""Wat stelt het leven normalerwijs voor? Wie let er op je? Wie vindt een ander mens nu belangrijk? Mijn hele leven lang was ik eigenlijk een niks, een nul, een zero. Ik, meneer, ik was er alleen maar om gecommandeerd en gedrild te worden. 'Ga daar naar toe', zeiden ze, en dan ging ik daar naar toe, alles even 'easy' en 'relaxed' als je snapt wat ik bedoel. 'Doe dit, doe dat'. Wat is het leven anders? Je doet je broek uit. Je trekt je broek weer aan. Goed, dat is nu eenmaal zo. Altijd is er wel iemand die je gebruikt en misbruikt en nooit zul je iemand ontmoeten die werkelijk belangstelling voor je heeft.
Aandacht.., mijn god, tot op de dag van mijn arrestatie wist ik niet eens wat het woord betekende. Laat ik je dit zeggen: Ik geloof echt dat een mens pas werkelijk aandacht krijgt in zijn leven wanneer hij iets doet wat andere mensen niet doen..." (citaat uit 'de vrouwenmoordenaar')
Het belangrijkste in een
werkelijke gemeenschap is dat iedereen
daarin enkeling durft te zijn. Søren Kierkegaard
"When we speak of freedom we mean the freedom of the opposition"
"Let me declare my belief clearly. The destiny of the religion's social prestige today and tomorrow will depend on our interpretation of the religion in a manner which would not contradict freedom, whenever in history a religion has faced freedom, it has been the religion which has sustained damage ... when we speak of freedom we mean the freedom of the opposition. It is no freedom if only the people who agree with those in power and with their ways and means are free." Mohammad Khatami, ex-President of Iran
"Die dagen (eind 1996) dronk ik een kopje koffie met psychiater Dolf van Dantzig in Del Calvi de Beethovenstraat... Hij begroette me met de woorden, "Zo drakendoder". Hij verduidelijkte, "Jij vecht nog altijd tegen personen, maar je strijdt in werkelijkheid tegen structuren. Jij gelooft blijkbaar altijd nog in een goede wereld. Een individu in gevecht met structuren is uniek. Je mag van Den Haag niet winnen." "Ja, en ik mag ook van 99 procent van mijn collega's niet winnen..." Willem Oltmans 27-1-2004
Collective Soul - Shine
lievelingssong van Cho Seung-Hui
Give me a word
Give me a sign
Show me where to look
Tell me what will I find
Lay me on the ground
Fly me in the sky
Show me where to look
Tell me what will I find Oh, heaven let your light shine down
Love is in the water
Love is in the air
Show me where to go
Tell me will love be there
Teach me how to speak
Teach me how to share
Teach me where to go
Tell me will love be there Oh, heaven let your light shine down
Dat moordenaars niet altijd de moraalloze beestmensen zijn die de morele (altijd 'goede') meerderheid er in wil zien bewijst het merkwaardige gedrag van de Amerikaanse massamoordenaar Cho Seung Hui, een uiterst gevoelige en eenzame, naar liefde verlangende jongen (zie de tekst van zijn lievelingssong hierboven), die steeds meer het gevoel kreeg dat al het leven uit hem werd weggezogen door een wrede wereld, waaraan hij op een welhaast ouderwets-christelijke wijze benamingen toekende als 'hedonistisch', 'genotzuchtig', 'materialistisch', 'hebzuchtig' en "egoistisch'. "Jullie hebben alles, maar jullie willen altijd meer...", was zijn belangrijkste verzuchting, een wanhoopskreet die alleen maar daarom niet serieus genomen wordt omdat hij als moordenaar 32 willekeurige mensen heeft gedood (Universiteit van Virginia, Blacksburg 16-4-2007), mensen waarmee iedereen medelijden heeft, hetgeen - hoe wrang het ook klinkt - de juistheid aantoont van de visie van Cho Seung-Hui. Hij pleegde zijn daad omdat hij niet als anonieme zondebok door een stel onverschillige inhaligen weggewist wilde worden uit de geschiedenis van de eeuwige goedheid (waarvan volgens hem zowel Osama bin Laden als George W. Bush de belangrijkste vertegenwoordigers zijn).
