Ze'ev (Vladimir) Jabotinsky

Vladimir (Ze'ev) Jabotinsky, born 1880 , Odessa, Russian Empire [now in Ukraine] died Aug. 3, 1940, near Hunter, N.Y., U.S. Zionist leader, journalist, orator, and man of letters who founded the militant Zionist Revisionist movement that played an important role in the establishment of the State of Israel.

Jabotinsky was de stichter en spirituele leider van het Revisionistische Zionisme. Jabotinsky's revisionisme leidde tot oprichting van de Irgun Zvai Leumi militia in 1943, die via terreuracties de oprichting van een eigen onafhankelijke staat nastreefde.
Uit deze militaristische bewegingen, die elke vorm van samenwerking met Palestijnen afwezen, ontstonden later kleine rechtse politieke bewegingen, die in 1973 de rechtse Likoed-partij vormden.

Info|Bio

Ze'ev Jabotinsky is geboren in Odessa. Hij maakte daar deel uit van een geassimileerde, Russische familie.
Assimileren wil zeggen: zich invoegen in de maatschappij en de eigen identiteit ondergeschikt maken aan de nationale identiteit.
Je bent dus geen 'jood', maar een 'Rus'. Het jodendom bestaat alleen als religie, en het individu heeft de vrijheid zelf te bepalen of hij deze religie daadwerkelijk wil belijden of niet.
Jabotinsky hield weliswaar van de Russische taal en de Russische literatuur, maar hij verzette zich tegen assimilatie en koos voor het benadrukken van de joodse identiteit. Hij weigerde de Russische universiteit te bezoeken - omdat tot verdeeldheid leidende ideologische bewustwording van studenten niet werd toegestaan - en werd medewerker van een liberale krant in Odessa.
Omdat hij toch graag wilde studeren besloot hij te vertrekken naar Bern (Zwitserland), waar hij tijdens zijn rechtenstudie een zoektocht startte naar zijn 'joodse wortels'.

Het zich bewust worden van zijn 'joodse identiteit' leidt ertoe dat Jabotinsky een verzetsbeweging in het leven roept die zich ten doel stelt het assimilatiestreven van de Russische overheid te bestrijden.
De officiële biografen spreken over een strijd tegen onderdrukking, een woordkeuze die de realiteit niet volledig juist weergeeft.
De Russische overheid streefde naar nationale en culturele eenheid, waarbij de Russische cultuur, de Russische staatseconomie en de orthodox-christelijke religie op de eerste plaats werden gezet.
Ondanks het feit dat het eenheidsstreven van de Russische tsaren sterke dictatoriale trekjes bezat, moet gezegd worden dat het vrij normaal is dat een overheid ernaar streeft afscheidingsbewegingen binnen de samenleving zoveel mogelijk tegen te gaan. Ook in een moderne samenleving streven we ernaar 'vreemde' bevolkingsgroepen tot integratie (ander woord voor assimilatie) te bewegen, omdat we inzien dat sociale integratie een van de belangrijkste hulpmiddelen is in de strijd tegen discriminatie, vooroordelen en vreemdelingenhaat.

De staat Israël gaat daarbij extreem ver. Men benadrukt niet het belang van het Israëliër zijn, alle inwoners onderschrijven als staatsburgers gemeenschappelijke bij de staat Israel behorende waarden, maar het belang van het jood zijn en niemand ziet enig kwaad in de pogingen van de Israëlische overheid die (beperkte) joodse identiteit te beschermen tegen de pogingen van als vreemd beschouwde islamitische en christelijke elementen die proberen de joodse identiteit van de staat Israël aan te tasten.

Het Russische tsarenrijk was dus niet antisemitisch (veroordeelde niet 'het jood zijn' van mensen), maar nationalistisch en het keerde zich daarom tegen het verlangen van joden een eigen, van de staat afgescheiden groepering te vormen, met zijn eigen taal en zijn eigen wetten en zijn eigen economie: een veroordeling van de getto-mentaliteit dus.
Joden moesten hun afgesloten culturele en economische eenheden, die gevestigd waren op het platteland opgeven, en zich vestigen in de steden, om daar deel uit te gaan maken van de Russische gemeenschap.

