|
Fatsoen & Moordlust 
Seung-Hui Cho (Cho is de achternaam) vermoordde 32 mensen. Zijn motieven waren fatsoenlijk (te fatsoenlijk, zou je kunnen stellen). Enerzijds de totale verwerping van een hedonistische, materialistische wereld. Anderzijds het op een destructieve wijze opkomen voor de zwakken.
|
|
|
Dat astrologie een onderzoeker in staat stelt de meest vreemde onderzoeksituaties te scheppen (experimentele werkelijkheidsgebieden waarin geen plaats is voor valsmoralistische schertswetenschappers), wil ik aantonen met dit astrologische betoog, waarin de 23-jarige Amerikaanse student Seung-Hui Cho, die zijn zelfmoordplannen koppelde aan de volgens hem ‘goede’ en ‘noodzakelijke’ dood van 32 studenten (vertegenwoordigers, in zijn ogen, van een inhalige, hedonistische maatschappij), geplaatst wordt naast Wouter Bos, die de leider is van een zich ‘goed’ noemende politieke partij (de partij van de arbeid, waarin kopstukken als Max van der Stoel jarenlang geijverd hebben voor de vernietiging van Irak, omdat destructie van ‘het kwaad’ volgens hen automatisch in dienst staat van ‘het goede’ (dat in Van der Stoel's geval omschreven kan worden als “de partij van de arbeid, George W. Bush, Tony Blair en het zionisme”) . Binnen de wereld van ‘het fatsoen’ mag je een dergelijke vergelijking niet maken. Je mag absoluut goede mensen als Wouter Bos en Max van der Stoel niet naast ‘een monster’ plaatsen, een man waarvan een zeer fatsoenlijke Nederlandse psycholoog voor de NOS camera’s vertelde dat hij bij het zien van foto’s van de moordenaar onmiddellijk dacht: “Dit is een eng mannetje…” Nep-psychologie dus, schertswetenschap, vals moralisme dat niets te maken heeft met de afstandelijke objectiviteit die een wetenschapper geacht wordt in te nemen tegenover het object van zijn wetenschappelijke onderzoek.
Dat je daarmee kiest voor een vorm van wetenschap die jaren-zestig-ideologen ‘immoreel’ noemden is een feit. Wetenschap, gezien als afstandelijke, objectiverende bezigheid (links sprak smalend over ‘waardevrij fascisme’), plaatst zichzelf in zekere zin buiten de grenzen die het fatsoen altijd (soms terecht, soms ook onterecht) opwerpt. Hetgeen helemaal niet wil zeggen dat zo een bezigheid gewetenloos is, omdat wat de goede mens ‘geweten’ noemt vaak weinig meer is dan het verlangen de werkelijkheid waar het woord ‘weten’ naar verwijst weg te moffelen onder sentiment geworden onzinargumenten, zoals zowel het ‘slechte’ verhaal van de moordenaar Seung-Hui Cho als het ‘goede’ verhaal van Wouter Bos ons laten zien…
Eerst het verhaal van Wouter Bos. Goede man. Wouter Bos. Geen kwaad in de zin. Wil ons allemaal helpen. Verdedigt de zwakkeren en de hulpelozen en wat al niet meer… Kortom: een heilige man… Volgens 'het establishment', dat je al gauw aan de kant zet wanneer je iets ‘vijandigs’ te vertellen hebt, hetgeen voor Pim Fortuyn (die zichzelf als anti-establishment-figuur profileerde) een reden was te pleiten voor partijloosheid: kiezen voor een politieke doorbraakbeweging waarin voor elk geluid, ook het afwijkende, plaats is.
1. Ik ben een Kreeft. Dus een beetje goede muziek en een beetje jankerige film en ik schiet vol. Maar ik ben, denk ik, eerder sentimenteel dan romantisch. Ik vind vuur mooi, ik houd van mooie muziek, maar je hoeft voor mij geen rozenblaadjes in bad te strooien. Daar heb ik nou weer niks mee. Maar lekker eten, goede sfeer, iemand met wie je heel veel hebt, beetje alcohol erbij, ja, dan kun je me opdweilen.”
Wouter Bos is geboren op 14 juli 1963: Zon in het zorgzame moederteken Kreeft, Maan in het ongeduldige teken Ram, Ascendant in het kapitalistische teken Stier, Saturnus (de vaderplaneet) dominant geplaatst in wat astrologen het autoriteitshuis noemen).
Seung-Hui Cho is geboren op 18 januari 1984: Zon in het vaderteken Steenbok en Maan in het moederteken Kreeft (ascendant onbekend vanwege het ontbreken van de geboortetijd). Deze wat ouderwets makende combinatie (Steenbok en Kreeft staan in hun zuivere vorm altijd voor verdediging van traditie en verzet tegen blinde uitlevering aan dierlijke impulsen) wordt – net als in het geval van Wouter Bos – gecombineerd met een negatief Saturnus-Pluto-aspect, een aspect dat volgens de astrologische traditie een mens vaak heen en weer laat slingeren tussen ouderwets, dwingerig vaderschap en onbegrensde, wilde destructiviteit (zie de horoscoop van Charles Manson).