Waar zij de schuldige volwassen wereld symboliseren, daar wilde hij met zijn daad de aandacht vestigen op de onschuldigen, de zwakken, de weerlozen, die nooit in het nieuws komen, omdat de morele meerderheid altijd kiest voor de gewelddadige 'goeden': de 'goeden' van de goede kant en de 'goeden' van de verkeerde kant...
De enige manier om de anonimiteit te ontlopen was daarom: 'kiezen voor een sterke-mannen-daad'.
"Over slechteriken gesproken: in al uw boeken toont u sympathie voor mensen die erg foute dingen doen. Waarom?"
"Het is mijn taak als schrijver me te identificeren met de dingen waar niemand zich mee wil identificeren. Je moet bereid zijn de duistere kant van jezelf op te zoeken. En die zit in mij, maar ook in u. Bovendien heb ik sympathie voor mensen voor wie niemand nog sympathie kan opbrengen. Ook het verhaal van diegenen die wij als monsters bestempelen, moet een kans krijgen. Neem nu Dutroux. Als je zegt: die man komt van Mars, daar hebben wij niets mee te maken, dan doen we niet alleen de waarheid onrecht aan, maar we weigeren meteen iets over onszelf te leren. Onze wereld is niet verklaarbaar zonder de geschiedenis van de monsters."
U schrijft dat beschaving ons aanzet tot wandaden. Leg eens uit.
,,De ge- en verboden van de beschaving zijn te hoog gegrepen en ontkennen de duistere kant van de mens. Vergelijk het eens met een wonde. Je kunt doen alsof ze er niet is en ze dus niet verzorgen, maar dan moet het je ook niet verwonderen als ze infecteert en je been er af moet. Beschaving verdoezelt dat er iets mis is met de mens en dat is een gevaarlijke voorstelling van zaken. Je kunt er beter van uitgaan dat de mens een product is waar vanalles fout mee is, maar waaraan je kunt sleutelen, zodat er mee te leven valt.''
Dat is een behoorlijk pessimistische kijk. Vandaar dat uw boek dit keer behoorlijk somber uitvalt?
,,Is er daar geen reden voor misschien? De wereld was altijd al somber, maar de uitwijkmogelijkheden zijn schaarser geworden. Het is niet moeilijk vast te stellen dat er iets fundamenteels fout zit met deze wereld, maar ik zie geen alternatief. Dat is de tragedie. En voor wie daar niet mee kan leven is de aantrekkingskracht van het extremisme groot. Als je het mij vraagt, komt het anno 2006 aan op survival. Overleven.''
Na 'survival', komt 'the fittest'. Alleen de sterksten overleven. Opent dat niet de deur naar een nog meedogenlozere wereld?
,,Oké, maar dan benoem je toch alleen wat al gaande is? Laten we de dingen zeggen zoals ze zijn
Dat een mens die er idealen op na houdt soms volledig stuk kan lopen in een wereld die zich 'idealistisch' noemt is een wijsheid die zich christelijk noemende mensen als een evident gegeven zouden moeten aanvaarden. Hun levensvisie centreert zich namelijk rondom dat merkwaardige, half-historische, half bij elkaar verzonnen personage dat men de naam 'Jezus van Nazareth' gegeven heeft, niet een persoon dus waarvan je weet dat je hem als gewoon mens van vlees en bloed kunt ontmoeten, maar wel een personage dat als hoofdrolspeler in een christelijk verhaal een werkelijkheid oproept waar jij als gewoon-menselijk waarnemer naar kunt verwijzen, zodat fictie en feit zichzelf kunnen verenigen in een nieuwe realiteit die 'leven' heet.
Het verhaal van Jezus is het verhaal van de naar 'leven' verlangende mens die juist vanwege zijn verlangen de geestelijke dood te overwinnen uit de samenleving werd verbannen (volgens christenen gegeseld en aan het kruis genageld - volgens de Islam vertrokken naar een andere wereld, weg in elk geval van de zich mens noemende zombies).
Aan de door het evangelie opgeroepen tegenstelling 'levende mens' - 'dode mens' wordt door theologen weinig aandacht geschonken en dat is ook niet verwonderlijk, omdat in het evangelie de theologen bij uitstek de vertegenwoordigers zijn van de geestelijke dood.