De verzetsbeweging van Jabotinsky was geen democratische beweging (democratisch in die zin dat men gebruik maakt van democratische protestmiddelen, zoals pers, literatuur en politieke organisatie), maar droeg een strijdbaar, militaristisch karakter.
Die strijdbaarheid werd versterkt na een aantal incidenten, waarbij het joodse dorp Kishin door plunderaars werd overvallen (begin 20e eeuw). Jabotinsky stelde geen vertrouwen meer in de Russische overheid, die volgens hem te weinig deed om de joodse gemeenschap tegen extremisten te beschermen, en hij nam het besluit zich met behulp van wapengeweld te verdedigen tegen wat hij noemde 'de Russische onderdrukker'.
In termen van moderne rechtsspraak noemt men een beweging die geweld wil gebruiken tegen de overheid een 'terreurbeweging'.
Een dergelijke benaming wordt door de officiële Israëlische biografen echter niet gebruikt. Men spreekt over een 'zelf-verdedigings-eenheid': "the first group of young Jews in modern history who set out to protect themselves from their oppressors by force of arms."
Het zal duidelijk zijn dat het verzet van de Palestijnen tegen wat men 'joodse onderdrukking' noemt niet veel verschilt van de zelfverdedigings-strategie van Jabotinsky...

Likoed-Nederland: Veelgestelde vragen

Adolf Hitler: Nooit meer vrij...

"Deze jeugd leert niets anders dan Duits denken, Duits handelen. Ze gaan van het Jungvolk naar de Hitlerjugend, dan nemen we ze direct over in de partij. En als ze dan nog niet helemaal nationaal-socialist zouden zijn, dan komen ze bij de Arbeitsdienst. En wat er dan nog aan klasse- of standenbewustzijn is, dat lost het leger op.
Ze worden niet meer vrij, hun hele leven niet." (Adolf Hitler, 1938)

"In onze ogen moet de Duitse jongen van de toekomst slank en rank zijn, flink als een windhond, taai als leer en zo hard als Krupp-staal." (Adolf Hitler, 1935)

Nazi-denkbeelden

Rechtse christenen en bijbels zionisme
Vragen en antwoorden

1. Wat is Christen Zionisme?

Zionisme - het woord
dat niet uitgesproken mag worden
Commentaar Wim Duzijn 2001

Er bestaat in het westen een taboe op het gebruik van het woord 'zionisme'. Alle Arabische leiders wijzen er op dat zij helemaal niets tegen joden hebben, maar dat zij zich verzetten tegen het verlangen van een kleine groep joden, de zionisten, zichzelf uit te roepen tot rechtmatige bezitters van Arabisch grondgebied.
Dat grondgebied betrof aanvankelijk geheel voormalig Palestina, maar beperkt zich nu tot 22 procent van dat voormalige gebied. De soevereiniteit van Israël over 78 procent van voormalig Palestina wordt, sinds de Palestijnen in 1993 een vredesakkoord ondertekenden (de befaamde Oslo-akkoorden), niet betwist.
Om de woede van de Palestijnen goed te kunnen begrijpen moeten we inzien dat in Oslo de Palestijnen afstand deden van een claim op Israëlisch grondgebied (78%), terwijl Israël weigerde afstand te doen van een claim op Palestijns grondgebied (22%) en volstond met een vage toezegging dat grondgebied tijdens toekomstige onderhandelingen over een definitieve status geleidelijk zou worden teuggegeven.
Die belofte is door Israël niet nagekomen. Integendeel. Alle toezeggingen van linkse regeringen werden door rechtse regeringen onmiddellijk weer ongedaan gemaakt.
Iedereen die ook maar het geringste greintje rechtvaardigheidsgevoel bezit zal inzien dat een dergelijke, volstrekt chaotische en onbetrouwbare, opstelling van Israël niet deugt.
Hier spreekt niet het gezonde verstand (de rede), hier spreekt de ideologie, en de vraag is waarop deze (onredelijke) ideologie is gebaseerd.

