Yasser Arafat, Oslo, 10 december 1994

President Mohammad Khatami. 7-1-1998

Vladimir Jabotinsky is geboren in Odessa (Rusland) op 18 oktober 1880. In zijn horoscoop vormt de destructieve planeet Pluto negatieve aspecten met de Zon en Neptunus. Het Zon-Pluto-aspect is een berucht terroristenaspect. Mensen met dit aspect worden altijd op directe of indirecte wijze geconfronteerd met heerszucht, dwingelandij, laster en bedrog. Een harmonische uiting van dit aspect is op een beheerste wijze vechten voor de waarheid. Pluto is niet alleen de vernietiger, maar ook de ontmaskeraar. Daarom is het belangrijk dat in een samenleving niet de leugen op de troon wordt gezet, omdat waarheidsliefde en de daarbij behorende strijd voor de waarheid in een corrupte wereld niet mogelijk zijn. De geïnstitutionaliseerde leugen - het tot systeem verheffen van de leugen - zo mag geconcludeerd worden, werkt terreur in de hand

Linkse kritiek op het Zionisme van rechtse partijen

"Who told a Berlin audience in March 1912 that “each country can absorb only a limited number of Jews, if she doesn’t want disorders in her stomach. Germany already has too many Jews”?
No, not Adolf Hitler but Chaim Weizmann, later president of the World Zionist Organization and later still the first president of the state of Israel.
And where might you find the following assertion, originally composed in 1917 but republished as late as 1936: “The Jew is a caricature of a normal, natural human being, both physically and spiritually. As an individual in society he revolts and throws off the harness of social obligation, knows no order nor discipline”?
Not in Der Stürmer but in the organ of the Zionist youth organization, Hashomer Hatzair.
As the above quoted statement reveals, Zionism itself encouraged and exploited self-hatred in the Diaspora. It started from the assumption that anti-Semitism was inevitable and even in a sense justified so long as Jews were outside the land of Israel.

It is true that only an extreme lunatic fringe of Zionism went so far as to offer to join the war on Germany’s side in 1941, in the hope of establishing “the historical Jewish state on a national and totalitarian basis, and bound by a treaty with the German Reich”. Unfortunately this was the group which the present Prime Minister of Israel chose to join.
That fact gives an extra edge of topicality to what would in any case be a highly controversial study of the Zionist record in the heyday of European fascism by Lenni Brenner, an American Trotskyist writer who happens also to be Jewish.” (The Times (London), February 11, 1984)

In 1941 the most extremist Zionist group, the "LEHI" ("Fighters for the Liberation of Israel"), led by Abraham Stern and, after his death, by a triumvirate of which Itzak Shamir was a member, committed " an unforgivable crime from the moral point of view : advocating an alliance with Hitler, with Nazi Germany, against Great Britain." (Source : Bar Zohar. "Le prophète armé -- : Ben Gourion." Fayard. Paris 1966, p.99.)

"The hopes of Europe's six million Jews are centered on emigration. I was asked: 'Can you bring six million Jews to Palestine?' I replied, 'No.' ... From the depths of the tragedy I want to save ... young people [for Palestine]. The old ones will pass. They will bear their fate or they will not. They are dust, economic and moral dust in a cruel world. ... Only the branch of the young shall survive. They have to accept it."

"In May 1935, Reinhardt Heydrich, the chief of the S.S. Security Service, wrote an article in which he separated Jews into "two categories." The Jews he favored were the Zionists:
"We must separate the Jews into two categories, the Zionists and the partisans of assimilation. The Zionists profess a strictly racial concept and, through emigration to Palestine, they help to build their own Jewish State...our good wishes and our official goodwill go with them."

"In February, 1939, when rumors were current that the British Government intended to grant independence to an Arab-dominated Palestine, there were bomb outrages throughout the country in which 38 Arabs were killed and 44 wounded."

