"Een van de gevaarlijkste maar ook belangrijkste taken van het verzet ligt in handen van de afdeling 'Sabotage'. Het is hun verantwoordelijkheid daar waar zij kunnen den Duitschers het leven zuur te maaken!
Zij doen dit door treinen op te blaazen, explosieven te plaatsen onder bruggen, schepen te doen zinken en alles dat door den vijand gebruikt word kapot te maaken. Onze kameraaden weten alles van explosieven en infiltratie. Op straat moeten zij er zo gewoon mogelijk uitzien, ook het vermommen als Duitche soldaat gebeurt soms en dan moeten zij overtuigend overkoomen! Ook moet de saboteur stalen zenuwen hebben, niet alleen om de explosieven te plaatsen maar ook omdat er door de bezetter soms vreselijke represailles worden uitgevoerd naar aanleiding van onzen acties."

Overgenomen van 'de site van de eerste en enige Verzets reenactmentgroep in Nederland', een site die in het leven is geroepen door een groepering die haar doelstelling als volgt omschrijft:
"Op een zo authentiek mogelijke manier zullen wij proberen alle takken van het verzet tijdens de Duitsche bezetting weer te geven en na te bootsen om zoo mensen te laten zien hoe het leven toen was..."

"Als mensen worden gesteld voor een onafwendbare keus tussen goed en fout, is er geen zekerheid dat zij de juiste beslissing zullen nemen. De meesten verkozen zo gewoon mogelijk door te leven in de hoop vooral zelf te overleven. Anderen werden willoos slachtoffer van het regime, zij hadden geen keus. Sommigen kozen totaal verkeerd; na vijftig jaar dragen volgende generaties daarvan nog delittekens.
Dankbaarheid overheerst als we terugdenken aan hen die een voorbeeld gaven in hun persoonlijke keuze tegen het kwaad..." Koningin Beatrix, 1994

Commentaar Wim Duzijn 2002

In tijden van oorlog worden daden die in het normale leven worden gezien als crimineel, terroristisch gedrag in een ander licht geplaatst.
Zoals uit bovenstaande citaten blijkt bestonden er tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen ons land gebukt ging onder het juk van de Duitse bezetting, verschillende verzetsgroeperingen, die het als hun taak zagen de bezetter en al diegenen die ermee samenwerkten (collaborateurs) het leven zo zuur mogelijk te maken.
Die daden waren volgens de bezetter (het Duitse Leger) terreurdaden en ze werden daarom op een zeer hardhandige wijze bestraft, vaak ook door collectieve bestraffing of executie van onschuldige burgers.
Toch ontkennen we de rechtvaardigheid van de sancties die het Duitse leger uitvaardigde, omdat, zo stellen wij, de terreurdaden die werden gepleegd, gezien moeten worden als heldhaftige pogingen ons land te ontdoen van brutale bandieten, die volstrekt wederrechtelijk ons land waren binnengedrongen.
De mensen die dergelijke terreurdaden uitvoerden worden door ons dan ook geen 'brutale terroristen', maar 'dappere verzetshelden' genoemd.

Stelling van de site 'Hollands Verzet'

De definitie van terrorisme is volgens de Grote Van Dale "Het ontwrichten van een samenleving door daden van terreur, met een politiek oogmerk."
Het Nederlandsche verzet was niet gericht tegen de samenleving, zij bestreden alleen de bezetter, een dictoriale aanvaller. Het is daarom niet juist het verzet tijdens de oorlog te vergelijken met 'brutale terroristen'. (Joeri T., woordvoerder re-enactmentgroep, 20-1-2002)

Verzet en Terreur
Commentaar WD 2002

Zoals uit bovenstaande reactie van de Verzets Re-enactmentgroep Nederland blijkt bestaat er in kringen van bevrijdingsbewegingen weinig sympathie voor die mensen die de begrippen 'verzet' en 'terreur' op een ongenuanceerde wijze aan elkaar gelijk proberen te stellen.
Joeri T. (groepswoordvoerder) stelt: "Het Nederlandsche verzet was niet gericht tegen de samenleving, zij bestreden alleen de bezetter."

Joeri T. spreekt in een persoonlijk schrijven aan mij (dat hij niet gepubliceerd wenst te zien) de veronderstelling uit dat ik de bedoeling zou hebben het Nederlandse Verzet in een kwaad daglicht te plaatsen.
Dat is zeer zeker niet het geval. Ik bespreek het Nederlandse Verzet op deze aan het Midden-Oosten gewijde pagina's, omdat momenteel het Palestijnse Verzet (een bevrijdingsbeweging die zich ten doel stelt een dictatoriale bezetter te bestrijden) wordt gedemoniseerd en in de hoek van het 'brutale terrorisme' wordt geplaatst.
Ik verbind daaraan de vraag of het moreel gezien geoorloofd is om te kiezen voor een dergelijk op criminalisering gericht beleid, dat zich ten doel stelt mensen, die zich primair richten op het beëindigen van een leefsituatie die onrechtvaardig en in strijd met algemeen geaccepteerde rechtsprincipes is, te dehumaniseren.