Zoals uit de bovenstaande verklaringen van het Christen Zionisten Congres blijkt beroepen extreem rechtse christenen (waartoe - moet gevreesd worden - ook de Amerikaanse christenen Bush en Ashcroft behoren) zich op het Oude Testament, dat verklaart dat God door Mozes zijn wil aan de wereld kenbaar heeft gemaakt.
De Palestijnen mogen wonen in Israël, maar zij hebben er niets te vertellen. Wie zichzelf boven een rechtse jood wil plaatsen of de goede bedoelingen van het zionisme in twijfel trekt is een deugniet en hij zal worden bestraft.
De Israelische Likoedpartij - die op zo'n merkwaardige, fanatieke wijze gesteund wordt door extreem rechtse christenen - is echter geen religieuze partij.
Noch Bibi Netanyahu, noch Ariel Sharon behoren tot de groep van diep-religieuze joods-orthodoxe gelovigen. Ze plaatsen zichzelf weliswaar een religieuze pet op het hoofd, maar dat gebeurt alleen vanuit opportunistische overwegingen. Aan God hebben ze - plat uitgedrukt - gewoon schijt. Diep in hun hart zijn ze heidenen die dol zijn op heidense gebruiken en die het liefst hoerend en snoerend in een zonnige heidense badplaats hun laatste levensdagen zouden willen slijten.
Toch willen ze hun heidense karakter niet laten zien aan het volk. Er is een rem aanwezig - een ideologische rem - die hen een verbod oplegt te zijn wie ze eigenlijk zijn. Wat dat betreft verschillen ze niet van andere leiders in het Midden-Osten, waarvan het grootste gedeelte uit ordinaire heidense feestvierders bestaat - die allemaal op een schijnheilige wijze met religieuze doeken en petten door het leven trekken.

Ze zijn dus geremd. En die rem heet zionisme. En we moeten daarom zien te achterhalen waar dat zionisme voor staat.
In de westerse pers gebeurt dit niet. De westerse intellectuelen - ook diegenen die zich links-liberaal noemen - komen met de gekste verklaringen aanzetten, en je kunt alleen maar met intense verbazing toezien hoe ze ellenlange verhalen schrijven over de Midden-Oosten-problematiek zonder dat ook maar een keer het woord 'zionisme' ter sprake wordt gebracht.
Een dergelijke onwetenschappelijke, ronduit laffe opstelling (intellectuelen horen fervente ideologiebestrijders te zijn..) bewijst dat het merendeel van wat zich hier intellectueel noemt bestaat uit lakeien en jabroers, die alleen maar op een willoze wijze het kapitalisme en het militarisme aanbidden, en daarom kunnen zij maar beter genegeerd worden.
Alleen activistische moslims, socialisten en communisten durven op het ogenblik nog de waarheid te vertellen en dat betekent dat in die hoek gezocht moet worden naar intellectuele verklaringen, ook al loop je daarmee het gevaar door de lakeienclub beplakt te worden met de gevaarlijke etiketten, waarmee zij zelf ooit vol trots de wereld wilden veranderen.
Het is gevaarlijk om voor communisten en moslims te kiezen. Communisme en Islam hebben jarenlang een uiterst slechte naam gehad, omdat ze zichzelf willoos uitleverden aan gekken, dictators en massamoordenaars, die alles deden om naar sociaal gedrag verlangende mensen in een kwaad daglicht te plaatsen.
Dat schijnt het lot te zijn van wereldverbeteraars, dat ze niet in staat zijn te kiezen voor redelijke, rechtvaardige en verdraagzame midden-figuren. Het waarom daarvan (verregaande intellectuele lafheid en onbetrouwbaarheid werden hierboven al aangestipt) doet hier niet ter zake. Het gaat hier in de eerste plaats om een wetenschappelijke poging het onredelijke gedrag van het niet-religieuze zionisme te begrijpen. En die poging staat niet in dienst van onverdraagzame vormen van socialistisch of islamitisch denken, maar in dienst van de waarheid.
Daar gaat het om, dat is wat de wetenschap eist en dat is ook de eis die de profeet Mohammed, wiens naam niet gezegend hoeft te worden, omdat alle mensen voor God gelijk zijn, de moslims heeft gegeven: zoeken naar de waarheid.
Niet Allah moet aanbeden worden, maar de Waarheid. Het begrip 'Allah' is niets, zomaar een woord dat vervangen kan worden door duizenden andere woorden, maar de Waarheid is alles en als er al een God aanbeden moet worden, dan is Zijn naam Waarheid, Eerlijkheid en Rechtvaardigheid.