De boosaardige gedeelten in het evangelieverhaal richten zich allemaal tegen de verheerlijkers van wat de evangelisten 'de mensenwet' noemen. Waar joden spreken over 'de vreugde van de wet', daar wijst Jezus op 'het sadisme van de wet', een werkelijkheid die alleen daar zichtbaar kan worden gemaakt waar mensen de rol van buitenstaander op zich nemen en net als Jezus de theoloog als sadist aanwijzen, een taak die weinigen in dit kleine heiligenlandje (waar heiligheid en inhalige schrokkerigheid synoniemen zijn) op zich zullen nemen.
Vandaar dan ook dat op deze site een spriritueel weblogje centraal staat dat aanvankelijk door de redactie van het dagblad TROUW werd goedgekeurd maar dat na een paar bijdragen op strenge wijze werd stopgezet - uitgerekend door mensen die zich vertegenwoordigers noemen van een verhaal waarin het overwinnen van de dood (christelijke dood = leven) het centrale gegeven is.
Dat oude verhalen over diepte en verdieping (zoals hieronder weergegeven) ook in de moderne tijd betekenis kunnen hebben bewijst het artikel van de PCM-journalisten Wilco Dekkers en Harry van Gelder (VK, 17-4). Niet zomaar een los uit de pols geschreven stukje over zomaar een man van de straat - want daar staat een altijd in het diepe zwemmende PCM-journalist ver boven - maar een serieus verhaal over ene "Jan de Roos" ("zijn naam wordt genoemd bij alles wat te koop is...", wordt de lezer medegedeeld), die geacht wordt als 'baas van een van de grootste kranten- en boekenuitgevers' de graai- en grijpcultuur van de boven de diepzinnigen gestelden aan banden te kunnen leggen.
Geboren in Den Haag, op 21 augustus 1956. Hetgeen na raadpleging van astrologische tabellen een enigszins wrang resultaat oplevert (wrang, gezien vanuit het oogpunt van de astroloog die oude verhalen nieuw leven in wil blazen).
De Zon bevindt zich om 12u 's middags namelijk in het teken LEEUW en valt op dat tijdstip vrijwel exact samen met de zich eveneens in het teken LEEUW bevindende planeet Pluto (astrologen spreken over een conjunctie of samenstand. Zon: 28gr 20m - Pluto: 28gr 18m).
De fusie van NDC/VBK en PCM tot het grootste kranten- en boekenconcern van Nederland is afgesprongen. ... De besturen van de Stichting Democratie en Media in Amsterdam en Je Maintiendrai in Leeuwarden hebben de knoop doorgehakt, omdat de problemen voor de vorming van één concern te groot werden geacht. (Het Parool, 02-07-2007)
Christian de Thillo & PCM
4 maart 2009 heeft de Belgische Persgroep van Christian de Thillo een meerderheidsbelang verworven in het Nederlandse krantenbedrijf PCM, waar onder meer het dagblad TROUW en de VOLKSKRANT deel van uitmaken.
Astrologisch gezien is dit een opmerkelijk feit omdat de geboortehoroscoop van De THILLO (geboren in Antwerpen, 25 maart 1962, Zon in RAM, Maan in SCHORPIOEN) het hierboven besproken negatieve ZON-PLUTO-aspect bevat, het z.g. AHRIMAN-aspect dat altijd een sterk verlangen geeft machtsverlangen en dwingelandij (PLUTO) op een zodanige wijze te koppelen aan het sterke EGO-besef dat de ZON geeft, dat er sprake is van een meedogenloze, nietsontziende jacht op succes; niet met de bedoeling andere mensen kapot te maken (hetgeen soms een ongewild neveneffect van de de jacht op succes kan zijn), maar om er zorg voor te dragen dat men niet tot de kleinen en de onbeduidenden van de wereld behoort.
Pluto in zijn negatieve gedaante kan over lijken gaan. Veel medelijden met een verslagen tegenstander of concurrent heeft men niet. Er is altijd een sterke overlevingsdrang: "IK zal nooit tenondergaan - als er slechte tijden zijn dan moeten de anderen eerst verdwijnen." Als het schip zinkt, simpel gesteld, dan verlaat de kapitein als eerste het zinkende schip. Hij voelt erg veel verdriet wanneer hij het schip ziet ondergaan. De noodkreten van de bemanning hoort hij niet...