Dat de krachten waar astrologen naar verwijzen bestaan zal iedereen die op een eerlijke wijze de werkelijkheid bekijkt moeten toegeven. Mensen handelen heel vaak niet rationeel.
Vadermoord & kinderverkrachtingNa zijn dood hoor je het verwijt dat hier iemand aan het woord is die verschrikkelijk boosaardig is, maar wanneer je de uitspraken van de boosaardige moordenaar naast de goede ontboezemingen van Wouter Bos plaatst zie je in feite weinig verschil.
Dit zegt Wouter Bos: “Ik denk dat ik enorm boos en agressief kan reageren als ik eraan denk dat mijn kinderen iets zou overkomen. Op het onverantwoordelijke af. Ik ben een gelijkmatig gestemd iemand, maar het zijn diepe emoties die bij mij loskomen als ik op televisie iets zie over kindermishandeling of pedofilie…” Dezelfde woedende afwijzing is aanwezig in het werkstuk 'Richard McBeef' van Seung Hui Cho, een kort verhaal waarin een dertienjarige jongen zijn stiefvader beschuldigt van de moord op zijn vader (symbolisch: afwijzing van het Saturnale- of vaderdenken door een hedonistische maatschappij) en het verlangen de zoon zijn kinderlijke onschuld af te pakken (Kreeft-problematiek) via de uitlevering aan de seksuele (Plutonische) lusten van een man die op een hatelijke wijze ‘Dick’ (engels woord voor lul, pik, of penis) wordt genoemd.
RICHARD
Het verhaal verwijst naar seksschandalen rondom rooms-katholieke priesters die zich in Amerika op grote schaal vergrepen bleken te hebben aan jonge kinderen. Seung-Hui identificeert zich sterk met die kinderen, hetgeen niet bewijst dat hij zelf ooit het slachtoffer is geweest van sexueel intimiderend gedrag. Gevoelige mensen hebben vaak de neiging zich op een empathische wijze te vereenzelvigen met als hulpeloos ervaren anderen en daar voor op te komen (Seung-Hui Cho laat dat in zijn afscheidsdocumenten ook duidelijk blijken).
(She cowers and runs into the kitchen. She grabs the first thing she can which is a plate.) Na dit dramatische hoogtepunt – de onschuldige stiefvader die door een zich bedreigd voelende zoon tot het toppunt van kwaad (‘een pedofiel’) is uitgeroepen - volgt er een uiteenzetting waarin de 13-jarige zoon de onthutste man duidelijk maakt dat hij als vadermoordenaar en kinderhater niks anders is dan een dom stuk vlees (‘Dick’ McBeef) waar je als kind alleen maar minachting voor kunt hebben.
(John stares squarely at Richard with a contemptuous look who is sitting with a flushed face.) Op het net tref je allerlei commentaren aan waarin wordt gesproken over de boosaardigheid die uit dit werkstuk spreekt. Weinig mensen willen toegeven dat het woordje ‘pedofilie’ doelbewust door een zich elite noemende groep mensen wordt gebruikt om kwaad en boosaardigheid te scheppen, precies die blinde woede die Wouter Bos rechtvaardigt via het koppelen van het woordje ‘vaderschap’ aan de noodzaak kinderverkrachters te vernietigen. Hij hoeft het woordje ‘pedofilie’ maar te horen en alles wat redelijk en verstandig is in hemzelf verdwijnt en wordt vervangen door blinde, redeloze destructiedrang.
Waar een 23-jarige student, iemand die de plicht heeft zichzelf te ontwikkelen, het zich kan permitteren een werkstuk te maken waarin boosaardige impulsen worden blootgelegd, daar mag je als leider van een politieke partij je niet zomaar uitleveren aan blinde destructietendensen in een maatschappij.
|
In de jaren zestig werd ik als nuchtere student die op een nuchtere wijze wetenschap wilde bedrijven geconfronteerd met een moralistische studentenbeweging (Cuba en China stonden voor het absoluut goede) die zaken als nuchterheid, afstandelijkheid en immoralisme verafschuwde. “Hoe kun je een zakelijk verslag schrijven wanneer er mensen creperen?”, was zo’n beetje de strekking van hun goed bedoelde, maar zeer antiwetenschappelijke betoog, en het is die onzakelijke houding die ik nog altijd ontmoet wanneer ik probeer de werkelijkheid van het bestaan te benaderen op een wijze die ‘men’ als niet fatsoenlijk beschouwt.
2. Heeft het vaderschap iets in je teweeggebracht wat je niet verwacht had?
Want dat wordt door veel commentatoren over het hoofd gezien: de hoofdpersoon in het verhaal (Richard McBeef) is volmaakt onschuldig. De zoon ziet hem als een bedreiging. Hij wil alleen zijn met zijn moeder in een kunstmatig ‘goed’ gemaakte (in dit geval ontdierlijkte of ontseksualiseerde) wereld, waarin ze samen de herinnering aan de overleden vader overeind kunnen houden.