De vrouwenmoordenaar,
begindeel van hoofdstuk 1:

Waarom ik vrouwen haat

Misschien zul je me niet geloven. Misschien denk je bij jezelf dat ik gek ben of ziek in mijn hoofd. Misschien ook walg je van mijn verhaal. Goed, dat kan allemaal waar zijn, maar desondanks vertel ik je dit verhaal. Ik wil dat er iemand is die naar me luistert en die de moeite neemt mijn ervaringen op te tekenen. En ik zal je zeggen waarom: Omdat ik ervan overtuigd ben, dat ik gelijk heb. Daarom.
Ik zal je vertellen hoe ik het gedaan heb en waar en wanneer. En als je iets wilt weten dan vraag je me ernaar en dan geef ik je nog meer details, zodat je er helemaal koud van wordt. Omdat het opgetekend moet worden. Omdat de hele wereld moet weten wie ik ben.
Twintig vrouwen heb ik vermoord. Dat weet je. Daarom zit je hier, daarom ben je naar me toe gekomen. En ik schaam me nergens voor. Alles zal ik je vertellen. Hoe ik ze heb open gesneden en ze vol overgave heb ontleed, zoals een slager of een chirurg dat doet.
Kun je me geloven als ik zeg dat het opensnijden van een lijk een ware sensatie is? O, ik heb het met plezier gedaan. Ik verzeker je dat ik nergens spijt van heb. Ik heb die vrouwen vermoord met plezier. Uit pure noodzaak. Maar ook voor de lol. Omdat ik ervan genoot!
'Een moordenaar', denk je bij jezelf, 'meer niet, een doodgewone, ordinaire moordenaar' - ja, ik zie het je denken - 'zo iemand is vast en zeker ziek in zijn hoofd, die is gestoord, die heeft ze niet allemaal op een rijtje...' Maar geloof me, meneertje, dat ik drommels goed weet wat ik doe. Ik ben niet gek, dat moet je vooral niet denken, nee, ik heb alles gedaan vanuit mijn vaste overtuiging dat vrouwen laag en gemeen zijn en dat het hun enige bestemming is om gebruikt te worden door de man, die door God is aangesteld als heer en meester van de schepping.
Ja, ze zeggen dat ik er geen fatsoen op na houd, maar dat is een leugen, meneer. Als kind al leerde ik van mijn vader dat een vrouw de huishouding doet en dat de man de baas is in huis. Vrouwen koken en ze doen de afwas en ze zorgen dat de boel aan kant is als de man thuiskomt. Snap je? Dat is fatsoen, en zo een fatsoenlijke vent ben ik. Of dacht jij van niet? Dacht jij dat ik een stuk schorem van de straat was?
Toen ik veertien jaar was leerden mijn vriendjes me dat de meiden een gat tussen de benen hebben en dat je daar je pik in kunt steken en toen begreep ik meteen hoe de wereld in elkaar zat, want ik ben er niet zo eentje die dom is hoor, dat moet je niet gaan zitten denken als je naar me luistert. 'Het enige waar vrouwen voor dienen', vertelden ze me, 'is de seks. Een vrouw is een kut en als een wijf niet geneukt wil worden, dan moet je zorgen dat je er kilometers bij uit de buurt blijft...' Nou, en daar heb ik me keurig aan gehouden!
Vrouwen, mijn hemel, wat stellen vrouwen voor? Ik zou echt niet weten waarom een kerel rekening zou moeten houden met een vrouw. Welke vent met een normale, gezonde karakterstructuur vraagt zich nu af wat er in het hoofd van vrouwen omgaat? Jij? Ha, dacht jij werkelijk dat jij anders was? Nou, laat ik je dan dit vertellen: Volgens mij ben jij geen haar beter. Volgens mij ben je net zo. Hoeveel vrouwen heb jij in gedachten niet gesard en getreiterd? Hoeveel van die wijven heb jij niet verkracht, afgeranseld en in elkaar getrapt?
O, volgens mij genieten mannen ervan wanneer ze horen dat er iemand bestaat die hun meest geheime wensen en verlangens in vervulling doet gaan.