Likoed verwerpt 'Een Ander Joods Geluid'

Zionisme als politiek-ideologische beweging
Comentaar Wim Duzijn 2001

Citaat: Zionisme: het door Theodor Herzl (rond 1900) geïnitieerde streven van joden een eigen nationale staat in Palestina te stichten en. thans, deze te handhaven. (Van Dale Groot Woordenboek der Nederlandse Taal)

Het Zionisme is een van oorsprong Oost-Europese beweging die zich richtte tegen de integratie van joden in het land waarin zij woonachtig zijn en die daarom streefden naar de opbouw van een eigen staat, waarin heel het leven kan worden beheerst door de eigen groep.
Centraal in die exclusief joodse staat wordt de stad Jeruzalem (Zion) geplaatst, een stad die op een uiterst merkwaardige wijze heilig wordt verklaard. Merkwaardig, omdat binnen de Zionistische beweging socialisten en liberalen de meerderheid vormden, bewegingen die in het leven zijn geroepen om de secularisering van het politieke leven te bevorderen.
Heilig verklaring van objecten is voor echte liberalen en socialisten een bespottelijke zaak en het ligt dan ook voor de hand de (waarschijnlijk als banaal en blasfemisch ervaren) suggestie te opperen dat voor het verwerpen van sociaal-liberale verlichtingsidealen is gekozen om geld los te krijgen van rechts-religieuze geldschieters.
Wie geld als verklaring afwijst kan als intellectueel namelijk alleen maar de conclusie trekken dat hier mensen aan het werk waren die in intellectueel opzicht niet tot de hoog begaafden kunnen worden gerekend.

De belangrijkste Zionistische groeperingen in het begin van de 20e eeuw waren: de Poale-Zion die socialistisch was (in Nederland opgericht in 1907 door David Person), de Mizrachi (opgericht in 1906) die Palestina wilde inrichten volgens nationaal-religieuze principes en de revisionisten (opgericht door Wladimir Jabotinsky), een groep in de politieke zin des woords liberaal georiënteerden die een joodse staat eiste. (Likoed Nederland)

De huidige Likoedpartij is gefundeerd op het gedachtegoed van Vladimir Jabotinski, een liberale denker die een exclusief joodse staat wilde opbouwen.
Wie de voorgaande zin goed zich laat inwerken vraagt zichzelf onmiddellijk af hoe zoiets mogelijk is. Hoe kan een liberaal op het absurde idee komen een staat in het leven te roepen die wordt opgebouwd rondom een enkele groepering...?
Normaal is dat namelijk niet. Liberalen streven naar de opbouw van een aan een enkele groep gebonden (etnocentrische) staat, en een liberale staat is daarom een staat waarin begrippen als ras, godsdienst en sexuele voorkeur niet als bindende factor mogen worden gebruikt.
De conclusie kan alleen maar zijn dat de Likoedpartij geen liberale partij is, maar een extreem-nationalistische partij met liberale ideeën op economisch gebied.
Het spreekt vanzelf dat in de Nederlandse politieke verhoudingen een dergelijke partij nooit door de gevestigde politieke partijen als een gelijkwaardige partner kan worden beschouwd. Een tijdlang heeft een extreemnationalistische groepering (met als centrale figuur Henk Janmaat) deel uitgemaakt van ons parlement. Men liep er met een grote boog omheen. En toch waren de nationalistische opvattingen van Janmaat minder extreem dan de opvattingen van de zich liberaal noemende Likoedpartij.