"In 1944 the terrorist underground Jewish group, the Irgun Zvai Leumi, began a partisan war to drive the British out of Palestine. The many bloody misdeeds of this group included assassinating British Soldiers, raiding British military depots, assassinating the British High Commissioner in Egypt, dynamiting the King David Hotel in Jerusalem, etc. until the British finally quit Palestine on May 15, 1948. "

"Zionism has never rested on consent, either of the Arabs of Palestine, of the influential English Jewish community which opposed it when first proposed or of the occasional gentile politician who warned of its dangers. Zionism has always demanded "Bow Down Before Me"!

Deir Yassin, 9 april 1948

About 100-120 of Deir Yassin's residents, a great number of whom were women and children, were massacred. The village was a Palestinian Arab town of about 750 located west of Jerusalem.
It is generally agreed that the massacre had some, if not great, effect in causing Palestinian Arabs to flee during the 1948 war, thereby causing or aggravating the Palestinian refugee problem. It has to some degree affected relationships between Israeli political parties, as the massacre at Deir Yassin has been cited as grounds for criticizing the Likud movement which is the political descendant of the guerrilla groups which took part in the massacre.

Deir Yassin - The Evidence

Deir Yassin was a village near the entrance to Jerusalem, north west of Givat Shaul. Not wishing to endanger itself, it had concluded a peace pact with Givat Shaul that was approved by Yitzhak Navon, who headed the Arab division of Haganah intelligence. A similar pact was made by the village of Abu Ghosh. There is every indication that Deir Yassin kept to this pact.
The Irgun and Lehi attacked on the morning of Friday April 9, 1948. The attack went poorly, because, as Haganah intelligence reported, the two dissident groups had no training, no coordination, no knowledge of how to provide cover fire or carry out leap-frog attacks in which squads provide each other with cover in turn. While the Lehi advanced in the northeast quarter of the village, the Etzel people were unable to make any progress in the south western part of the village allotted to them, in part because of rifle sniper fire from a vantage point in the Mukhtar’s house located on the western heights. This was finally and quickly neutralized by Haganah units using a mortar sometime between 10:00 or 12:00 A.M, after which Haganah units left.
There was no longer any resistance, but the village did not surrender. Most of the men had fled, and perhaps there was no recognized leader who could surrender. At this point, or perhaps before, during the heat of battle itself, Etzel and Lehi soldiers began going from house to house and shooting the inhabitants, usually women and children. Groups of prisoners were also taken out of Deir Yassin and paraded on trucks in the streets of Jerusalem before jeering inhabitants before being passed over to the Arab sector. One group of about 15 to 25 men was returned to the village, taken to the village quarry and shot.

“I have heard with my own ears the Haganah men calling by loudspeakers in Jerusalem in the aftermath of Deir Yassin massacre, with the road to Jericho still open, You Arabs, choose between this way [namely escape] or the same destiny of Deir Yassin,” General Globe said in his book A Soldier with the Arabs." (Deir Yassin Massacre)

"The commanders of the Etzel and Lehi gangs, Menahem Begin and Yitzhak Shamir became Israeli prime ministers. None of them expressed any remorse, and Menahem Begin lived the last days of his life with a panoramic view of Deir Yassin from his house.
No Nuremberg judges, no vengeance, no penitence, just a path of roses all the way to a Nobel Peace prize. Menahem Begin was proud of the operation, and in his letter to the killers he congratulated them for fulfilling their national duty. "You are creators of Israel's history", he wrote. Yitzhak Shamir was also pleased that it helped to achieve his dream: to expel the nochrim (non-Jews) from the Jewish state. (April is the cruellest month - by Israel Shamir)

A country founded in blood--built on the backs and the corpses of a group of its inhabitants--is badly off-balance and will never recover, if it does not undertake a terrible soul-searching, a flight from violence and lies.
There is a stirring, a yearning for peace and relief from violence today, but it is still being mitigated by hatred, denial, greed, and the desire for revenge. When the Israelis learn to police their own lunatic fringe, can avoid offering with one hand what they withdraw with the other, and face the Palestinians with firm honesty, there will be a chance.