Toen ik mijn verhaal moest vertellen aan de politiebeambten en aan het personeel van de kliniek waarin ik een tijdje ter observatie ben opgenomen, toen heb ik eens heel aandachtig de gezichten bestudeerd van al die mensen tegenover me. Ik zag en voelde dat ze genoten, en ze wilden alles van me horen, zo precies mogelijk, tot in het allerkleinste detail.
Een simpele bekentenis van mijn kant was niet voldoende, die wezen ze zonder meer van de hand. Ja, want in het begin was ik nogal apathisch en onverschillig en ik kan me nog heel goed herinneren dat ik zei: "Oké luitjes, ik beken alles, ik heb het gedaan, ik heb die hele troep om zeep gebracht, veroordeel me maar, sluit me op, doe wat je wilt, maar maak het kort, want hoe sneller alles achter de rug is, hoe beter het is voor ons allemaal..."
Maar dacht je dat ze blij waren? Dacht je dat ze me dankbaar op de schouder klopten en zeiden: "Goed zo, jongen, zet je handtekening maar onder dit formuliertje, dan ben je van alles af..."?
Vergeet het maar, meneer. Teleurgesteld waren ze. Geloof me, ik heb het zelf gezien, met mijn eigen ogen, en je zult moeten toegeven dat er geen blindeman met een donkere bril op zijn kop hier voor je zit. Nou dan...
Alles moest ik vertellen, letterlijk alles! Hoe ik mijn slachtoffers de kleren van het lijf scheurde, hoe ik hun ondergoed in stukken sneed, hoe ik met mijn chirurgenmes lange, bloederige sneden maakte in het nog weke vlees en hoe ik geile en obscene woorden in hun borsten en billen kerfde...
En alles werd genoteerd en op band opgenomen, ja, zelfs een videocamera stond er in de kamer waarin we met z'n allen aan het praten waren.
En niemand liep er weg, meneer! Nee, dat moet je vooral niet denken, dat er eentje kotsend de kamer uitliep, terwijl ik dat toch echt wel had verwacht, omdat ik bij tijden gewoon zwaar aan het overdrijven was. Nee, alles moest verteld worden en niets ontsnapte aan hun aandacht. Ja, het is echt heel vaak voorgekomen dat ik allerlei details erbij verzon, gewoon om mijn ondervragers een plezier te doen.
Geloof me, meneer, de brave luitjes die mij arresteerden, die genoten van mijn verhalen, die zaten er als kleine gulzige kinderen van te smullen. En weet je hoe dat komt? Omdat die luitjes zo netjes en fatsoenlijk zijn, meneer, omdat ze altijd braaf en gehoorzaam hun onvruchtbare vrouwtjes de thee op bed brengen, daarom. Die lui, die mogen niks meer. Die zitten daar thuis in een kooi, begrijp je dat? En daarom moest ik al mijn rotzooi op tafel gooien, ook al walgde ik er bij tijden van. Maar ze wilden het, meneer, en ze luisterden naar mijn bekentenissen met een aandacht die ik nog nooit eerder in mijn leven gekregen heb.
Wat stelt het leven normalerwijs voor? Wie let er op je? Wie vindt een ander mens nu belangrijk?
Mijn hele leven lang was ik eigenlijk een niks, een nul, een zero. Ik, meneer, ik was er alleen maar om gecommandeerd en gedrild te worden. 'Ga daar naar toe', zeiden ze, en dan ging ik daar naar toe, alles even 'easy' en 'relaxed' als je snapt wat ik bedoel. 'Doe dit, doe dat'. Wat is het leven anders? Je doet je broek uit. Je trekt je broek weer aan. Goed, dat is nu eenmaal zo. Altijd is er wel iemand die je gebruikt en misbruikt en nooit zul je iemand ontmoeten die werkelijk belangstelling voor je heeft.
Aandacht.., mijn god, tot op de dag van mijn arrestatie wist ik niet eens wat het woord betekende.
Laat ik je dit zeggen: Ik geloof echt dat een mens pas werkelijk aandacht krijgt in zijn leven wanneer hij iets doet wat andere mensen niet doen...