Het Zionisme als beweging wordt algemeen gezien als een reactie op 'het Europese antisemitisme'.
Geheel juist is die stelling niet. Het feit dat de Westerse joden nauwelijks interesse toonden voor het Zionisme wijst er op dat zij in het begin van de 20e eeuw zichzelf niet beschouwden als slachtoffers die op zoek dienden te gaan naar een eigen joods tehuis. Het is daarom aannemelijker om te veronderstellen dat de wil om een eigen staat te vormen een op zichzelf staand gegeven was, en dat antisemitische uitingen werden aangegrepen om het eigen gedachtegoed te verdedigen tegenover twijfelende anderen. Met andere woorden: antisemitisme is door de Zionisten vanaf het eerste begin gebruikt als onderdeel van een propagandaoffensief.
Dat er sprake was van antisemitische uitingen in Oost-Europa is een feit. Dat veel joden weigerden zich te integreren en daardoor anti-joods gedrag uitlokten is ook een feit.
Het provocatieve gedrag van Zionisten kan gezien worden als een bron van het Westerse antisemitisme.
De haatcampagne van Hitler was deels gebaseerd op uitspraken die gehaald werden uit Zionistische pamfletten en partijprogramma's.
Dat feit wordt sterk veronachtzaamd in de boeken die over de Tweede Wereldoorlog handelen. Men wijst er voortdurend op dat Hitler zich vooral baseerde op vervalst materiaal, zoals de Protocollen van de Wijzen van Zion, een pamflet dat door de Russische geheime dienst zou zijn vervaardigd om joden in een kwaad daglicht te plaatsen. Hoe het ook zij, in een wetenschappelijke benaderting zullen alle aspecten van de werkelijkheid onder de loep van het onderzoekend intellect gelegd dienen te worden.
Nog altijd wordt iedere (objectief) wetenschappelijke poging om ook joden te betrekken bij de vraag wie schuldig zijn geweest aan de Holocaust (de dood van grote aantallen joden in Europa) gezien als een poging de wetenschap in diskrediet te brengen.
Dat is een onjuiste stelling. Wetenschap is zoeken naar waarheid en ook als die waarheid voor sommige mensen pijnlijk is kan zij niet als onwaarheid worden afgeschilderd, tenzij er duidelijk sprake is van politieke en/of religieuze motieven die gericht zijn op verovering van macht, motieven die hier afwezig zijn, omdat deze website wordt geproduceerd door een anarchistische schrijver die ongecontroleerde machtsuitoefening over wie dan ook volstrekt afwijst. Zionisten die deze anarchistische opstelling onderschrijven zullen met lof overladen worden!

Geschiedenis bestuderen levert vrijwel nooit mooie in de ideologie passende plaatjes op.
Moderne Zionisten geven zelf toe dat de rechterflank van hun beweging werd gedomineerd door mensen die er bijzonder onfrisse denkbeelden op na hielden. Over de revisionistische beweging van Jabotinsky valt op de website van Likoed-Nederland het volgende te lezen:
"Reeds in de dertiger jaren waren de Algemeen Zionisten (rechtervleugel) en de revisionisten de felsten in de beweging.
De revisionisten eisten revisie van een volgens hen door concessies aan het Verenigd Koninkrijk verwaterd zionisme. Hun eisen waren: een uitspraak van het zionistische congres waarin als doelstelling van het zionisme, de joodse staat, werd verklaard en onbeperkte immigratie in Palestina in plaats van het jaarlijks meer beperkte quotum. Voorts waren zij tegen verdere toenadering tot de Arabische bevolking van Palestina en tegen elke vorm van klassenstrijd in het zogenaamde Nationaal Tehuis."

Het zal duidelijk zijn dat een dergelijke extremistische opstelling niet gezien kan worden als een poging een liberale staat met gelijke rechten voor iedereen op te bouwen, een reactie die elk redelijk mens beschouwt als een logische reactie op onderdrukking: Wie onderdrukt wordt, zo stelt de redelijke mens, weigert anderen te onderdrukken.
Het feit dat Zionisten onderdrukking van anderen goedkeurden versterkt de stelling die we hanteren dat het rechtse Zionisme geen reactie op iets, maar een actie tegen iets is geweest

Zionisme: Niet God, maar de natie is heilig

Protocollen van de wijzen van Zion

De oorsprong van De Protocollen van de Wijzen van Zion is een document dat in Russische diplomatenkringen rond 1900 werd verspreid en dat in 1905 in Moskou werd gepubliceerd als aanhangsel van het Russische werk 'De antichrist als aanstaande politieke mogelijkheid', samengesteld door een ambtenaar van de Russische geheime politie, Sergius Nilus.
Het document zou het verslag (de protocollen) bevatten van een vergadering van joodse leiders ('Wijzen van Zion'), in 1897 te Basel gehouden, waarin plannen waren uitgewerkt voor het omverwerpen van de christelijke maatschappij en het vestigen van een joodse wereldheerschappij.
Al in 1921 was het bewezen dat de protocollen niets anders zijn dan een bewerking van een in 1864 gepubliceerde satire tegen Napoleon III.
De onechtheid van de protocollen werd ook in verschillende processen vastgesteld. (Webinfo)