Natuurlijk is bovenstaande beschrijving geen weergave van de totale werkelijkheid. Een aspect tussen planeten kan gezien worden als een richtinggevende kracht die gecorrigeerd of aangevuld kan worden door andere invloeden. In extreme gevallen kunnen mensen zich gaan identificeren met een deel van zichzelf. Hetgeen betekent dat in tijden waarin sprake is van problemen het zwakkere deel in de mens zichzelf onderwerpt aan sterkere delen. Het is een verschijnsel dat door psychologen en pyschiaters veelvuldig wordt waargenomen.
'Christendom’ is bij Kierkegaard de eis om de neurotische fixatie op eigen macht en groepsbelang op te geven.
Idealen & concurrentie 2007-03-19
Omdat dit mijn eerste blogje is op de website van een krant - 'het ochtendblad TROUW' - die als onderdeel van een commercieel bedrijf niet bekend staat om zijn vriendelijke houding tegenover zulke als niet-idealistisch ervaren zaken als astrologie en anarchisme ("alles wat wij als aanstootgevend ervaren gooien we zonder enige discussie overboord", luidt de niet bepaald idealistische, want zeer anti-anarchistische stellingname van de internetredactie) wil ik toch een poging wagen op deze site als 'vreemdeling' mijn eigen ideaal te formuleren en te verdedigen, namelijk: Het recht diepzinnig te mogen zijn in een wereld die de diepte haat.
Het spreekt vanzelf dat een dergelijk ideaal je in conflict brengt met mensen die de oppervlakkigheid als ideaal hanteren, die zelfs van je eisen dat je het begrip ideaal omschrijft als het verrichten van oppervlakkige bezigheden die 'idealistisch' genoemd MOETEN worden - hetgeen met het ideaal van de filosofische diepte: alles herleiden en terugvoeren tot basiseenheden of realiteiten die verscholen liggen achter ideologische barrières – wering te maken heeft.
In dit eerste TROUW-blogje plaats ik daarom het kapitalistische woordje 'concurrentie' (een woordje dat verwijst naar de werkelijkheid ‘conflict’) centraal.
Ik maak daarbij gebruik van een citaat uit een blogje dat in het verleden werd geplaatst op de welblogsite van ‘de Volkskrant’, een blad dat zowel concurrent als vriend is, hetgeen aantoont dat binnen een commerciële wereld vaak sprake is van een zodanige mate van begripvervaging dat elke zinvolle discussie over ‘idealen’ onmogelijk wordt.
Het citaat luidt als volgt: "Hoewel ik vaak hamer op de negatieve kanten van onderlinge concurrentie, is het ook belangrijk op een positief aspect van onderlinge concurrentie te wijzen. Onderlinge concurrentie dwingt je om je zaakjes voor elkaar te hebben. Zolang dit niet ten koste gaat van anderen of leefomgeving nu en in de toekomst is dat een belangrijk uitgangspunt voor individu, familie, bedrijf, land, aarde.
Maar is het dan nog wel 'onderlinge concurrentie'? Of is het gewoon gezond verstand? PETER HOOPMAN (filosoof en beginnend ondernemer)
Als ex-VOLKSKRANT-blogger (ik heb vanwege een ordinaire geldkwestie een astroblog verwijderd) reageerde ik daarop als volgt (17 februari 2006):
Sleutelwoord binnen de wereld van het anarchisme is het woordje SPEL. Daar waar concurrentie gericht is op vernietiging van de ander is er domweg sprake van crimineel gedrag, dat alleen maar daarom niet misdadig wordt genoemd omdat de maffiabaas mag bepalen wat goed en wat slecht is.
Essentie van democratie is het centraal stellen van het woordje 'spel' met de daarbij behorende spelregels (anarchisme is dus het tegendeel van chaos).
De meeste mensen die zich democraat noemen gedragen zich als maffiabazen die alleen maar kunnen overleven dankzij de keuze voor de chaos van het kapitalisme, die met democratie (de spelende aan spelregels gebonden samenleving) weinig te maken heeft.
Globaal gezien leven we niet in een democratie. We zitten in een overgangsfase waarin het de taak is van de vrijheidlievende democraten (die altijd een zekere mate van anarchistische vrijheidsdrang zullen moeten bezitten) de maffiabazen (legale en illegale oligarchen, plutocraten, clandenkers, particuliere geldbiljettendrukkers, en ga zo maar door) te verslaan.