De Palestijnen worden momenteel geconfronteerd met een uiterst brutaal bezettingsbeleid, dat van de slachtoffers eist dat zij elke vorm van verzet, zelfs intellectueel verzet, staken.
Met behulp van uiterst draconische maatregelen wordt geprobeerd een geheel volk in een toestand van slaafse onderworpenheid te manoeuvreren, een beleid dat volstrekt verwerpelijk is, gezien het feit dat het hier gaat om mensen die in juridisch opzicht 'de juiste zaak' vertegenwoordigen.

Wanneer we spreken over terreur, dan moeten we, Joeri T. benadrukt dat volkomen terecht, ons afvragen wat de bedoeling is van degenen die zich in onze ogen schuldig maken aan crimineel gedrag. Willen zij de samenleving ontwrichten? Of willen zij de bezetter bestrijden?
Het antwoord op die vraag is uitermate belangrijk, want wanneer we weigeren een bezet volk het recht te geven te protesteren tegen het verzet, dan impliceren we daarmee dat elke vorm van verzet tegen bezetters ongeoorloofd is - en dus crimineel.
Joeri T. gaat daar niet mee akkoord. Wij Nederlanders hadden het recht ons te verdedigen, zo luidt de impliciete intentie van zijn betoog. Het geeft dus geen pas dat verzet in enigerlei opzicht in verband te brengen met crimineel gedrag.
Ik ben het met hem eens. Maar ik wil daar wel aan toe voegen dat ons verzet niet als een superieure beweging tegenover het verzet van andere onderdrukte volkeren mag worden geplaatst. Wanneer wij mogen vechten voor nationale vrijheid, het recht Nederlander te zijn in een door Nederlanders geregeerde staat, waarom zouden andere mensen die ook worden geconfronteerd met bezetting dat recht dan niet hebben?

Zwolle, 20-1-2002

Reinhard Heydrich en Rehavam Ze'evi
Commentaar WD 2002

Wat Reinhard Heydrich was voor diegenen die door de Nazi's als onmensen werden beschouwd, dat was de extreem-rechtse nationalist Rehavam Ze'evi voor de Palestijnen, mensen die in zijn ogen niet-menselijk waren, zodat ze maar beter volledig uit Israël verdreven konden worden.
Nog altijd sluiten mensen de ogen voor de gelijkenis die er bestaat tussen het rechtse nationaal-socialisme (niet iedereen was rechts) en het rechtse zionisme. Men probeert met alle geweld de positieve idealen - die in sommige links-zionistische kringen ongetwijfeld aanwezig zijn - op de voorgrond te plaatsen en men weigert de kritiek op de negatieve zijden van het zionisme serieus te nemen.
Die houding toont aan dat het zionisme in de eerste plaats een geloofsovertuiging is, en iedereen weet dat elke vorm van geloof (een geesteshouding, die uitschakeling van het moraal- of gewetenvormend intellect vereist) alle vormen van kritiek beschouwt als spot en laster die alleen maar met haat en afschuw bejegend mogen worden.
Daarom zijn primitieve geloofsbewegingen altijd een bedreiging voor de democratie, omdat democratie er vanuit gaat dat iedereen het onderwerp van kritiek mag en moet zijn.
Mensen die geen kritiek dulden zijn antidemocraten. Zij eisen van anderen dat die hun gedrag kritiekloos accepteren, alleen maar omdat men gelooft dat het eigen gedrag altijd goed is.
Zo werkt democratie niet. Democratie zegt tegen de ander: Toon aan dat je gelijk hebt, kom met argumenten, probeer me op een intelligente wijze te overtuigen. Wie daartoe niet in staat is kan zijn stem geven aan een intelligente volksvertegenwoordiger, die het als zijn taak ziet de meningen van zijn achterban te verdedigen.
In een democratie is het uitermate belangrijk dat mensen hun stem kunnen laten horen, om te voorkomen dat ze zichzelf opsluiten in allerlei obscure bewegingen die door niemand gecontroleerd kunnen worden.
Verbod roept geheimzinnigheid op en dat is nu precies wat een democratie niet kan gebruiken

Democratie heeft openheid nodig, en dat betekent dat gelovigen moeten leren dat hun opvattingen niet heilig of onaantastbaar zijn.
In een theocratie zijn opvattingen heilig, verheven boven elke vorm van kritiek, en daarom deugt een theocratie niet - gezien vanuit democratisch oogpunt.

