Zon in huis 1 maakt zelfbewust en trots. Men zoekt luxe en behaaglijkheid, wil het middelpunt zijn en gerespecteerd worden. Wanneer de Zon in een vuurteken staat (Ram, Leeuw of Boogschutter) worden de bazige, zelfbewuste zonne-eigenschappen benadrukt. Watertekens daarentegen (met name Kreeft en Vis) brengen het gevoelselement op de voorgrond, waardoor het zelfbewustzijn (dat hier vaak op onverschilligheid en egoïsme berust) wat minder sterk benadrukt wordt.
Het hier gebruikte programma New Age Astrologie maakt gebruik van het MC-Equaal-systeem. Alle huizen zijn even groot. De ascendant is in het midden van het eerste huis geplaatst. In de geboortehoroscoop van Prinses Juliana zien we hoe de ZON, symbool voor stralende levensvreugde en gulle hartelijkheid, in het eerste huis wordt geplaatst. Juliana was daarom, astrologisch gezien, een echte Oranje-vorstin (iemand die mensen er op moet wijzen dat de Zon gratis en voor niets de mensen leven geeft).
De Vrienden Van Juliana
Vanuit toevalsoogpunt bezien is het een zeer opmerkelijk gegeven dat de drie zonen van Beatrix geboren zijn op tijdstippen die de twee tekens die het vrienden- en partnerhuis in de horoscoop van Juliana beheersen - de Watertekens VIS (huis 11) en SCHORPIOEN (Pluto in huis 2) - een dominante plaats in hun geboortehoroscopen geven. Alle prinsen hebben het teken Schorpioen als ascendantteken, terwijl in alle horoscopen de planeet Neptunus zich in het ascendanthuis bevindt (ook in de horoscoop van Maxima neemt Neptunus een belangrijke plaats in).
Oranjeprinsen & het teken Schorpioen
Het gebeurt zelden dat in een gezin kinderen geboren worden op tijdstippen die hen gelijke tekens op de ascendant meegeven. De ascendant is het dierenriemteken dat op het moment van geboorte 'rijzende' is - een soort zonsopkomst dus. Het bepaalt in sterke mate de wijze waarop men zich uit (of wil uiten).
De Prinsen van Oranje echter hebben op een werkelijk curieuze manier een geboortetijdstip gekozen dat hen alledrie het teken Schorpioen als ascendant-teken geeft (zie tekeningen hieronder). De gevoelsplaneet Neptunus bevindt zich in alle horoscopen in het eerste huis, zodat de mogelijkheid emotionaliteit te kunnen uiten in alle drie gevallen een levensnoodzaak is. Prins Johan Friso is de gevoeligste van de drie prinsen. In zijn eerste huis kan ook de vrouwelijk-gevoelige Maan worden aangetroffen.
Opmerkelijk is dat uitgerekend de gevoeligste van de prinsen (Johan-Friso) het Koninklijk Huis is uitgezet, omdat zijn vriendin verkering zou hebben gehad met 'slechte mensen'...
Prinses Juliana overleed op 20 maart 2004
Reactie Dagblad De Telegraaf: "'Gewoon' gevoelsmens
sleepte monarchie door crises en opstand..."
Juliana had gruwelijk de pest aan protocol en dat liet ze merken ook. Ze kon zelfs zichtbaar geschokt zijn als iemand achteruit bij haar wegliep, een oud gebruik, of als iemand voor haar knielde, zoals in Indonesië. Ze schond het protocol ook als ze daar zin in hand en ging dan bij voorbeeld naast de rode loper lopen. Niemand kon dat immers ook gemakkelijker doen dan zijzelf.
Als klein meisje had Juliana de aversie tegen protocol al opgebouwd: ze moest als 'mevrouw het prinsesje' met alle geweld mee naar ontvangsten met plechtstatige heren die haar behandelden als een buitenaards verschijnsel. Haar vader Hendrik was haar kameraad, maar moeder Wilhelmina bracht haar al vroeg op de hoogte van haar toekomstige taak. Juliana herinnerde zich later: "Het zal in mijn kleuterjaren zijn geweest. Ik ging met mijn ouders naar een voorstelling. Daar waren heel veel kinderen. Al die kinderen hadden een vlaggetje. Ik was het enige kind dat geen vlaggetje had. Ik durfde er niet om te vragen en heb dat vlaggetje niet gekregen. Het litteken zit er nog!".
