Eén enkele ster vormt het licht in mijn eenzame duisternis.
Als een diamant, het meest kostbare juweel,
schittert ze hoog aan de hemel, en verblindt mijn bedroefde ogen.

Is dit nu de hoop, het verlangen, het gemis?
Of enkel een troost, de hand die mijn tranen droogt
en de schouder die mijn vermoeide hoofd ondersteunt?

Ik kijk naar boven, maar vind geen antwoorden.
Enkel de angst die er altijd al was,
maar nu pas tevoorschijn komt...

Kijkend naar die ene schitterende ster...