De staat Israël bezit sterke theocratische trekjes. Daarom zie je ook het vreemde verschijnsel optreden dat joodse inwoners alles mogen zeggen, maar dat de woorden van niet-joodse inwoners op een goudschaaltje gewogen worden. Je hoeft maar iets te zeggen waar men het niet mee eens is en je wordt al bestempeld als een terrorist en antisemiet die het voortbestaan van de staat Israël bedreigt.
Die vreemde bevoorrechting van iedereen die joods is heeft ertoe geleid dat uiterst onfrisse extreemrechtse figuren, die vanuit democratisch standpunt racisten en nazi's genoemd dienen te worden gewoon deel mogen uitmaken van de Israëlische regering.
Wat je ook doet - al ben je de grootste schoft van de wereld - het blijft steeds 'wij tegen zij', een houding die funest is voor het morele bewustwordingsproces van een volk.
Morele bewustwording eist conflict, debat, kritische bejegening die tot scherpe veroordeling van personen die zich onjuist gedragen dient te leiden.
Dat morele besef ontbreekt in Israël. Het levende bewijs voor het ontbreken van moreel besef is de rechts extremist Rehavam Ze'evi, de Reinhard Heydrich van de Palestijnen.
Je zult maar in een land wonen en iemand zal steeds maar beweren dat je drek en vuil bent en dat je het land moet worden uitgejaagd.. Dat deed Reinhard Heydrich in Nazi-Duitsland en het gevolg van zijn haatcampagne was dat in Engeland een commando-eenheid werd gevormd die als taak het vermoorden van Heydrich mee kreeg.
In mei van het jaar 1942 werd hij vermoord door Tsjechische partizanen die vanuit Engeland werden overgevlogen naar Duitsland.
De moord op Heydrich - die als de belangrijkste haatapostel van de Nazi's werd beschouwd - is vergelijkbaar met de moord op Ze'evi, die door de Palestijnen als de grootste haatapostel van de rechtse zionisten werd beschouwd.
Toch wordt de moord op Ze'evi door de minister-president van Israël, Ariel Sharon, beschouwd als de ergste wandaad die het Palestijnse verzet heeft gepleegd en de Palestijnse president Yasser Arafat wordt zelfs op grond van die 'wandaad' in gijzeling gehouden, tot hij bereid is de daders van de aanslag uit te leveren.
De logica van dit gedrag is moeilijk in te zien voor mensen die de geschiedenis objectief willen bekijken. Waarom mag een nationaal-socialistische racist vermoord worden en waarom moet een Israëlische racist door de mensen die hij onderdrukt als een 'goed mens' vereerd worden?
Is het niet wreed om als onderdrukker van de mensen die je onderdrukt te eisen dat ze de laars van de onderdrukker likken? Noemen we dat niet geestelijk sadisme en veroordelen we geestelijk sadisme in anderen niet?
Ik stel mezelf die vraag, maar ik zie alleen maar brave, mooi pratende burgers voor me, die medelijdend op me neerblikken:
"Geestelijk sadisme afwijzen? Mijn hemel - waar moeten we dan met z'n allen naar toe...? Zonder geestelijk sadisme kunnen we toch niet goed meer zijn...?"

Ik ga mezelf de laatste tijd steeds meer afvragen of de schrijver Willem Frederik Hermans, die stelt dat we met z'n allen in een sadistisch universum leven waarin alleen maar choas is toegestaan, niet gelijk heeft gehad.
Ben ik misschien te optimistisch geweest. Geloof ik nog te veel in de goedheid van mensen? Wanneer ik naar het gedrag van de 'goedwillende' regering Sharon kijk begin ik het ergste te vrezen...

Zwolle, 20-1-2002

De bezetting: leven in vernedering
Interview met Abla Nasir, algemeen secretaris van de YWCA

19. Maria (Marjam) - De Moeder
Over moederliefde die wordt afgewezen

30. Hij (Jezus) zeide: "Ik ben een dienaar van Allah. Hij heeft mij het Boek gegeven en mij tot een profeet gemaakt;"
31. "Hij heeft mij gezegend waar ik mij ook moge bevinden; en heeft mij het gebed en het geven van aalmoezen zolang ik leef opgelegd."
32. "En dat ik gehoorzaam zou zijn jegens mijn moeder. Hij heeft mij noch een onderdrukker, noch een slecht mens gemaakt."
33. "Vrede was met mij op de dag mijner geboorte en zal met mij zijn op de dag van mijn dood en evenzo op de dag dat ik ten leven zal worden opgewekt."
34. Aldus was Jezus, de zoon van Maria. En (dit is) het ware woord waaraan zij twijfelen.

Jezus is een profeet die binnen de Islam erg weinig aandacht krijgt. Tekstuitleggers leggen voortdurend de nadruk op de stelling van de profeet Mohammed dat Jezus geen Goddelijk wezen was, zonder daarbij te zeggen dat de profeet Mohammed ook geen Goddelijk wezen was.
Mohammed was net als Jezus een profeet die een bijzondere relatie onderhield met een werkelijkheid die 'goddelijk' wordt genoemd. Zijn opvattingen mogen daarom niet als alleenzaligmakend worden beschouwd.
Er is weliswaar Een enkele God - een God voor alle mensen, ongeacht hun ras, hun sexe of hun nationaliteit - maar er zijn meerdere profeten, die tezamen de goddelijke waarheid verkondigen, omdat alle profeten gelijken van elkaar zijn.

