In de nieuwe eeuw, die we net zijn binnengegaan, is deze vrijheid verdwenen. Kinderen en volwassenen horen op een ouderwets-bijbelse vijanden van elkaar te zijn. Wie als volwassene van een kind wil houden is per definitie een handlanger van het kwaad.
Met andere woorden: de nieuwe eeuw gaan we in met een zeer ouderwetse, aan de religie gebonden duivel, waaraan alle negatieve eigenschappen worden toegekend die kleinburgers alle eeuwen door aan het begrip 'duivel' hebben verbonden:
De duivel brengt je in verleiding. De duivel is een moordenaar. De duivel is een monster, dat aleen maar zijn dierlijke lusten wil bevredigen. De duivel vernietigt onschuldige kinderen. De duivel is de vijand van God. En ga zo maar door...
Wie werkelijk voor de vrijheid staat kan met een dergelijke simplicatie van het bestaan nooit akkoord gaan. Anarchisme staat voor vrijheid, gezien als bevrjding van alle vormen van nodeloze dwang. Het wil de mens bevrijden van alle kleinburgerlijke duivels, die van het eigen kwaad een blinde, tegen de zondebok gerichte kracht willen maken.

Vandaar dan ook dat in deze homepage aandacht wordt besteed aan literatuur, die tot verboden literatur dreigt te worden uitgeroepen. Niet om een primitieve, harteloze gebruikscultuur in het leven te roepen, waarin liefdeloze, ontkinderlijkte maniakken zichzelf gaan identificeren met het satansbeeld van anderen. Nee, integendeel, om te voorkomen dat kinderen moeten leven in een liefdeloze wereld, waarin de begrippen 'vader en moeder' weinig meer mogen zijn dan verwijzingen naar een kwaad scheppende antimoraal.

Opmerkelijke uitspraak van een vertegenwoordiger van het Ministerie van Justitie (geleid op het moment van de uitspraak door de liberaal Korthals):

"Het filmen van een masturberende 14-jarige jongen door een volwassene, moet gezien worden als een handeling die tegen-natuurlijk is..."
Een tamelijk bizarre uitspraak in een land waarin men zich in het algemeen niet wenst te conformeren aan de op kleinering en intimidatie gerichte woordenschat van extreem-rechtse christenen.

"Aanvankelijk lijkt het zo gemakkelijk: Pierre en Gilles maken fotografische schilderijen. Fotografie wordt gewoonlijk gezien als een weergave van de realiteit, die tot taak heeft de waarheid van het moment te vereeuwigen. Maar de werkelijkheid is veelal erg lelijk en soms zelfs verschrikkelijk. Pierre en Gilles weten dat en daarom hebben zij gekozen voor een nieuwe weg, die hen in een andere wereld voert, waarin zij de wereld kunnen herscheppen - niet veranderen, maar mooier maken. In die wereld is niets lelijk. Ze wordt bevolkt door mooie jonge vrouwen en zoetelijk-mooie kinderen. Via het retoucheren van de fotografische werkelijkheid maken de kunstenaars ook van zichzelf een kunstwerk, waarin de twee persoonlijkheden tot één geheel worden samengesmolten, zoals een muzikaal duet in de concertzaal. Hun samenwerking is zo perfect, dat de kijker ze zich nauwelijks als afzonderlijke personen voor kan stellen. Ze hebben zelfs afstand gedaan van hun achternamen, omdat die namen hen verbinden met het leven van alledag. Ze willen niet alledaags zijn, nee, ze willen 'magiërs' zijn, vandaar dat ze gekozen hebben voor hun voornamen: "Pierre et Gilles", een benaming die recht doet aan hun verlangen naar mystieke eenwording ('Union Mystique').