"De Israëlische premier Ariel Sjaron staat onder grote druk van de Verenigde Staten. De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Colin Powell zei gisteren dat Israëlische troepen zich "onmiddellijk" terug moeten trekken uit de autonome Palestijnse steden. De VS vrezen dat het alsmaar escalerende geweld in de Westoever en de Gazastrook hun wereldwijde coalitie tegen terrorisme in gevaar brengt.
Gisteren werd weer een zwarte bladzijde toegevoegd aan het al zo dikke boek van slachtoffers van het Israëlisch-Palestijnse conflict. Bij een aanval van het Israëlische leger op het 4000 zielen tellende dorp Beit Rima zijn volgens Palestijnse bronnen ten minste tien mensen omgekomen." (De Telegraaf, 25-10-2001)

"Sommige kinderboeken zijn voor volwassenen minstens net zo leuk om te lezen als voor kinderen. Alice in Wonderland en Alice in Spiegelland bijvoorbeeld ging ik pas echt waarderen toen ik al lang volwassen was. Alice in Wonderland is niet alleen een prachtig verhaal vol fantasie, het zit ook vol met woordgrapjes en allerlei mathematische en filosofische grappen. In Engeland worden heel wat colleges, toespraken en preken verlucht met het citeren uit de boeken van Lewis Carroll. Ik kan me bijvoorbeeld een college in Engeland herinneren dat begon met een gesprek tussen Alice en de witte koningin. De koningin biedt Alice aan dat ze haar kamermeisje kan worden. Als beloning krijgt ze een stuiver en elke andere dag een boterham met jam. “De regel daarbij is”, zegt de witte koningin, “morgen jam en gisteren jam, maar nooit jam vandaag”. Alice denkt dat er dan toch in ieder geval af en toe dagen zijn met jam, maar nee, zegt de koningin, alleen elke andere dag is er jam en vandaag is nooit een andere dag." (Annemieke Parmentier)

Bij het verse graf van minister van Toerisme Rehavam Ze'evi kreeg diens fascistische erfenis reliëf in de woorden van zijn kleinzoon. Ze'evi werd vorige week door Palestijnen vermoord. ,,De tijdelijke inwoners van Cana'an (het beloofde land) moeten weten dat dit ons land is'', zei de kleinzoon. De Israëlische radio en tv zonden vele malen deze zin van de bij het graf van zijn grootvader saluerende luitenant uit. De woorden ,,tijdelijke inwoners'' slaan op Palestijnen die op de Westelijke Jordaanoever en in Israël wonen. Generaal Ze'evi erkende hun natuurlijke recht niet om hun leven op hun geboortegrond te slijten omdat het historische joodse recht op dit land prevaleert boven ieder ander recht.
Hij was echter te veel heer om deze mensen er met het geweer in de rug uit te schoppen. De minister streefde een beschaafdere oplossing na om het beloofde land van vreemden te zuiveren. ,,Transfer uit vrije wil'' was de slagzin. Hij wilde de Palestijnen uitkopen, zoals eerder rabbijn Meir Kahane vurig bepleitte.
Het is waarschijnlijk geen toeval dat beide aanhangers van de transfer-ideologie door Palestijnen werden vermoord. Rabbijn Kahane in een hotel in New York en minister Ze'evi in een hotel in Jeruzalem. Wegens zijn ideologische opvattingen was Ze'evi tot nog enkele jaren geleden een paria in de Israëlische politiek. Hij werd met de nek aangekeken en eigenlijk als politieke dwaas behandeld. Na de mislukking van premier Baraks vredesmissie en het uitbreken van de intifada opende vorig jaar Sharons verkiezingszege de toegang voor Ze'evi tot de regeringstafel. Niets kenmerkt de snelle verrechtsing van Israël meer dan het ministeriële keurmerk voor Ze'evi.
Wat opiniepeilingen in dit emotionele land ook waard zijn, 62 procent van de Israëliërs was na Ze'evi's dood voor ,,transfer uit vrije wil''. Op de dag van de begrafenis leek het wel alsof Israël een nationale held had verloren. In de context van de oorlog tegen de Palestijnen, die van ,,transfer uit vrije wil'' niets willen weten, betuigden zelfs zijn felste joodse tegenstanders de laatste eer aan Ze'evi.