Is Sharon Onze Führer?
Commentaar WD 2002

Een uiterst opmerkelijk gegeven dat zich de laatste tijd in de media openbaart is de mateloze angst van zich links noemende politici en opinievormers voor extreemrechtse machthebbers. Als gevolg daarvan wordt machtsmisbruik niet meer aangevallen, maar gaan zich 'links' noemende moralisten op zoek naar kleine, relatief onbelangrijke ('rechts' genoemde) slachtoffers, die achtervolgd worden met een fanatisme dat ronduit absurd is

Een van de mensen die zich verbaast over het gebrek aan ruggengraat van liberale en socialistische politici in Europa is de Israëliër Menachem Klein, momenteel als gasthoogleraar Midden-Oostenstudies verbonden aan de universiteit van Oxford (VK, 23-1-2002).
In een gesprek met Henk Müller vraagt hij zich af waarom Europa niet ingrijpt:

Waarom, zo stelt hij, laat Europa toe dat Israël de Palestijnse infrastructuur kapot maakt, die met Europees geld is opgebouwd? Waarom bewandelen de Europese landen geen informele paden om de onderhandelingen vlot te trekken? Destijds leidde dat tot de Oslo-akkoorden. De officiële Amerikaanse plannen, zoals het plan Mitchell: allemaal bullshit.

Klein is de mening toegedaan dat Europa juist op een moment, waarop Israël geen tegenspel krijgt van Amerika, de morele plicht heeft corrigerend op te treden, een opvatting die ik als anarchistisch schrijver van harte onderschrijf.
Hoe is het in godsnaam mogelijk dat een werelddeel dat zozeer onder het fascisme heeft geleden zich zo passief opstelt wanneer een land waarmee men nauwe betrekkingen onderhoudt zich ontpopt als een ronduit fascistische natie, die zich op een keiharde, onverzettelijke wijze weigert te onderwerpen aan de regels van de internationale rechtsorde?
Natuurlijk we hebben jarenlang Israël het idee gegeven dat het onaantastbaar is en dat het mag doen wat het wil. Israël is het verwende jongetje van de klas dat zo verwend is dat het elk gevoel voor realiteitszin verloren heeft.
Nu zitten we opgescheept met een strontverwend kind en nu weigeren we in te zien dat strontverwende kinderen altijd en eeuwig dictators zijn, waarmee niets te beginnen valt.
Zelfs in de meest onbenullige, vooroorlogse opvoedingsboekjes kun je leren dat je kinderen niet moet verwennen, omdat blinde verwennerij het karakter misvormt.
Met veel moeite kunnen verwende kinderen later nog bijgestuurd worden, maar met Israël is het anders gesteld, omdat Israël een verwend kind is dat we niet alleen koekjes en snoep gegeven hebben, maar ook, tanks, vliegtuigen en zelfs atoombommen.
En dan maar met de moralistische vinger naar slechte anderen wijzen...

Menachim Klein wijst op de absurde situatie die we gecreëerd hebben. Als ex-adviseur van de minister van buitenlandse zaken in de regering Barak blikt hij terug op de fameuze Camp-David-onderhandelingen, die volgens veel Israëliërs de Palestijnen de kans hebben geboden op het sluiten van de ideale deal.
Hij wijst er op dat die onderhandelingen niet een gesprek waren tussen gelijkwaardige partners (uiterst essentieel, omdat Arabieren alleen in een situatie van gelijkwaardigheid tevreden kunnen worden gesteld) en dat er eerder sprake was van een dictaat dat Brak wilde opleggen aan de Palestijnen. 'Slikken of stikken' dus - op z'n Hollands gezegd.
Het dictaat van Barak is nu vervangen door de dwingende staatsmacht van Sharon, maar een wezenlijk verschil is er natuurlijk niet.
Voortdurend handelt de regering van Israël vanuit de opstelling dat zij boven alles en iedereen staat, dat zij zich van niemand iets hoeft aan te trekken, dat de Europese landen loopjongens zijn en dat het de taak van Amerika is zijn gevechtspotentieel in dienst te stellen van Israël.
Het enige verschil tussen Barak en Sharon is dat Barak in ieder geval wilde onderhandelen, stelt Menachem Klein, maar hij vergeet daarbij te vermelden dat de Israëliërs al tien jaar onderhandelen met de Palestijnen zonder dat er ooit sprake is geweest van een wezenlijke doorbraak. Altijd was er de noodzaak de Palestijnen in de positie van ondergeschikte te manoeuvreren. Arafat mag wel president zijn, maar alleen als zetbaas van Israël.
Zo behandelt Israël niet alleen de Palestijnen, maar zo behandelt Israël de gehele wereld. Allemaal moeten we bedienden zijn van Israël - zelfs toen onze Koningin Israël bezocht werd ze gedwongen een schuldverklaring af te leggen, om aan te tonen dat zij toch maar een heel klein onbeduidend (en natuurlijk zeer zondig) mensje is, dat eigenlijk niet het recht heeft zich binnen de grenzen van Israël 'koninklijk' te noemen.