Ze was graag maatschappelijk werkster geworden, vertelde ze ooit. Daar kon natuurlijk geen sprake van zijn, maar ze dwong af dat ze in Leiden mocht gaan studeren, te midden van andere studenten, twee jaar lang. Ze vond het heerlijk: "Als ik geen prinses hoefde te zijn, dat even kon vergeten, dan had ik plezier." Toen een van haar 'Leidse' vriendinnen haar na haar troonbestijging met 'Majesteit' aansprak, zei ze ontsteld: "Wat voor soort voorwereldlijk monster denk je dat ik ga worden?"
Ze ondersteunde vrijwilligerswerk en struinde ziekenhuizen, bejaardenhuizen en revalidatiecentra af. Ze kwebbelde met patiënten over pas gelezen boekjes en borduurwerk. Tijdens de Watersnood van 1953 banjerde ze op stoere laarzen tussen de slachtoffers. Het was geen actie voor het oog van het vaderland, het was een door-en-door gemeend bezoek van mens tot mens.
De menslievendheid sloot aan op haar christelijk geloof, maar ze liet zich aan kerkelijke orthodoxie weinig gelegen liggen. Dat bleek nog wel toen ze nog in 1998 tijdens het huwelijk van kleinzoon Maurits ter communie ging en een rel ontketende. Ze interesseerde zich ook voor (semi-)religieuze zaken buiten de kerk en had in moderner tijden misschien een aanhangster van de New Age kunnen zijn. (De Telegraaf 20-3-2004)
Afkerig van ouderwets, orthodox denken
Juliana's persoonlijke religieuze universum kan wellicht het best worden geplaatst in het veelkoppige pandemonium van de zogenaamde New Age. De biografie van Juliana staat strak van de mystiek, geheime genootschappen, gebedsgenezers, Indiase goeroes, kabbalistiek, spiritisme, lsd-profeten, sterrenwichelaars, contacten met buitenaardse wezens, extraterritoriaal fluïdum en meer van dat fraais. Hoewel ze formeel Nederlands-Hervormd heet, heeft Juliana zich nooit veel gelegen laten liggen aan de protestantse orthodoxie. (De Groene Amsterdammer, 1998)
1956 Greet Hofmans affaire
Koningin Juliana en haar man Bernhard zijn bezorgd om de oogafwijking van hun dochter Marijke, geboren in 1947. Als de artsen de hoop opgeven, zoekt Bernhard hulp bij de gebedsgenezeres Greet Hofmans. Al gauw omringt Juliana zich met Hofmans’ aanhangers. Bernhard kijkt met afgrijzen naar de groeiende invloed van Hofmans op zijn vrouw. Zeker wanneer Juliana in april 1952 in Amerika pacifistisch getinte speeches houdt, waarvan de prins en de ministers Hofmans de schuld geven. Het koninklijk huwelijk loopt gevaar. Op 7 juni 1956 schrijft het Duitse blad Der Spiegel, getipt door Bernhard, over de perikelen aan het Nederlandse hof. De affaire wordt zo snel mogelijk in de doofpot gestopt. Premier Drees grijpt in en Juliana moet alle banden met Hofmans en haar aanhangers verbreken.(Nationaal archief)
In 1952, Queen Juliana and Prince Bernhard travelled to the United States. It was the height of the Cold War, of McCarthyism in America and Stalinism in Soviet Russia. Yet, while president Truman spoke of the need for NATO as a bulwark against communist expansion, Queen Juliana, in her address to the US Congress, spoke of the need for peace, cooperation and reconciliation. Her statements provoked alarm on both sides of the Atlantic and it was rumoured that Juliana had come under the influence of a religious mystic, a woman named Greet Hofmans. Prince Bernhard eventually came to suspect Greet Hofmans of implanting pacifist ideas in the Queen's mind, but historian Jan Kikkert, who has written extensively about this affair, believes Hofmans was a scapegoat. The queen and her mother had after all, been interested in the mystic and occult all their lives. (Wereldomroep)
Per 1 januari 1957 werd Greet Hofmans en een deel van de haar welgezinde hofhouding van het hof verwijderd. Verlost van al die spanningen startte Greet vanaf 1956 nieuwe bijeenkomsten, getiteld 'Open Veld'-bijeenkomsten, waarbij werd doorgeteld vanaf de inmiddels ook verboden Oude Loo-sessies. Zij wist ook intellectuelen en politici in haar ban te krijgen (o.a. CHU-er Udink). In 1967 bezocht Hofmans de Open Veld-bijeenkomst voor het laatst, want haar gezondheid ging achteruit. Op 21 november 1968 zou zij aan de gevolgen van kanker overlijden. (Vereniging tegen kwakzalverij)
Greet (Margaretha) Hofmans werd geboren op 23 juni 1894 in Amsterdam, 11u 30m.