Het simpele feit dat een man als BILL GATES (hoe goed en filantropisch hij ogenschijnlijk ook is) rijker mag zijn dan een hele staat toont aan dat bestrijding van misdaad (misdaad is altijd gericht op vernietiging van de spelende of 'kinderlijke' mens) in een kapitalistische wereld niet mogelijk is. Bill Gates is toevallig een aardige man (hij geeft als een ouderwetse edelman aalmoezen aan bedelaars). Maar voor hetzelfde geld was hij de tweelingbroer geweest van Adolf Hitler. En wat je doe tegen een ‘goede’ Hitler die het vermogen bezit de staat waarin hij woont domweg op te kopen?
Astrologisch gezien hoort het anarchistische woordje spel bij het teken LEEUW (beheerst door de ZON), terwijl op vernietiging gerichte concurrentie bij het teken SCHORPIOEN (en de daarbij behorende planeet PLUTO) hoort.
Al in de oudheid werd het negatieve verbond tussen de tekens Leeuw en Schorpioen (een teken dat christenen kennen als ‘de slang uit het paradijs’) gezien als een bedreiging voor een op rechtvaardigheid gebaseerde moraal.
Het beeld van de asociale koning, de wraakzuchtige heerser die de spelende mens aan banden legt, kreeg binnen het ZOROASTRISME een blijvende vorm via de constructie van de antigod AHRIMAN, een god die wordt afgebeeld als een Leeuw die omstrengeld wordt door een slang. Als zodanig is hij de tegenpool van de rechtvaardige, wijze ‘god’ AHURA MAZDA, die de positieve Leeuw-waarden (de gevende, stralende, verwarmende ZON) en de positieve Schorpioen-waarden (de uit de dood opgestane vuurvogel die de lagere driften in zichzelf heeft overwonnen) symboliseert - juist ook, omdat de hogere Schorpioen het te grote ego van de Leeuw onderwerpt aan het rechtvaardigheidsprincipe van de koninklijke planeet JUPITER.
Christenen realiseren zich niet dat hun godsdienst – met name de priestergebonden stroming binnen de religie- sterk beïnvloed is door het Zoroastrisme, een Perzisch-Arische religie die met het Arische denken van de nationaal-socialisten (een seculiere religie die gebruik maakte van de Arische MAZDA-symboliek: de adelaar die voorspoed, recht en geluk brengt) in zoverre iets te maken heeft dat het hogepriesterlijke (of Ezra-istische) denken eraan is ontleend: ‘de hogepriester is god'.
Anarchisme (dat elke vorm van vals gezag afwijst) wijst het hogepriesterlijke denken af. Waarmee we terugkeren naar het begin van dit betoogje waarin er op wordt gewezen dat de internetredactie van het dagblad TROUW daar anti-anarchistisch is waar het zonder enige motivatie als een soort heilige heerser het recht opeist een ander de mond te snoeren.
Ik baseer me daarbij op een uitspraak van de filosoof FRIEDRICH NIETZSCHE (die door streng gereformeerden in het verleden vaak ‘de prins der duisternis’ werd genoemd) dat er tot nu toe nooit iets kwaadaardigers onder de zon is geweest dan ‘heiligen’… ; vijanden dus van ‘het spel’.
Jezelf voorstellen op een weblog dat in vergelijking met andere weblogsites een nogal Spartaans karakter draagt (calvinistisch als het ware...) is niet zo'n gemakkelijke zaak.
Vandaar dan ook dat ik voor diegenen die willen weten wie 'de man achter het weblog' is verwijs naar een homepage die mijn eigen naam draagt: www.wimduzijn.nl.
(Lezers zullen zelf het adres in moeten voeren in de adressenbox van hun browser.)
Auteur: Wim Duzijn (Gelezen: 48)
Het recht op de christelijke dood 2007-03-24
Ben de afgelopen dagen bezig geweest met het toevoegen van het bij uitstek christelijk onderwerp 'dood' aan mijn officiële website (www.wimduzijn.nl).
Dat thema wordt weliswaar veel gebruikt binnen de christelijke wereld, maar zelden op een wijze die het werk van serieuze spirituele denkers (anti-theologen dus!) recht doet.
Anti-theologische, maar in feite toch zeer christelijke denkers zijn Søren Kierkegaard en de door theologen zeer miskende schrijver-filosoof Friedrich Nietzsche, de man die in zijn werk de stelling uitspreekt dat het ware christendom met de dood van Jezus aan het kruis ter ziele is gegaan...