Enige stellingen uit de Protocollen

Commentaar Wim Duzijn: De vraag naar de echtheid van de protocollen doet bij de bespreking ervan eigenlijk niet ter zake. Hierboven wordt de uitspraak gedaan dat ze een bewerking zijn van een satire tegen Napoleon.
Wel, als zodanig, als satirische beschrijving van het rechts-extremistische streven naar macht, kunnen ze ook in deze tijd worden opgevat: een poging dus rechts-extremistische uitwassen te bestrijden.
Dat satire op zijn plaats is bewijst het optreden van de rechtse regering onder leiding van Ariel Sharon, een politicus die zonder enig schaamtegevoel de meest extremistische elementen binnen de samenleving in zijn regering opneemt. Vandaar dan ook dat enige markante stellingen hieronder worden weergegeven:

Let op: About 40% of the Protocols are made of some sentences coming from a previous work, also written in french, which is untitled: "Dialogue aux Enfers entre Machiavel et Montesquieu". This work was published in Brussells in 1864 by Maurice Joly, an antibonapartiste lawyer who wanted to demonstrate that the emperor Bonaparte and his relatives were plotting in hope of getting all the powers of the french society.
Using this forgotten text, the forger of the Protocols had replaced the words "France" by "the world" and "Napoléon III" by "the Jews." (bron: www.ptialaska.net)

Pr-1-3. It must be noted that men with bad instincts are more in number than the good, and therefore the best results in governing them are attained by violence and terrorisation, and not by academic discussions. Every man aims at power, everyone would like to become a dictator if only he could, and rare indeed are the men who would not be willing to sacrifice the welfare of all for the sake of securing their own welfare.

Pr-1-11. The political has nothing in common with the moral. The ruler who is governed by the moral is not a skilled politician, and is therefore unstable on his throne. He who wishes to rule must have recourse both to cunning and to make-believe. Great national qualities, like frankness and honesty, are vices in politics, for they bring down rulers from their thrones more effectively and more certainly than the most powerful enemy.

Pr-1-12. Our right lies in force. The word "right" is an abstract thought and proved by nothing. The word means no more than: Give me what I want in order that thereby I may have a proof that I am stronger than you.

Pr-4-4. In order to give the GOYIM no time to think and take note, their minds must be diverted towards industry and trade.

Pr-4-5. Then will the hour strike when, not for the sake of attaining the good, not even to win wealth, but solely out of hatred towards the privileged, the lower classes will follow our lead against our rivals for power, the intellectuals.

Likoed & Het moderne Zionisme
Commentaar Wim Duzijn 2001

Likoed Nederland geeft op haar website toe dat het Zionisme nog altijd assimilatie van joden wil voorkomen.
Zij geeft ook toe dat de politiek van Israël niet alleen wordt bepaald door Israëlische politici, maar ook door fondsenwervers in het buitenland. Likoed Nederland spreekt over 'georganiseerde rijke joden'. Zij tesamen vormen de leiding van de Zionistische beweging die nog altijd als haar eerste doel het transport van joden naar de staat Israël beschouwt.
Het feit dat de doelstellingen van de Zionistische beweging na het einde van de tweede wereldoorlog niet veranderd zijn bewijst dat antisemitisme niet gezien kan worden als hoofdmotief voor de wil een eigen exclusief joodse staat te vormen.
Antisemitisme bestaat nauwelijks in de wereld. Wie momenteel tegen joden is baseert zijn negatieve houding op het negatieve gedrag van de zionisten in de zionistische staat Israel.
Waaruit de conclusie mag worden afgeleid dat de agressief-ideologische opstelling van het Zionisme antisemitisme in feite bevordert.