Willem Oltmans over Juliana
In 1964 stelde ambassadeur baron van Heemstra in Mexico-City mij tijdens het staatsbezoek aan Juliana voor, die toen ik haar een hand gaf zei, “Oh, bent u nu mijnheer Oltmans?”
Dat was weer echt een spontane Julianesque reactie. [Ik heb] koningin Juliana ’s levenspad op de voet gevolgd. Ik kende door volmaakt toevallige omstandigheden een aantal mensen uit haar omgeving. Inside kennis van de drama’s op Soestdijk in de 50’er en 60’er jaren deden me altijd aan de kant van Juliana staan. Je zou in hedendaagse termen kunnen stellen, Bernhard was een Blair-, Berlusconi- en Aznaraanhanger op het internationale vlak, er op los timmeren dus. Terwijl Juliana een Putin-, Schroeder-, Chirac- en Verhofstat-dame was. Dit betekende dus onoverbrugbare tegenstellingen binnen het huwelijk op Soestdijk. Toch heeft Juliana’s onkreukbare en onwrikbare affectie voor Bernhard alle confrontatie’s en ook schandalen (Lockheed) weten te overwinnen...
Ik schreef haar eens om toch vooral memoires te schrijven, zoals haar moeder op haar oude dag had gedaan. Zij antwoordde met zoveel woorden, “Daar denkt geen haar op mijn hoofd aan.” Dat is erg jammer, want hoe leerzaam en onthullend zou het zijn geweest om nu na de dood van een dame, die zo’n belangrijke rol in ons aller leven heeft gespeeld, haar emotie’s en gedachten over haar leven nader te kennen. Ik ben al heel lang van mening, dat het koningshuis moet worden gesloten, en de Oranjekooi wijd open moet worden gezet. Maar voor mij is Juliana altijd apart geweest. Dus ik ga de komende week naar Den Haag om afscheid te nemen van deze unieke dame. (Willem Oltmans website)
De remonstrantse emeritus-predikante Welmet Hudig (-Semeijns de Vries van Doesburgh) uit Rotterdam gaat voor in de uitvaartdienst van prinses Juliana. De keuze is in twee opzichten opmerkelijk: de liturg is een vrouw en ze behoort niet (meer) tot de hervormde kerk. Een dubbele breuk in een traditie van eeuwen.
De Remonstrantse Broederschap is een kleine, oude tak aan de boom van protestants Nederland: chic, vrijzinnig en vergrijzend. Als eerste kerk ter wereld aanvaardde zij in 1989 het homohuwelijk. (redactie religie en filosofie Trouw)
Vrijheid is betrekkelijk in een anti-anarchistenland
Wat men in ons land vrijheid noemt is 'groepsvrijheid'. De vrijheid van de enkeling erkennen we niet. Daarom is ons land een anti-anarchistenland. Zelfs de collectivisten die zichzelf 'anarchist' noemen haten de vrije geest en jagen iedereen die de groepsmoraal afwijst weg. Wie een eenling is mag niet serieus genomen worden, dient zich te verschuilen in de marge van de samenleving met als bedoeling te verpieteren in een hypocriete wereld waarin elke collectivist die een wat anders gekleurde muts op het hoofd plaatst als een held of heldin wordt vereerd. Hetgeen merkwaardig moet worden genoemd, gezien het feit dat dominee Welmet Hudig lid is van een groepering, die middels haar Zwolse woordvoerder Fride Bonda (Zwolse Courant 27-3) vertelt dat de essentie van de remonstrantse leer de vrijheid is om creatief te geloven - wars van alle dogma's...
Wie eerlijk is zal erkennen dat die stelling, de vrijheid om creatief te geloven, ook de drijvende gedachte is achter deze door collectivisten gemeden website. Scheppen is altijd een persoonlijke daad. De meeste gelovigen weigeren die simpele waarheid te aanvaarden...