Ook Menachim Klein begint dat langzaam maar zeker in te zien. Zo vraagt hij zich af waarom Kok en Blair, die tijdens de Afghanistan-crisis zo hartstochtelijk pleitten voor een levensvatbare Palestijnse staat nu helemaal niets van zich laten horen.
Die vraag kan alleen maar beantwoord worden wanneer we gaan inzien dat Israël meer macht bezit dan we met z'n allen ooit hebben durven aannemen.
Als Israël geen macht zou bezitten, dan zou Ariel Sharon naast Slobodan Milosewic op de beklaagdenbank zitten.Maar hij zit daar niet. En Daar gaat het om!

Dat betekent dat Sharon machtig is. Alleen machthebbers kunnen zich onttrekken aan de sterke arm van de justitie. Daarom werd in het Amerika van de jaren dertig zo'n immense jacht genaakt op de maffia, omdat de maffia via het omkopen van politici het gehele Amerikaanse staatsapparaat onder zijn controle probeerde te brengen.
De instelling van de huidige regering van Israël vertoont maffiose trekjes. Natuurlijk: men heeft te maken met aanslagen die burgers het leven kosten, maar die aanslagen worden voor een groot deel uitgelokt, terwijl het bovendien zo is dat de burgers die worden aangevallen niet onschuldig zijn, zoals men suggereert, maar extreem schuldig, omdat ze allemaal als een man achter het illegale beleid van de extreemrechtse regering Sharon staan.
Burgers zijn onschuldig wanneer ze door een dictator naar de waanzin geleid worden, zoals dat het geval was in Hitler-Duitsland, waar een dictator op een doelbewuste wijze het volk heeft misleid.
Israël echter heeft Sharon juist vanwege zijn harde, onverzoenlijke opstelling gekozen en moedigt hem zelfs aan zich nog harder op te stellen - ook al proberen moedige eenlingen het volk duidelijk te maken dat men een verkeerde weg is ingeslagen.
Zij, de moedige enkelingen, die een intelligente moraal boven de verdommende moraal van de macht wensen te plaatsen, vormen een zeker tegenwicht, maar zij staan met lege handen tegenover de onderdrukker, omdat in het buitenland niemand hen steunt.
Daarom kunnen we alleen maar een paar armzalige antigeluiden registreren en luisteren naar mensen die in ieder geval laten zien dat ze proberen eerlijk en oprecht te zijn.
Menachim Klein wijst er op dat Sharon een fascist is die macht boven mensen plaatst. Dat doet hij niet op directe wijze - zover durft hij niet te gaan - maar wel op een indirecte wijze, door te stellen dat de regering Sharon de controle over het land van de Palestijnen wil hebben, maar niet de controle over de Palestijnse bevolking.
In feite waren de Oslo-akkoorden daar ook op gericht, Klein zal dat moeten toegeven als hij eerlijk is. De Palestijnen werd autonomie geboden in een kleine enclave binnen de eenheidsstaat Israël.
De bedoeling was niet de Palestijnen een eigen staat te geven, maar de Palestijnen uit te sluiten van het Israëlische staatsburgerschap.
Drie miljoen Palestijnen erbij zou het beginsel van de zuivere joodse staat aantasten, en daarom moest noodgedwongen gekozen worden voor die merkwaardige autonomieoplossing.
De moeilijkheid is dat de Palestijnen zich niet bij die vernederende positie neer willen leggen: te min om Israëlisch staatsburger te zijn, en te min om een eigen staat te besturen.

Alle grote democratische Europese leiders kijken intussen zalvend en gekke bekken trekkend toe en ze mompelen wat onverstaanbare goedbedoelde frasen, dat ze tegen de terreur strijden en zo..., maar alles wat ze in feite roepen is:

"Führer, Wir folgen Dir!

Fascisme & Utopisme

Citaat: "Lenin en Hitler waren beide utopisten. De eerste op basis van klasse, de tweede op basis van ras. De een droomde van een communistische samenleving waarin arbeiders en boeren het voor het zeggen hadden. De andere droomde van een etnisch gezuiverde gemeenschap. Beiden gingen uit van een zuiveringsutopie, die elk middel om het doel te bereiken, rechtvaardigde. Beide bewegingen droomden van een maakbare samenleving, van een paradijs op aarde. Beide bewegingen waren de meest extreme uitdrukking van het utopische denken zoals zich dat sinds de Franse Revolutie had ontwikkeld.
Beide stromingen hadden als seculiere massa-ideologieën een basis in het antichristendom, in het antimetafysische, en predikten een seculiere heilsleer die het paradijs niet in het hiernamaals, maar op aarde beloofde. Beide ging uit van een kleine elite die de politieke macht naar zich toe zou trekken. [...]
De totalitaire systemen die uiteindelijk concreet politiek gestalte kregen waren op dezelfde recepten gebaseerd:
de alleenheerschappij van de partij, de absolute macht van de leider, ideologie en terreur, een goed geoliede propagandamachine, en het creëren van een hermetisch vijandbeeld waarbij het ging om het massaal uitschakelen van tegenstanders. Het cultiveren van een vijandbeeld was van levensbelang om de eigen macht te kunnen handhaven. (Uit 'Hitler naast Lenin', van prof. dr. Frits Boterman)