Ariël Sharon: een recidivist in Oorlogsmisdaden

Wanneer we terugkijken naar de carrière van Ariel Sharon, dan valt op dat hij altijd iets harder wou optreden dan de gemiddelde Israëli.
Ariël Sharon, oorspronkelijk heette hij Scheinermann, want hij is zoals bijna alle Israëlische leiders van Oost-Europese origine, dook voor het eerst op in de internationale pers in de jaren 1953-54. Hij stond toen aan het hoofd van twee speciale legereenheden die in burger achter de linies opereerden. In die twee jaar vielen zijn troepen een tiental Palestijnse dorpen aan die net over de Israëlische grens lagen.
De Palestijnse gewapende strijd bestond toen nog niet, wel probeerden sommige vluchtelingen ‘s nachts naar hun thuisdorp in Israël terug te keren. Om dit te verhinderen wou men de grensdorpen terroriseren.
De beruchtste aanval die Sharon leidde was die tegen het dorp Qibya. Daar werden 66 burgers omgebracht. Vijfenveertig huizen werden met bewoners en al gedynamiteerd. Zelfs de Israëlische publieke opinie vond dat Sharon toen te hard van stapel liep. Het schaadde echter zijn militaire carrière niet.
Na de oorlog van 1967, wanneer Israël de rest van Palestina verovert, laat Sharon zich kennen als een harde kolonist. In 1972 staat hij aan het hoofd van een legermacht die in de Sinai, ten westen van de Gazastrook tienduizend boeren uit hun woning verdrijft, hun oogst en olijfgaarden bulldozert en hun waterputten met beton dempt.
Die Arabieren moeten plaats ruimen voor joodse kolonisten in 6 kibboetzim, 9 andere kolonies en de kolonistenstad Yamit.
Ook dan vinden nogal wat mensen in Israël dat hij het wel erg hard aanpakte. Maar zijn carrière gaat door. Sharon wordt defensieminister, en dus de effectieve baas in de bezette gebieden. Die periode staat bij de Palestijnen bekend als de hardste bezettingsjaren tot dan.
Sharon doet in die periode ook uitspraken als: "Ik hoop dat we alle Palestijnen uit de Westelijke Jordaanoever en Gaza naar Jordanië zullen kunnen verdrijven." (Bron: New York Times, 17/5/1982)

Sabra en Shatilla

Als defensie minister leidt Sharon in 1982 de Israëlische invasie van Libanon. Doel is de liquidatie van de PLO.
Tegen de afspraken binnen het kabinet in rukt hij toch Beiroet binnen. De Israëlische bezetting van Libanon wordt door een internationale onderzoekscommissie die bestaat uit ondermeer vijf Amerikanen, waaronder Sean McBride, bestempelt als 'in overtreding met het internationaal recht' en 'tegen de Conventies van Genève'.
Tijdens deze inval organiseert Sharon samen met de Libanese fascisten van de Falangistische Partij een massamoord in de vluchtelingenkampen Sabra en Shatilla.
Nadat de strijders van de PLO zich uit de kampen hebben terug getrokken en over zee Libanon hebben verlaten, laat het Israëlische leger onder leiding van Sharon tweehonderd Libanese falangisten vrij spel in Sabra en Shatilla. Zij vermoorden volgens de Libanese autoriteiten 1.962 ongewapende burgers.
Volgens Sharon zijn het er maar 700. Dat verklaart hij tenminste aan de Israëlische onderzoekscommissie die onder leiding van Yitzhak Kahan, voorzitter van het Israëlische Hoog Gerechtshof, de moordpartij onderzoekt. De commissie Kahan verklaart Sharon ‘persoonlijk verantwoordelijk’ voor de massaslachting. Weer is Sharon, zelfs volgens de Israëli’s te ver gegaan... (bron: www.democratisch-links.be)

Herzl en Joodse Provocatie

Dat het Zionisme vanaf het allereerste begin er naar heeft gestreefd antisemitisme niet te bestrijden, maar aan te moedigen, om daarmee te voorkomen dat joden zich integreren in de samenleving waartoe ze behoren, bewijzen uitspraken in het boek 'De Jodenstaat' van Theodor Herzl, een man die algemeen gezien wordt als de geestelijke vader van het Zionisme.
Tekenend voor de cynische wil menselijk leed te exploiteren en in dienst te stellen van de heilige zaak van het zionisme is de volgende uitspraak:

"If we do not admit the rightfulness of anti-semitism, we deny the rightfulness of our own nationalism.
If our people is deserving and willing to live its own national life, then it is an alien body that insists on its own distinctive identity, reducing the domain of their life. It is right, therefore, that they should fight against us for their national integrity....
Instead of establishing societies for defense against the anti-semites who want to reduce our rights, we should establish societies for defense against our friends who desire to defend our rights." (bron: codoh.com/zionweb)

Herzl stelt hier doodrustig dat zionisten antisemieten moeten belonen en dat ze mensen die streven naar integratie en gelijke rechten voor iedereen moeten ontmoedigen. Het zionisme kan niets beginnen met geïntegreerde, 'aangepaste' joden. Dat zijn mensen die niet willen emigreren naar een joodse staat. De joden moeten daarom - logisch voortredenerend - onderdrukt, vervolgd en vermoord worden - want alleen dan zijn ze bereid de zaak van het zionistische nationalisme te steunen.