Waarom vond de SS-er Heydrich de Zionisten 'goede joden'? Heel simpel, omdat zij de Nationaal-Socialistische politiek van 'transfer uit vrije wil', die er op gericht was de vreemde joodse elementen uit de maatschappij te verwijderen, ondersteunden. Zionisten en Nationaal-Socialisten waren het er over eens dat mensen die niet in racisme geloven nietswaardige kwezels zijn die het leven niet verdienen.

Reinhard Heydrich (1904-1942) was second in importance to Heinrich Himmler in the Nazi SS organization. Nicknamed "The Blond Beast" by the Nazis, and "Hangman Heydrich" by others, Heydrich had insatiable greed for power and was a cold, calculating manipulator without human compassion who was the leading planner of Hitler's Final Solution in which the Nazis attempted to exterminate the entire Jewish population of Europe.

De VS hebben aan de Palestijnse president Arafat gevraagd de daders van de moord op Zeevi aan te houden. President Bush stuurde Arafat afgelopen weekeinde een brief waarin hij dat verzoek deed. Dat heeft minister van Buitenlandse Zaken Powell donderdag voor de buitenlandcommissie van de senaat verklaard. (Metro, 26-10-2001)

Motto: Wie autoriteit zoekt zal autoriteit moeten respecteren.

Donderdag, 25 oktober 2001, riep de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties in een door alle vijftien leden ondersteunde verklaring Israël op de Palestijnse gebieden te verlaten. Het komt zelden voor dat de Veiligheidsraad met een unanieme uitspraak komt. Zeker wat Israël betreft lopen de opvattingen sterk uiteen. De afgelopen maanden hielden de Verenigde Staten alles tegen dat als een veroordeling van het Israëlische beleid kon worden uitgelegd. (Reuters, ANP)

The New York Times called the Israeli military offensive "ill-advised" and warned Mr Sharon against actions which would undermine Mr Arafat's authority.
The Washington Post went much further, declaring in an editorial: "Israel increasingly appears to be embarked not on a legitimate action of self-defence but a destructive campaign of aggression." (BBC, 26-10-2001)

Alice and the Red Queen walked on in silence till they got to the top of a little hill. For some minutes Alice stood without speaking, looking out in all directions over the country -- and a most curious country it was. There were a number of tiny little brooks running straight across it from side to side, and the ground between was divided up into squares by a number of little green hedges, that reached from brook to brook.
`I declare it's marked out just like a large chessboard!' Alice said at last. `There ought to be some men moving about somewhere -- and so there are!' She added in a tone of delight, and her heart began to beat quick with excitement as she went on. `It's a great huge game of chess that's being played -- all over the world -- if this is the world at all, you know. Oh, what fun it is! How I wish I was one of them!

"The law of applied psychology is that the individual must happily be what he is not as well as what he is in quite literal sense of being both the comedian and the tragic idealist. This means not as an alternation of mood and attitude but as a fullness of rounding out into a living and effective personality. Only children seem to show this apparent ambivalence to its fullest degree and so it has been said that only children can enter into an immortal afterworld of the spirit. The kingdom of heaven can thus be seen to be the state of consciousness in which there is room for the wildly improbable as well as the inevitable and immutable certainties to which major attention is given. A diet of nonsense may well be a prime necessity of spiritual growth. "