Selectieve waarneming, middel om te overleven
Commentaar Wim Duzijn 2002

Moralisten hebben altijd de neiging mensen uit een ver verleden te verwijten dat ze zaken, die zij zelf heel goed zien, niet hebben gezien.
Het is een vorm van door de ideologie gevoede arrogantie die alleen maar aantoont hoe beperkt en bekrompen moralisten (moralistische wetenschappers niet uitgezonderd) zijn.
Wie eerlijk is weet dat de gemiddelde mens de werkelijkheid niet op een objectieve wijze waarneemt.
Dat wordt ook niet van hem verwacht. Mensen kunnen in een wereld leven die uiterst ingewikkeld in elkaar steekt, en toch binnen die gecompliceerdheid een zeer simpel wereldbeeld opbouwen, waarin alleen datgene wordt gezien, dat gezien moet worden. Het machtsmechanisme van de propaganda is daar op gebaseerd.
Als iedereen alles zag wat er in de wereld gebeurde, dan gebeurden veel waanzinnige zaken domweg niet. Maar omdat we mensen leren de wereld op een selectieve wijze te benaderen, daarom maken we mensen voor bepaalde - veelal onrechtvaardige zaken - blind.
Een van de belangrijkste middelen om mensen blind te maken is de politieke ideologie en de daarmee nauw samenhangende, op primitief geloof gebaseerde godsdienst.
Ideologie en godsdienst, die de rede afwijzen, proberen het gebrek aan redelijkheid te verbergen achter de schone schijn - en die schone schijn bepaalt in feite het realiteitsgehalte van het denksysteem en maakt het tot een utopie.
Juist het vernietigen van de realiteit en het scheppen van een utopie leidt ertoe dat mensen worden omgevormd tot blinde, of half blinde mensen.
Je ziet iets gebeuren, maar je bent domweg niet in staat er een redelijke betekenis aan te geven, omdat redelijk denken je is afgeleerd.
De grootste vijanden binnen utopische werelden zijn daarom de realisten, de redelijke, pessimistische denkers, die verdwaasde anderen met de benen stevig op de grond willen plaatsen.

Het merkwaardige feit doet zich nu voor dat in Israël de regering Sharon de Palestijnse Autoriteit ervan beschuldigt dat zij niet pragmatisch zou zijn.
Pragmatisch is een ander woord voor zakelijk, redelijk handelen, niet gebonden dus aan valse idealen, die elk redelijk fundament missen.
Die opstelling bewijst dat hier mensen aan het werk zijn die buiten de werkelijkheid staan. Zij lijden aan het 'selectieve-waarnemings-syndroom' dat kenmerkend is voor alle mensen die zichzelf uitgeleverd hebben aan een utopie.
Hitler en Lenin waren mannen die het volk een utopie boden (zie het betoog van Boterman hierboven). Daarom kregen zij het volk achter zich, maar daarom schiepen zij in feite chaos, omdat een utopie een gevecht dient aan te gaan met alle zaken en personen die de utopie in contact kunnen brengen met de werkelijkheid.
In de jaren zestig en zeventig kozen marxistische jongeren voor de Cubaanse en de Chinese utopie. Harry Mulisch schreef een jubelend boek over het Cuba van Castro en hij kon dat doen, omdat hij alleen maar die dingen zag die hij wilde zien. Al diegenen die hem wilden confronteren met de lelijke zaken van het leven werden aan de kant geschoven. Gerard Reve en Willem Frederik Hermans, die de socialistische utopie afwezen, waren in zijn ogen 'fascisten'.
Toch waren de doelstellingen van de marxisten niet volledig onjuist en in bepaalde opzichten zelfs uiterst sympathiek. Dat is het frustrerende gevoel dat elke utopie - ook de nationaal-socialistische utopie - de onderzoeker geeft.
Wie het nationaal-socialisme eerlijk bekijkt begrijpt heel goed waarom mensen er warm voor liepen. Het saamhorigheidsgevoel, de gemeenschappelijke vijand, het samen bouwen aan een groots ideaal en de heilige overtuiging dat je door en door goed bent zijn zaken die je als zwak, naar zekerheid en veiligheid verlangend mens sterk aanspreken.
Die kant van de nationaal-socialistische werkelijkheid wordt zelden door onderzoekers belicht. Voortdurend proberen (vals)moralistische ideologen de mensen die in Hitlers utopie geloofden slecht te maken, zonder dat ze zich ooit afvragen waarom zij zelf de utopie - hun eigen utopie - niet afwijzen.
In Israël zijn de utopisten aan de macht. Zij zijn blind en dat betekent dat ze ziende moeten worden gemaakt. Dat is de taak van de redelijke mens. Het is zinloos tegenover utopisten andere utopisten te plaatsen, omdat utopisten maar een ding kunnen bereiken: De totale chaos en de totale vernietiging.
Osama bin Laden was een utopist. Dat betekent dat je hem moet bestrijden met redelijkheid. Maar het omgekeerde gebeurt. We kiezen niet voor redelijkheid, nee, we kiezen voor de verblinding van de utopie: Onze Absoluut Goede Utopie.

