Brief van 4 juni 1994,
aan de redactie van het ALGEMEEN DAGBLAD
"Journalisten", zo las ik gisteren (tot mijn grote tevredenheid) in het AD, "moeten streven naar een zo helder en objectief mogelijke weergave van de werkelijkheid."
Leuke gedachte natuurlijk...
Maar ja, tussen streven en doen gaapt een diepe kloof en voordat je kunt spreken over objectiviteit zul je eerst moeten weten wat dat begrip nu precies inhoudt, want mensen streven overal naar, en ze zijn in staat om de idiootste zaken mooie etiketten mee te geven, omdat de gemiddelde mens nu eenmaal kan liegen alsof het gedrukt staat.... (een uitdrukking die hier uitstekend op zijn plaats is...).
Moralistische omschrijvingen zeggen mij niets.
Je bent objectief, stel ik, wanneer je je niet laat intimideren en terroriseren door onredelijke mensen, niet door onredelijke 'slechte' mensen en niet door onredelijke 'goede' mensen.
Daarom zegt het begrip 'Holocaust' mij ook helemaal niets. Wanneer mensen me met dat begrip confronteren dan word ik er koud noch warm van. Het is een moreel argument geworden dat het intellectuele argument vervangt en daarom is het voor mij een gevaarlijk begrip, dat in staat is de objectiviteit te vernietigen.
Objectief zijn betekent 'streng' kunnen zijn. Onredelijke mensen voelen zich altijd gekwetst. Ze hebben geen argumenten, nee, ze leggen hun woede, hun agressie en hun wraakzucht op tafel en ze denken dat ze daarmee het pleit gewonnen hebben.
Binnen de wereld van 'de sterke man', de wereld van de tiran, de religieuze messias en de botte, liberale ondernemer gaat die wet inderdaad op. Daar wint de onredelijkheid het van het gezonde verstand. Daarom kies ik voor een andere wereld - een wereld waarin de 'sterke man' niet op de grote 'goddelijke' troon zit.
Die wereld van mij is een wereld waarin 'god' zowel mannelijk als vrouwelijk is. Daarom is mijn wereld het tegendeel van de traditioneel-Joodse wereld, omdat het orthodoxe Jodendom een religie is die nooit iets anders is geweest dan vrouwenhaat.
Al in de tijd van Christus, toen het feminisme binnen de Romeinse en Egyptische cultuur hoogtij vierde, waren de joden de grote spelbrekers. Vrouwen waren binnen de joodse gemeenschappen uitgesloten van actieve deelname aan de openbare eredienst, het onderwijs en het sociale en politieke leven.
In het gnostisch wijsheidsgeschrift Pistis Sophia (joodse wijsheid bestaat niet, omdat wijsheid naar niet aan de groep gebonden universaliteit streeft) wordt verslag gedaan van een discussie tussen Maria Magdalena en Jezus.
"Petrus", merkt Maria op, "maakt mij onzeker, omdat hij het geslacht der vrouwen haat."
Het antwoord van Jezus is heel duidelijk. Mannen en vrouwen zijn binnen een wereld die door 'de Geest' wordt geïnspireerd gelijk.
Vrouwen hebben binnen de wereld van de orhodoxie niets te vertellen.
In een Duits televisieprogramma dat handelde over de christelijk-Russische gemeenschap in Israël schetsten vrouwen een vernietigend beeld van het 'moderne' Israël.
"Een door en door verideologiseerde samenleving, waarin vrouwen niets meer zijn dan sloofjes en hoeren..."
In hoeverre dat oordeel objectief is weet ik niet. Een feit is dat de orthodoxie (en dan met name de aan ras en natie gebonden orthodoxie) alles wat niet-joods is op een uiterst onheuse wijze behandelt. Iedereen die een gevaar is voor de ideologie wordt gehaat, getreiterd en weggepest.
Niet-religieuze intellectuelen die zich weigeren los te maken van hun joods-religieuze achtergrond sluiten hun ogen voor die werkelijkheid. Ze buigen voor de terreur van de onredelijken, die geen argumenten, maar geestelijke terreurdaden als wapen hanteren.
Mijn moeder deed dat vroeger ook als ze haar zin wilde doordrijven. Dan dreigde ze met flauwvallen, of ziekte, of dan ging ze op een hysterische wijze huilen: "Kijk eens wat jij me allemaal aandoet..."
Maar ik deed haar helemaal niks aan. Zij was de terrorist die mij op een hysterische wijze mijn geestelijke vrijheid af wilde pakken. Het was niet mijn schuld dat haar leven op leugens was gebaseerd...