Marc Edmund Jones

Nederzettingen geen heilige koe

Wijsheid en oneindige rechtvaardigheid

"The Cat says: "A dog growls when it's angry, and wags its tale when it's pleased. Now I growl when I'm pleased and wag my tale when I'm angry. Therefore, I'm mad." The Cheshire Cat is here pointing out the odd paradox of being polite. That is, a sophisticated mind must act contrary to what is felt, or people will be getting offended." (Alice in Wonderland: Novel analysis)

Wat George Bush - de Witte Koningin, die in wezen heel aardig is, maar die zwaar onder de plak van de Rode Koningin zit - de inwoners van het Palestiijnse Wonderland duidelijk wil maken is dat ze blij moeten reageren wanneer ze vernederd, geschoffeerd en onderdrukt worden. "Play it cool and be a fool". Je moet kalm en blij door het leven wandelen. En wanneer je dat doet, dan wordt de Rode Koningin zo kwaad, dat ze als beloning de kalme inwoners van het Palestijnse Wonderland gaat provoceren, zodat ze er compleet gek van worden. En dat is natuurlijk ook de bedoeling. Want een Wonderland mag alleen bewoond worden door mensen die gek zijn.

"I don't want to go among mad people," Alice remarked.
"Oh, you can't help that," said the Cat: "we're all mad here. I'm mad. You're mad."

Intussen duurt het geweld in Israël en de Palestijnse gebieden onverminderd voort.

Israel Wrecks Gaza Houses, Plans Settlement Homes

President Bush will welcome PM Sharon to the white House

President George W. Bush will welcome Israeli Prime Minister Ariel Sharon to the White House for a working visit 3-4 December 2001. The U.S. and Israel share common interests in many areas, including the international campaign against terrorism and the pursuit of peace in the Middle East, said White House Press Secretary. The President looks forward to discussing these and other bilateral and regional issues with the Prime Minister. ( US Report on the Middle East, 21-11-2001)

Bush weigert Arafat te ontmoeten, maar ontvangt Sharon wel. Bijzonder eerlijk is dat niet. Wie vrede en rechtvaardigheid nastreeft zal de partners die bij het vredesproces betrokken zijn op een eerlijke en gelijkwaardige wijze moeten behandelen. Iedereen - ook de Arabische wereld - weet dat een rechtstaat staat of valt met het eerbiedigen van het principe van 'fair play'. Wie voortdurend het principe van 'fair play' aan zijn laars lapt en de wereld duidelijk maakt dat alleen degenen die vals spelen worden beloond, die bouwt aan een toekomst waarin het recht onherroepelijk in dienst zal staan van de terreur. Dat is ook de les die Lewis Carroll ons wil leren..., tenminste, als de literatuuruitleggers gelijk hebben... Want als ze niet gelijk hebben is alle literatuur doodgewone onzin en kunnen we maar beter onze bibliotheken in brand steken! Boekverbranding - zoals Adolf Hitler dat deed - is eerlijker dan serieuze schrijvers permanent voor paal zetten - zoals de regeringen van Israel en Amerika dat doen.

Alice in Wonderland is a coming of age story. It is the growth of Alice from an undisciplined child to a wise young woman. The principle arrangement of this growth is two-parted. First Alice must learn that rules are essential to civil, adult life. Then she must learn that if rules are adhered to blindly, and without a merciful sense of justice, then society becomes worse than childish anarchy, it becomes a tyranny. (Novel Analysis)

Sinds 28 september 2000, de dag waarop Ariel Sharon zijn offensief tegen de vrede in gang zette, zijn er in Israel en Palestina ruim 1000 doden gevallen. Ongeveer 700 aan Palestijnse kant, rond 250 aan Israelische kant. Het aantal gewonden wordt - uiterst merkwaardig is dat - in de overzichtslijsten nooit genoemd - alsof het gewond zijn een vernederende schandvlek is, die alleen maar gevoelens van walging en afkeer bij de toeschouwers op mag roepen. "Schaam je, dat je niet dood bent..." Zo'n soort gedachte - als het ware...