Beatrix,
schaft bloemenhulde af en kiest voor het wat afstandelijke 'werkbezoek'
Saturnus in huis 1: Maakt ernstig, gesloten, afkerig van leeg, oppervlakkig vertoon. Het optreden is gereserveerd en ingetogen. Het eigen innerlijke leven wordt niet snel aan anderen getoond. Men moet derhalve niet proberen in te breken in het gevoelsleven, omdat dit tot ruzie en verwijdering kan leiden. Op jonge leeftijd voelt men zich aangetrokken tot oudere mensen. De laatste levensjaren worden gekenmerkt door een hoop plezier en interessante zaken; men doet dingen die een ander op jeugdige leeftijd zou doen.
Paternalism, maternalism, what's the big difference?
de statige doos van beatrix & de witte wagen van pim fortuyn
De echte leider is zowel vader als moeder - Pim Fortuyn
Paternalism is the age-old set of practices on which much of today's management has been based. It's defined as a way of treating people in a fatherly manner, especially by providing for their needs without giving them rights or responsibilities. Because it has been so prevalent, many of today's workers are unprepared for the intuitively popular ideas about empowerment and self-governance. They even reject opportunities for growth because they are uncomfortable with accountability.
On the other hand, maternalism is a way of treating people that encourages their growth and development, so that they may become their very best, most successful, independent selves. Based on a true concern for the well-being of the organization, employees, customers, and the leader, it requires accountability along with empowerment. Maternalistic managers, like mothers in nature, realize that just as birds need to be taught to fly, people require education and nurturing before they are thrust into new responsibilities. They also understand that different people want and will respond to different levels of independence.(Uit de website: Leading With Love)
Willem Oltmans: "Wat mankeert Beatrix toch?"
"Juliana heeft gevraagd om een witte begrafenis, zoals haar vader en moeder op hun uitdrukkelijke wens wel kregen. Maar Beatrix houdt daar vanzelfsprekend geen rekening mee. Ze heeft voor de begrafenis van Claus een bezopen koets getekend en ook nog laten maken ook, niet zoals Claus dit gewild zou hebben, in alle eenvoud, maar zoals zij, Beatrix, majesteit bij de gratie gods, dit wilde. Deze lijkkoets is overwegend paars. Nu piekert deze koningin er niet over een cent uit te geven om de laatste wens van haar moeder te honoreren en het onding in het wit te laten draperen. Ik heb er nog over gedacht haar te bellen met de medeling gaarne de kosten te willen vergoeden van de ombouw naar wit. Ik bezit nog altijd meer fatsoen en respect tegenover koningin Juliana dan haar eigen dochter..." (Willem Oltmans Website 29-3-2004 - opgeheven door de nabestaanden)
Zuinigheid & de doos van Pandora
Als kind heb ik verschillende maken de sacristie van de rooms-katholieke kerk, waar wij pal tegenover woonden, bezocht. Mijn vader was koster van die kerk, kreeg hoogoplopende ruzie met de uiterst bazige pastoor die gewend was het personeel als slaaf te behandelen en werd op staande voet ontslagen, zodat de man sindsdien uit pure wraakzucht nooit meer de kerk heeft bezocht (wel andere kerken, maar de kerk waar hij ooit koster was niet....).
Omdat de kerk wegens ziekte van de nieuwe koster op een gegeven moment in de kou kwam te zitten niemand bleek in staat te zijn de grote, ouderwetse verwarmingsovens te bedienen - heeft mijn vader een tijd lang de rol van hulpkoster gespeeld, want ondanks zijn wraakzucht en zijn 'schijt aan de buren'-karakter was mijn vader best wel een beetje sociaal - op zijn tijd - en bovendien was het een aardige bijverdienste en dat leidde er dus toe dat ik als nieuwsgierig kind mee mocht naar de kerk, om te helpen stoken, waardoor ik allerlei geheime zaken kon bekijken die gewone mensen natuurlijk nooit zien - zoals de sacristie, een plek waar na afloop van de mis de priesters en de misdienaars verdwijnen om zichzelf weer terug te toveren in de mensen die ze in het gewone leven moeten zijn.