Het thema 'dood' wordt door de hierboven genoemde filosofen op een tamelijke rake wijze getypeerd in de onderstaande citaten.
"Men moet steeds eenvoudiger worden" - Søren Kierkegaard
"Het christendom heeft elke generatie weer iemand nodig die onvoorwaardelijk-radikaal uitspreekt wat het christelijke is. Als het dan zijn lot wordt door alle dominees te worden uitgelachen en gehoond, dan staat vast dat heel die christenheid louter inbeelding is."
"Het christelijke is niet het eenvoudige waarvan men uitgaat, om vervolgens interessant, geestig, diepzinnig, dichter, filosoof enz. te worden. Neen, het is precies omgekeerd: men begint met dit laatste en men moet dan steeds eenvoudiger en eenvoudiger worden om zo tot het christelijke te komen. Wie rijk begaafd is heeft dus tweemaal zoveel tijd nodig om tot dit punt te komen."
Friedrich Nietzsche: "Plotseling wordt de ziel aangegrepen door de heftigste aandoeningen, geschokt, losgerukt uit de banden waarin ze zich tot dan toe bevond, zonder te begrijpen wat er aan de hand is. Een vreemde drift overmeestert haar, de wil, het verlangen ontstaat, weg te gaan, ergens heen, tot elke prijs, een heftige, gevaarlijke hartstocht om een nieuwe wereld te ontdekken laait op en benevelt alle zinnen.
'Liever sterven dan hier te moeten leven', roept de gebiedende stem in haarzelf...
Vanmorgen ontving ik een merkwaardig mailtje van de redactie van TROUW:
Geachte heer Duzijn,
Op 19 maart j.l. bent u gestart met uw weblog op www.trouw.nl/idealen.
Helaas constateren wij dat uw weblog niet over idealen gaat, zoals die op dit onderdeel van de site bedoeld zijn en ook omschreven zijn in de introductie van de weblog.
Hierdoor zijn wij genoodzaakt om uw weblog stop te zetten.
Met vriendelijke groet,
Asceline Groot
Trouw, Wibautstraat 131, 1091 GL Amsterdam
Mijn ideaal omschreef ik als volgt: "Het recht verdedigen diepzinnig te mogen zijn in een wereld die diepte haat."
De redactie van TROUW kan in dat streven geen ideaal zien....
Auteur: Wim Duzijn (Gelezen: 1)
Massa & Eenling
Het evangelie is de ontkenning van het meerderheidsrecht dat bij een massacultuur hoort en moet daarom een aristocratisch geschrift genoemd worden, aristocratisch in de goede zin van het woord, gezien dus als het streven naar de geestelijke groei van individuen, die wanneer ze losgeweekt zijn uit de gelijkschakelende wereld van de gewetenloze massacultuur zich kunnen ontwikkelen tot gewetensvolle persoonlijkheden die in staat zijn de mensheid te dienen.
Geestelijke aristocratie en democratie kunnen niet van elkaar worden losgezien. Wie democratie beschouwt als de ontkenning van het aristocratische (dienende) principe zal een samenleving opbouwen waarin de domme, maar machtige en heerszuchtige, mens de intelligente persoonlijkheid gaat overschaduwen, zodat er een situatie onstaat waarin de sterken steeds sterker worden via het verzwakken van intelligente anderen.
Het is die hersenloze dommemanswereld waartegen Willem Frederik Hermans zich op een uiterst felle wijze verzet - met name in de verhalenbundel 'Wonderkind of een Total Loss', waarin fictie en autobiografie op een logisch welhaast perfecte wijze worden samengevoegd, zodat het een van de weinige boeken is waarin de naar rationaliteit strevende Hermans de eigen onredelijkheid weet om te zetten in een verstandige bewustwordings- of zelfkennisfilosofie, een gnostisch ideaal, dat maar weinig kunstenaars in hun werk weten te verwezenlijken.
De hoofdpersonen in de verhalen van Hermans zijn schuwe, eenzelvige eenlingen die snakken naar contact met anderen, maar die tegelijkertijd weten dat de anderen deel uitmaken van een onderdrukkende wereld die maar een verlangen kent: de uitzonderlijke mens inlijven in de verdommende wereld van de gelijkschakelende algemeenheid.