De hardliner Sharon - zo mogen we rustig concluderen - is niet bepaald een zegen geweest voor de Israelische natie. Sharon plaatst de ideologie boven de mens en het vreemde feit doet zich voor dat de Israelische burgers hun menszijn langzaam maar zeker ondergeschikt gaan maken aan zijn ideologie. Dat is wat extreemrechtse politici altijd doen. Ze verkleinen de mens en laten hem zien dat hij vernietigd zal worden, tenzij hij zijn toevlucht neemt tot een sterke reddende man die dood en verderf zal gaan zaaien.
Er moet gekozen worden tussen het teruggeven van het bezette gebied of het volledig annexeren van het bezette gebied. Rechts Israel wilde in het verleden zowel annexeren, omdat de fascistische machtsideologie dat eist, als niet-annexeren, omdat de intellectuele component van de ideologie eist dat men een moreel voorbeeld is.
De fundamentalistische verzetsbewegingen staan dat schizofrene schippergedrag niet toe. Wat dat betreft is fundamentalisme een last, maar ook een zegen. De fundamentalisten zeggen: "Geef ons een eigen staat of sla ons dood". en dat betekent dat Sharon, die de Palestijnen geen eigen staat gunt, alleen zal kunnen winnen wanneer hij kiest voor een gigantisch moord- en vernietigingsproces.
Wanneer hij een moreel voorbeeld wil zijn - dus afstand wil doen van het verlangen een primitieve winnaar te zijn - dan zal hij een concreet gebaar moeten maken en dat gebaar kan alleen maar ontmanteling en ontruiming van de nederzettingen zijn.

Soms moet je, om in moreel opzicht te kunnen winnen, jezelf vernederen. Maar die geestelijke kracht heeft Ariel Sharon tot nu toe niet op kunnen brengen.

Sharon Verdedigt Slavernij

"De enthousiaste steun van rechts voor het ontmantelen van de Palestijnse Autoriteit en het verjagen van Yasser Arafat lijkt te ontspringen aan het waanidee dat als de Palestijnse Autoriteit verdwijnt daarmee ook de Palestijnen verdwijnen. Die blijven echter achter, samen met hun legitieme politieke aspiraties en de gewelddadige manier waarop ze die soms nastreven." (Volkskrant, 4-12-2001)

Ariel Sharon (extreem rechts polticus) probeert al meer dan twintig jaar de Palestijnse leiders te vernietigen. Hij heeft nooit iets anders gedaan en hij zal ook nooit iets anders doen. Wat Sharon nodig heeft zijn slaven. Palestijnen moeten luisteren en gehoorzamen - een vorm van geestelijk niet aanwezig zijn - en elke vorm van machtsdenken (denken dat de wereld wil tonen dat er in een joodse staat ook niet-joden willen bestaan) moet daarom vernietigd worden. Alleen het jood zijn is belangrijk. Wie niet jood is kan doodvallen. Martin Bormann (medewerker van Hitler) koos voor een soortgelijke opstelling: "De Polen", zo zei hij, "moeten de slaven van het Duitse Rijk worden."

United Nations & Palestine

Addressing the issue in March 1979, the Security Council reaffirmed the applicability of the Fourth Geneva Convention, which prohibits settlements in occupied territory, and declared that Israeli policy and practice regarding settlements had "no legal validity and constitute a serious obstruction to achieving a comprehensive, just and lasting peace in the Middle East". The Council asked Israel not to take any action which would change the legal status, geographical nature and demographic composition of the Arab territories occupied since 1967. In particular, it asked Israel not to transfer part of its own civilian population into the occupied territories. It established a three-member Security Council Commission to examine the situation relating to the Israeli settlements.

In July 1979, the Council strongly deplored Israel's lack of cooperation with the Commission in preparing its report, and emphasized the need to confront the issue of existing settlements. It called upon "the Government and people of Israel to cease, on an urgent basis, the establishment, construction and planning of settlements".