Veel vooraanstaande rabbijnen keerden zich tegen het zionisme omdat zij de mening waren toegedaan dat het integratiestreven van nationale overheden juist aangemoedigd diende te worden. Zij realiseerden zich dat gettovorming niet meer paste in een moderne tijd en dat het de taak van religieuze joden was zich solidair te verklaren met die politieke machthebbers, die de joden gelijke rechten wilden verlenen.
Tegenover elkaar staan hier dus: democraten die streven naar gelijke rechten voor iedereen en zij die streven naar het verwezenlijken van een op macht gerichte politieke droom: de eigen joodse staat, waarin alleen joden 'gelijke rechten' hebben.

De vraag die zionisten weigeren te beantwoorden is waarom zij met alle geweld een eigen joodse staat willen opbouwen.
Wie de uitspraak van Herzl leest beseft dat antisemitisme niet de ware reden is. Herzl veroordeelt de westerse maatschappijen, omdat die in feite niet antisemitisch genoeg zijn. Hij wil het antisemitisme juist aanmoedigen om luie, aangepaste joden uit hun gelijke-rechten-slaap te halen.

In zekere zin - zou je op grond van die uitspraak kunnen stellen - is Hitler ook een slachtoffer geweest van het Zionisme.
Zijn anti-joodse denkbeelden, die funest werden voor zoveel joden, werden door zionisten niet ontmoedigd. Integendeel Ontmoediging van antisemitisme was juist in strijd met hun primaire doelstelling: Het transporteren van joden naar de heilig verklaarde staat.
Juist omdat de schuldvraag zo vaak wordt opgeworpen, waarbij vooral de katholieke kerk voortdurend op de beklaagdenbank wordt gedwongen, is het niet meer dan een zaak van rechtvaardigheid wanneer ook de negatieve rol die het zionisme heeft gespeeld ter sprake wordt gebracht.
Het is absurd dat in de officiële geschiedschrijving de negatieve kanten van het zionisme nauwelijks worden belicht, terwijl ze toch een dramatisch grote invloed hebben uitgeoefend op de loop van onze geschiedenis.
Zonder het zionisme zou de joodse geschiedenis er ongetwijfeld veel positiever hebben uitgezien. Dat mag rustig gesteld worden, omdat veel denkbeelden binnen het zionisme ronduit kwaadaardig waren (en zijn), zoals bovenstaand fragment uit het boek van Herzl aantoont.
Het negeren van die negatieve, tegen assimilatie gerichte kanten kan alleen maar tot meer nodeloos bloedvergieten in het Midden-Oosten leiden.

Zionisme en Socialisme
Commentaar Wim Duzijn 2001

Citaat: "In the 1920s, Jews and Arabs in Palestine, inspired by the Russian Revolution, had come together to form the Palestinian Communist Party (PCP) and advocate a unified struggle for socialism against both the nascent Jewish bourgeoisie and Arab eudalists.
Throughout the Second World War, Jewish and Arab workers fought together against their common foreign oppressor, leading to the creation of several joint labour organisations.
The PCP could have mounted a successful challenge to the Zionists, but the divisive policies of the Stalinist bureaucracy and its manoeuvring with the imperialist powers prevented its healthy development. The PCP finally broke in two along ethnic lines before the end of the Second World War."

Arafat mag niet naar Bethlehem
Amersfoortse Courant, 23-12-2001

De Israëlische regering heeft zaterdag 22 december 2001 formeel besloten dat de Palestijnse leider Arafat de kerstnacht niet in Bethlehem mag doorbrengen. Hij heeft volgens Israël te weinig gedaan om de Palestijnse 'terroristische organisaties' aan te pakken.

Het reisverbod voor Arafat lekte afgelopen vrijdag al uit via een anonieme Israëlische overheidsfunctionaris. De Palestijnse voorman heeft al aangekondigd "desnoods te voet" naar Bethlehem op de Westelijke Jordaanoever te gaan. Arafat is momenteel in Ramallah. Om de geboorteplaats van Jezus te bereiken moet Arafat Israëlisch grondgebied over.
"Niemand kan mij verhinderen naar Bethlehem te gaan", zei de Palestijnse leider. Palestijnse zegslieden zeiden dat Arafat waarschijnlijk zondag al zal proberen per auto Bethlehem te bereiken.