Daarom is het wereldbeeld dat Hermans ontwikkelt uiterst zwartgallig en voelt hij zich zelfs als belangrijk succesauteur een onderschat mens die door eigenijk niemand serieus genomen wordt: een 'stijve Jezus', die, zo veronderstelt hij, alleen maar wordt gehaat omdat hij intelligenter is dan de anderen...
Dat hij niet begrijpt dat zijn karakter meer is dan alleen maar 'intelligent zijn' moet gezien worden als een uitvloeisel van het door wraakzucht gevoede verlangen aanbeden te worden. Die irrationaliteit wordt in de verhalen weliswaar zichtbaar gemaakt, maar leidt niet tot een relativering van het inktzwarte wereldbeeld - waaruit mag blijken dat het verlangen rationeel te zijn niet altijd resulteert in de concrete verwerkelijking ervan, zodat je als rationeel mens de verhalen kunt bewonderen, terwijl je tegelijkertijd met enige verbazing afstand neemt van de blinde wraakzucht (resulterend in het belachelijk maken van FORUM-denkers die het ressentimensdenken veroordelen) en het verwaande aanbiddingsverlangen (dat kritische zin in onafhankelijke anderen domweg verbiedt). (arafat100.htm)
"Let me declare my belief clearly. The destiny of the religion's social prestige today and tomorrow will depend on our interpretation of the religion in a manner which would not contradict freedom, whenever in history a religion has faced freedom, it has been the religion which has sustained damage ... when we speak of freedom we mean the freedom of the opposition. It is no freedom if only the people who agree with those in power and with their ways and means are free." Mohammad Khatami, ex-President of Iran
"Over slechteriken gesproken: in al uw boeken toont u sympathie voor mensen die erg foute dingen doen. Waarom?"
Het verhaal van Jezus is het verhaal van de naar 'leven' verlangende mens die juist vanwege zijn verlangen de geestelijke dood te overwinnen uit de samenleving werd verbannen (volgens christenen gegeseld en aan het kruis genageld - volgens de Islam vertrokken naar een andere wereld, weg in elk geval van de zich mens noemende zombies).
De boosaardige gedeelten in het evangelieverhaal richten zich allemaal tegen de verheerlijkers van wat de evangelisten 'de mensenwet' noemen. Waar joden spreken over 'de vreugde van de wet', daar wijst Jezus op 'het sadisme van de wet', een werkelijkheid die alleen daar zichtbaar kan worden gemaakt waar mensen de rol van buitenstaander op zich nemen en net als Jezus de theoloog als sadist aanwijzen, een taak die weinigen in dit kleine heiligenlandje (waar heiligheid en inhalige schrokkerigheid synoniemen zijn) op zich zullen nemen.
4 maart 2009 heeft de Belgische Persgroep van Christian de Thillo een meerderheidsbelang verworven in het Nederlandse krantenbedrijf PCM, waar onder meer het dagblad TROUW en de VOLKSKRANT deel van uitmaken.
Omdat dit mijn eerste blogje is op de website van een krant - 'het ochtendblad TROUW' - die als onderdeel van een commercieel bedrijf niet bekend staat om zijn vriendelijke houding tegenover zulke als niet-idealistisch ervaren zaken als astrologie en anarchisme ("alles wat wij als aanstootgevend ervaren gooien we zonder enige discussie overboord", luidt de niet bepaald idealistische, want zeer anti-anarchistische stellingname van de internetredactie) wil ik toch een poging wagen op deze site als 'vreemdeling' mijn eigen ideaal te formuleren en te verdedigen, namelijk: Het recht diepzinnig te mogen zijn in een wereld die de diepte haat.
Anarchisme (dat elke vorm van vals gezag afwijst) wijst het hogepriesterlijke denken af. Waarmee we terugkeren naar het begin van dit betoogje waarin er op wordt gewezen dat de internetredactie van het dagblad TROUW daar anti-anarchistisch is waar het zonder enige motivatie als een soort heilige heerser het recht opeist een ander de mond te snoeren.
Het evangelie is de ontkenning van het meerderheidsrecht dat bij een massacultuur hoort en moet daarom een aristocratisch geschrift genoemd worden, aristocratisch in de goede zin van het woord, gezien dus als het streven naar de geestelijke groei van individuen, die wanneer ze losgeweekt zijn uit de gelijkschakelende wereld van de gewetenloze massacultuur zich kunnen ontwikkelen tot gewetensvolle persoonlijkheden die in staat zijn de mensheid te dienen.