geheime woorden die de levende geest Jezus sprak, en die werden opgetekend door zijn tweelingbroer Judas Thomas."
Opmerkelijk was de mededeling dat Jezus een tweelingbroer had. De toevoeging 'geheim' werd gezien als een aanwijzing dat het hier om een tekst ging die als te moeilijk werd gezien voor gewone gelovigen, die de allegorie en/of het beeldverhaal boven de intellectuele waarheidsvinding plaatsen.
Het ging hier, zo was de conclusie, om een gnostische tekst, waarvan het kenmerk is dat ze een megeling is van diverse invloeden. Occultisme en orientaalse mystiek werden door de gnostici gekoppeld aan astrologie, magie, kabbalistisch-judaische elementen en Platonische pessimisme dat er van uitgaat dat de menselijke geest zich altijd een vreemdeling zal voelen binnen het als te beperkend ervaren menselijke lichaam. (Nag Hammadi documents, by Jimmy Dunn)

Gert Peelen wijst in het interview niet op die merkwaardige verstrengeling van ratio en fantasie, die (juist omdat de gnosis een op het individu gerichte levensleer is) kenmerkend is voor het gnosticisme. Wel geeft hij duidelijk aan dat de gnosis opgebouwd is rondom het antireligieuze begrip zelfkennis, waarvan hij zegt dat het gezien kan worden als een tijdbom onder het collectivistische machtsdenken, omdat de mens die zichzelf belangrijk vindt er niet over zal peinzen blindelings het gezag van een autoritair machtsinstituut te aanvaarden.
Juist vanwege die constatering (dat gnosis primair zelfontdekking is) doet het merkwaardig aan dat hij probeert de tegenstelling Jezus-Farizeeën te verdoezelen via een niet al te solide reeks redeneringen die moet bewijzen dat Jezus de Farizeeën juist waardeerde en respecteerde, een belachelijke onderneming die de aandacht afleidt van het keiharde gegeven dat conservatief joods wetsdenken alle eeuwen door collectivistisch, dualistisch, andere mensen uitsluitend gettodenken is geweest.
De gnosis van 'de levende Jezus' is de ontkenning van 'de dode, afgesplitste vorm'. Daarom is het opmerkelijk dat het Thomasevangelie twee begrippen tegenover elkaar plaatst: de levende Jezus en zijn tweelingbroer Judas Thomas, namen die (astrologisch gezien) verwijzen naar de astrologische tekens Waterman-Boogschutter (symbool voor de levende, naar onafhankelijkheid en wijsheid verlangende mens) en Leeuw=Judas-Tweeling=Thomas) (symbool voor het in zichzelf opgesloten ego en het zoekende verstand).
Alleen wanneer die tegenstelling gezien wordt zoals ze moet worden gezien kan het tekstfragment begrepen worden waarin de begrippen mens en leeuw ter sprake worden gebracht:

"Zalig is de Leeuw dien de mens zal eten en de leeuw zal mens worden..." (Thomasevangelie, Log 5-8). Een ogenschijnlijk duistere tekst, die zinvol wordt wanneer je bereid bent het feit te accepteren dat astrologie niet werd afgewezen door het oorspronkelijke (gnostische) christendom.

De Farizeeën komen er in het Thomasevangelie (wat Gert Peelen ook mag beweren) niet bijzonder goed van af.
"[Ze] hebben de sleutels van de kennis ontvangen, maar ze hebben die verborgen. Ze zijn zelf niet ingegaan, en hen, die binnen wilden gaan lieten ze niet toe. Wees daarom listig als de slangen en onschuldig als de duiven..."
Een tekst die duidelijk aangeeft dat de gnostici in de joodse priesterklasse niet de kennis veroordeelden, maar de weigering die kennis op een zodanige wijze te interpreteren dat ze in dienst kon worden gesteld van de naar geestelijk leven verlangende mens. Met andere woorden: de priesters gebruikten de kennis niet om andere mensen wijzer en onafhankelijker te maken, maar om zichzelf boven anderen te verheffen: laten zien hoe groot en belangrijk jij bent, omdat jij een groot dik en duur gebonden boek bezit!

Levende mensen houden van levende boeken. En dat betekent heel concreet dat mijn (nog altijd niet als 'heilig geschrift' erkende) verhalenboekje 'De Gouden Fallus', in al zijn beperkte, onfatsoenlijke en vormloze eenvoud een wonder van spiritueel denken kan worden genoemd, waar de dure editie van Quispels evangelie, een boek dat als enige functie heeft dat het door schatrijke theologen bestudeerd dient te worden, niks anders is dan het verheerlijken van de dood. Zodat ik dit kleine betoog alleen maar kan afsluiten met de volgende verzuchting:

"Waarom zijt gij uitgegaan naar de woestijn? Om een riet te zien, dat bewogen wordt door de wind? En om een man te zien, gekleed in fijne kleren? Ziet, uw koningen en uw groten zijn het die fijne kleren dragen; en zij zullen niet in staat zijn de waarheid te kennen." (Thomasevangelie, Log 78)

(Zwolle 8-10-2004)

Katholiek Nederland
Gnosis-kenner Quispel overleden

Quispel geldt als een autoriteit op het gebied van de zogeheten gnostische geschriften uit de eerste eeuwen die in 1945 bij Nag Hammadi in Egypte zijn gevonden. De christelijk-gnostische teksten, waarin de innerlijke kennis centraal staat die de mens kan verenigen met God, wierpen een nieuw licht op de figuur van Jezus en de ontstaansgeschiedenis van het christendom.

Het was volgens Quispel, van 1951 tot aan zijn emeritaat hoogleraar geschiedenis van het vroege christendom aan de Universiteit van Utrecht, vooral aan koningin Juliana te danken dat Egypte de teksten in de jaren vijftig vrijgaf voor publicatie.
Quispel smokkelde in 1956 een fotokopie van het Evangelie van Tomas, een van de belangrijkste teksten uit de Nag Hammadi-collectie, het land uit. Nog in 2004 bracht hij een herziene vertaling uit het Koptisch van het evangelie uit.