Een belangrijk onderdeel van die sacristie was de ruimte waarin de kazuifels worden opgeslagen, een soortement overgooiers die over de witte onderkleding werden gedragen. En wat me als kind zo overweldigde was de bonte veelheid aan kazuifels, want de katholieke kerk was in die tijd een 'rijke levendige kerk' en dat betekende dat via een veelheid aan kleuren allerlei stemmingen konden worden uitgedrukt, met behulp van die kazuifels dus, waarvan sommige heel simpel waren, in stemmige effen kleuren zonder al te veel opsmuk, maar andere uiterst kleurrijk, met veel goud en rood en weer andere stralend wit, voorzien van uiterst fijnzinnige handwerkversiersels, terwijl er natuurlijk ook donkere en sombere paarse en zwarte kazuifels waren voor die momenten waarop mensen graag met een zuur gezicht wilden rouwen in de kerk.
Ik ben nooit zo'n rouwend typ geweest eerlijk gezegd, hoewel ik wel van serieus hou, maar dat is natuurlijk niet hetzelfde, want je kunt heel goed serieus zijn in een mooi, opvallend gekleurd hemd en het is daarom absurd om andere mensen via een paarse jurk te dwingen een paars gezicht op te zetten, ook als je helemaal niet in een paarse bui bent.
Eigenlijk zou je de kleur paars moeten verbieden in het sociale verkeer. Het is een asociale kleur die de sfeer verpest, en dan kan het natuurlijk wel zijn dat er iets ergs is gebeurd, maar wie geniet er nou van om iets wat erg is nog erger te maken? Alleen de masochisten onder ons en ja, als ik dan toch het sadomasochisme als vorm van intermenselijk gedrag moet aanvaarden, dan kies ik liever voor de leer- en rubberwereld van het erotische sadomasochisme, waar je ernst en zwaarwichtigheid in elk geval nog kunt koppelen aan de dierlijke wereld van wellust en genot.
Waarmee ik natuurlijk niet wil zeggen dat een begrafenis onzin is, maar wel dat een begrafenis een sociaal gebeuren is dat niet per definitie statig en treurig moet zijn, zodat je altijd de mogelijkheid in moet bouwen in het ritueel het uiterlijke vertoon te veranderen. De een wil een paars kazuifel, de ander kiest voor zwart en weer een ander voor wit, omdat wit de kleur is van het geestelijke huwelijk (trouwen met 'de Hemel' of met Christus), dat altijd de dood is van het kleine, egoïstische ikje in de mens…
Wat dat betreft was de roomse kerk vroeger 'rijk' en mogen we het een ramp noemen dat de linkse jaren zestig generatie ons de armoede van de paarse Beatrixkerk geschonken heeft.
Willem Oltman verbaast zich over de calvinistische zuinigheid van Beatrix, een kind dat vroeger het tegendeel was van zuinig, omdat Koningin Juliana er een nogal losse moraal op na hield en de kinderen daarom (zoals de enigszins schijnheilige rokkenjager Bernhard het uitdrukte) 'voor galg en rad' liet opgroeien. Zo kun je op het internet heerlijke ranzige verhalen aantreffen over Margriet die voortdurend met een lepel op haar bord zat te timmeren, Irene die nooit eens als een net meisje de beentjes tegen elkaar wilde duwen en in de meest vreemde houdingen op haar stoeltje hing en Beatrix tenslotte
die verslaafd was aan grote ijsco's en vette worstjes (bizarre eetgewoontes die ze had aangeleerd in het wilde westen van Canada, waar de familie - dankzij Hitler - een wild-west-bestaan mocht leiden, terwijl het volk door de fascisten tucht en orde werd bijgebracht….
Maar hoe het ook zij - vergeef me dat ik op een Oltmansiaanse wijze afdwaal - in het jaar 1980 verloochende de jaren zestig generatie zijn of haar idealen en werd Beatrix - het wilde, vraatzuchtige dikke meisje van vroeger - ineens een deftige mevrouw, die tegenover de vette worstjes van vroeger de zuinige statigheid van de paarse doos plaatste - een doos die ik - als anarchistisch schrijver – heel simpelweg 'de doos van pandora' noem...