Shimon Peres en het Ene Geweer

"Vernietiging van Palestijnse infrastructuur door het Israëlische leger gebeurt nooit opzettelijk."Dat zei de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Peres woensdagavond op Schiphol, waar hij aankwam voor een bezoek aan Nederland.
De Europese Unie becijferde woensdag dat het Israëlische leger al voor zeker 17 miljoen euro aan Palestijnse installaties, infrastructuur en projecten heeft vernietigd. Het grootste deel daarvan is betaald door de EU.
Peres zei woensdag dat de vernietiging niet een doel op zich is. Hij verweet de Palestijnse leider Arafat dat die geen autoriteit heeft over Palestijnse terroristische groeperingen. Ook uit het Israëlisch kabinet komen verschillende geluiden, zei Peres, maar 'Israël spreekt met één geweer, de Palestijnen met meerdere'. Peres zei niet te weten met wie hij in gesprek moet treden om de terreuraanslagen te doen stoppen.
Peres benadrukte de rol die Nederland kan spelen, binnen de EU, maar ook rechtstreeks omdat Nederland volgens hem goede contacten heeft met de Palestijnen. De EU en de Verenigde Staten moeten volgens Peres de Palestijnen oproepen de wapens neer te leggen." (Volkskrant, 24-1-2002)

Shimon Peres: Vleugellamme vredesduif
Commentaar WD 2002

Nog altijd wordt door Israël niet onderkend wat de betekenis van verzet in oorlogstijd is.
Wij, zegt de minister-president van Israël, Ariel Sharon, via de mond van Shimon Peres, spreken met een geweer. Het Palestijnse verzet daarentegen heeft verschillende geweren en daarom deugt dat verzet niet.

Wie ook maar een klein beetje verstand heeft van verzetsbewegingen weet dat die zelden deel uitmaken van een centraal bestuurd, autonoom leger. Dat kan ook niet, omdat de bezetter het bestaan van een autonoom, centraal bestuurd leger niet toestaat. Er mag wel zoiets als een 'Palestijnse Autoriteit' bestaan, maar die autoriteit heeft geen andere functie dan ervoor te zorgen dat de Palestijnen gewillig de bevelen uitvoeren van de Israëlische bezetter, die het verzet erg vervelend vindt, maar die desondanks niet bereid is de eisen van de verzetsgroepen (onvoorwaardelijke terugtrekking uit alle bezette gebieden) serieus te nemen.
Wanneer je tegen het bestaan van meer geweren bent, dan moet je ervoor zorgen dat die geweren samengebracht kunnen worden in een enkele organisatie, en zo'n organisatie kan alleen maar een Palestijns leger zijn, dat eigen uniformen krijgt, eigen wapens en eigen generaals, die via militaire driltechnieken het soldatenvolk discipline bijbrengen en respect voor de democratische wetten van de Palestijnse Staat. Anders gezegd: De filosofie van het ene geweer hoort bij de ene nationale Palestijnse staat - en dat is nu juist een gedachte die Israël afwijst, omdat ze maar een leger erkent: het leger van de joodse staat Israel.

Tijdens de tweede wereldoorlog sprak ons verzet ook met verschillende geweren en dat vonden we heel gewoon omdat we niet wilden praten met de bezetter, maar omdat we het vertrek van de bezetter uit ons land nastreefden.
Shimon Peres heeft mogelijkerwijs maar een enkel geweer, maar hij praat duidelijk met twee monden: een mond voor het westen en een mond voor de Palestijnen.
Na anderhalf jaar intifada, na duizenden doden en gewonden komt er nog steeds geen concrete toezegging uit zijn mond, zoals: "In principe gaan wij akkoord met terugtrekking uit alle bezette gebieden".
Wanneer je een vredesduif bent laat je geen bommen op bezet gebied vallen, maar een koffer vol realistische vredesplannen.
Natuurlijk beseft Peres ook wel dat de extreemrechtse regering die hij steunt niet bepaald een wonder van morele zuiverheid is, maar de enige kritiek die hij durft te leveren is de verklaring dat de Arbeiderspartij die hij vertegenwoordigt deel blijft uitmaken van die regering om erger te voorkomen...
Een gruwelijker vorm van kritiek op rechts Israël is niet mogelijk. Het keiharde vergeldingsbeleid dat we nu inzien is maar onschuldig tijdverdrijf vergeleken bij de ware oogmerken van Ariel Sharon en zijn menslievende vriendenclub. Als we Sharon zijn gang laten gaan - zo moet je concluderen - breekt in het hele Midden-Oosten de hel los.

Eigenlijk, als je Shimon Peres zo hoort praten over de uiterst agressieve vergeldingsmoraal van rechts Israël, zouden de rechtse partijen in Israël verboden moeten worden. Ze zouden gedegradeerd dienen te worden tot de 'outlaws' die ze in feite zijn.
Een keurige staatsgreep van links dus. Een paar linkse generaals aan de macht en dan het land zuiveren: niet van rebelse Palestijnen maar van Israëlische fascisten, die niet met een, maar met wel duizend geweren spreken!

Gelijk recht voor iedereen
Commentaar Wim Duzijn 2002

Waar Shimon Peres ons zijn ene geweer aanbiedt, daar biedt Marcel van Dam de lezers van de Volkskrant zijn geschokte rechtvaardigheidsgevoel aan.
Het is duidelijk dat Marcel van Dam woedend is. En dan moet je nagaan dat Marcel van Dam een buitenstaander is, die veilig in een duur huis in een welvarend land woont, waarin linkse politici zich vaak druk plegen te maken over helemaal niks.
De kritisch ingestelde schrijver Willem Frederik Hermans kon zich daar mateloos over opwinden. De eigenschap van links om werkelijk belangrijke problemen te relativeren en van onbelangrijke kwesties reuzenproblemen te maken waren voor hem aanleiding tot het uitspreken van de meest sarcastische vermaningen, die zowaar een moralistisch tintje geven aan zijn literaire werk dat volgens hem in de eerste plaats in het teken van 'het scheppende nihilisme' behoort te staan.
Ik heb nooit goedv begrepen wat een schrijver moet beginnen met scheppend nihilisme, tenzij je onder nihilisme een aanval op de primitieve burgermansmoraal moet verstaan, maar dan is dat nihilisme anarchisme, en dus niet nihilistisch meer.
Anarchisme en nihilisme worden vaak met elkaar verward. Nihilisme is een verwerping van al het bestaande, zonder daar echt een positief ideaal tegenover te plaatsen. Anarchisme is niet gericht op verwerping van al het bestaande, maar op een kritische benadering van het bestaande (onderzoek alles en behoudt het goede), waarbij de verwerping van alle vormen van machtsmisbruik centraal staat.
Daarom kun je als anarchist voor het koningschap zijn, zolang dat koningschap er niet toe leidt dat vrije burgers in dit land in een toestand van knechtschap worden gebracht.
Anarchisten zijn vrije burgers die in ons land weinig aanzien genieten. Wat zich hier anarchist noemt is ofwel nihilist ofwel marxist en dat betekent dat strijd tegen machtsmisbruik in dit land nauwelijks serieus genomen wordt, tenzij uit bestrijding van dat machtsmisbruik politieke of economische munt geslagen kan worden.
Macht en geld bepalen alles wat hier gebeurt. Ik heb het al vaak gezegd en ik zal het blijven herhalen: Liberalen zijn hier niet liberaal, socialisten zijn geen socialist en christenen zijn geen christen.
Waren ze wel degenen die ze pretenderen te zijn, dan waren ze voorstander van het anarchisme en dan stond mijn anarchistische werk, in goud gebonden, op de eerste plaats in de nationale boekenlijst.

Marcel van Dam verbaast zich er over dat hij als rechtvaardige enkeling niet serieus genomen wordt. Dat komt omdat hij nooit een eenling is geweest. Anarchisten zijn altijd eenlingen en daarom verbazen anarchisten zich niet over dat merkwaardige feit.
Anarchisten weten dat machthebbers zich met hand en tand verweren tegen pogingen van intelligente enkelingen de macht van de gemakzuchtige, moraalloze mens te breken.
Want daar gaat het om. Het gevecht van de Palestijnen tegen Israël is veel meer dan een regionaal probleem. Israël vertegenwoordigt de ouderwetse, fundamentalistische machtsmoraal (die altijd de ontkenning is van de werkelijke, intelligente moraal), en een overwinning van de Palestijnen, die ondanks hun vele geweren en de aanwezigheid van radicale moslims in hun gelederen, het tegen machtsmisbruik gerichte anarchisme vertegenwoordigen, betekent het einde van die primitieve machtsmoraal.
De oorspronkelijke bedoeling van de jaren zestig beweging (ook het marxistische deel er van) was een einde maken aan de oude regentenmentaliteit van primitieve, imperialistische moralisten. Daar is helemaal niets van terecht gekomen, de oude 'antiautoritaire' garde heeft alle idealen overboord gezet, de nieuwe garde heeft geen idealen, en daarom staat Marcel van Dam alleen met zijn kritiek op het autoritaire machtsdenken van Amerika en Israël.
Ik heb gelijk, mompelt hij, maar overal waar ik aanklop zeggen ze: "Wat kopen we voor jouw gelijk?"
Die rol moesten de dissidenten spelen in het Oostblok, waar Marcel van Dam in de jaren zestig als Nieuw Linkser opvallend mild tegenover stond.
Nu is hij zelf een dissident en nu vraagt hij ons: "Waar zijn onze politieke partijen? Waarom blijven we vriendschappelijke betrekkingen onderhouden met een land dat stelselmatig oorlogsmisdaden pleegt?"