Zodat het te begrijpen valt dat de begrafenis van Prinses Juliana (een gebeuren dat is opgebouwd rondom die doos) aan mij volledig is voorbijgegaan… (30-3-2004)
Pandora & de Hoop
De goden gaven aan Pandora een gesloten doos mee. En zonden doos en beeld naar de aarde, om de mensen ongelukkig te maken. Prometheus waarschuwde zijn broer Epimetheus geen geschenken van de goden aan te nemen. Maar de bekoorlijke Pandora werd met vreugde door Epimetheus ontvangen. Hij verzocht haar het deksel van haar doos eens op te lichten. Ziekte, honger, zorg, misgewas, het hele leger van kwalen, die van toen af de mensen plegen te bezoeken, vlogen uit Pandora's doos de wereld in. Bij het zien van al deze ellende had Pandora de doos weer dicht laten vallen. Nog één gave van de goden bleef er in. Deze bad, zoals eerst de rampen dat deden, om vrijgelaten te worden. Voor de tweede maal opende Pandora de doos. Dit was haar ten zegen. Immers de goden hadden in een opwelling van medelijden een fris gezond wezen onder al die kwade geesten verborgen, de Hoop, die de wonden moest genezen, door haar medegevangenen aan de mensen toegebracht. Zij ontsnapte nu ook en fladderde rond op sneeuwwitte vleugels, om de mensen te troosten en de wonden te helen... (Heks van de ESP)
Naast geloof en liefde is de hoop het derde fundamentele thema van het christelijk geloof. De Kerk heeft echter tot in deze eeuw toe dit thema laten liggen. De Kerk heeft altijd wel een eschatologie gekend, maar het was slechts een los aanhangsel. De echte christelijke toekomstverwachting is overgelaten aan sekten en revolutionaire bewegingen....
Met de hoop, die we hebben worden we geprikkeld creatief en strijdvaardig te staan in deze wereld. De hele tot slavernij vervallen schepping kan dan door het permanent energie-overschot van de hoop bevrijd worden. Het zich terug trekken als christenen uit deze wereld is daarom in strijd met de door God gegeven hoop. De Kerk heeft juist een grote taak, niet als hemels scheidsrechter, maar als deelnemer in het gevecht van deze wereld tegen de onmenselijkheid. In de huidige strijd voor vrijheid en rechtvaardigheid moeten christenen partij kiezen voor de menselijke belangen van de verdrukten. Is er dan niet het gevaar dat in de strijd het gebod van de liefde tot àlle mensen wordt verlaten? Nee, we mogen kiezen voor de mensen die buiten de muren gesloten zijn, buiten de gemeenschap. (Hoop en toekomst - Willem Vreeken)
In 1952, Queen Juliana and Prince Bernhard travelled to the United States. It was the height of the Cold War, of 
In 1964 stelde ambassadeur baron van Heemstra in Mexico-City mij tijdens het staatsbezoek aan Juliana voor, die toen ik haar een hand gaf zei, “Oh, bent u nu mijnheer Oltmans?”
Wat men in ons land vrijheid noemt is 'groepsvrijheid'. De vrijheid van de enkeling erkennen we niet. Daarom is ons land een anti-anarchistenland. Zelfs de collectivisten die zichzelf 'anarchist' noemen haten de vrije geest en jagen iedereen die de groepsmoraal afwijst weg. Wie een eenling is mag niet serieus genomen worden, dient zich te verschuilen in de marge van de samenleving met als bedoeling te verpieteren in een hypocriete wereld waarin elke collectivist die een wat anders gekleurde muts op het hoofd plaatst als een held of heldin wordt vereerd. Hetgeen merkwaardig moet worden genoemd, gezien het feit dat dominee Welmet Hudig lid is van een groepering, die middels haar Zwolse woordvoerder Fride Bonda (Zwolse Courant 27-3) vertelt dat de essentie van de remonstrantse leer de vrijheid is om creatief te geloven - wars van alle dogma's...
Paternalism is the age-old set of practices on which much of today's management has been based. It's defined as a way of treating people in a fatherly manner, especially by providing for their needs without giving them rights or responsibilities. Because it has been so prevalent, many of today's workers are unprepared for the intuitively popular ideas about empowerment and self-governance. They even reject opportunities for growth because they are uncomfortable with accountability.
Als kind heb ik verschillende maken de sacristie van de rooms-katholieke kerk, waar wij pal tegenover woonden, bezocht. Mijn vader was koster van die kerk, kreeg hoogoplopende ruzie met de uiterst bazige pastoor die gewend was het personeel als slaaf te behandelen en werd op staande voet ontslagen, zodat de man sindsdien uit pure wraakzucht nooit meer de kerk heeft bezocht (wel andere kerken, maar de kerk waar hij ooit koster was niet....). 
die verslaafd was aan grote ijsco's en vette worstjes (bizarre eetgewoontes die ze had aangeleerd in het wilde westen van Canada, waar de familie - dankzij Hitler - een wild-west-bestaan mocht leiden, terwijl het volk door de fascisten tucht en orde werd bijgebracht….